Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΠΩΣ Ν’ ΑΝΟΙΞΕΙ Η ΟΜΑΔΑ ΦΤΕΡΑ ΜΕ «ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΠΑΛΗΑΣ ΚΟΠΗΣ»; (ΟΙ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΝΤΙΝΤΑΚ & ΓΙΟΧΑΝΣΟΝ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΠΩΣ Ν’ ΑΝΟΙΞΕΙ Η ΟΜΑΔΑ ΦΤΕΡΑ ΜΕ «ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΠΑΛΗΑΣ ΚΟΠΗΣ»;
(ΟΙ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΝΤΙΝΤΑΚ & ΓΙΟΧΑΝΣΟΝ)

Δεν πάει πολύς καιρός που είχαμε σχολιάσει όσα ακούγονταν ήδη από τότε σχετικά με την υπόθεση ανανέωσης/πώλησης του Γιόχανσον (βλέπε εδώ). Ήδη από τότε σημειώναμε πως από διοικητικής άποψης όποια επιλογή και να έκανε η Ιδιοκτησία/Διοίκηση -εκεί που είχαν φτάσει τα πράγματα- θα ήταν λάθος. Εκεί που είχαν φτάσει τα πράγματα είτε η Α.Ε.Κ. κατάφερνε να τον ανανεώσει με μεγαλύτερες απολαβές (προκειμένου να τον πουλήσει και να μην τον χάσει ως «ελεύθερο»), είτε να τον πουλήσει θα ήταν χαμένη. Τώρα, πλέον, είμαστε σε θέση να προσθέσουμε ακόμη μια λάθος επιλογή στις δύο προηγούμενες.

Όπως διαρρέεται από την Π.Α.Ε. αν ο Γιόχανσον ΔΕΝ συναινέσει στην επιθυμία του «Τίγρη» να πουληθεί προκειμένου η Α.Ε.Κ. να πάρει λεφτά, τότε από δω και πέρα θα έχει μειωμένο ρόλο (και άρα χρόνο συμμετοχής). Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ιδιαίτερα έξυπνος προκειμένου να καταλάβει την χαζομάρα μιας τέτοιας μεθόδευσης. Το μόνο που χρειάζεται και θα ήταν σκόπιμο να σημειωθεί είναι ότι τέτοιες πρακτικές είναι πολύ παρωχημένες και μας πάνε τουλάχιστον τρείς δεκαετίες πίσω. Αν μη τι άλλο είναι παντελώς ακατάλληλες για τις σύγχρονες επιχειρήσεις οποιοδήποτε και αν είναι το αντικείμενο τους.

Και να πεί κανείς πως η υπόθεση Γιόχανσον είναι η μόνη τέτοια… Μόλις πριν από λίγες ώρες λύθηκε η συνεργασία της ομάδας με τον Ντίντακ, αυτόν που ο Μελισσανίδης για καψόνι θα έβαζε να κόβει τα δέντρα και να κάνει αποψίλωση στο οικόπεδο του γηπέδου. Προφανώς ο «Διοικητικός Ηγέτης» έχει μείνει ακόμα στην εποχή που ο ιδιοκτήτης κάθε Π.Α.Ε. μπορούσε με σύμμαχο την Ελληνική Αθλητική Νομοθεσία να «καρφώσει» το δελτίο του παίκτη στον τοίχο και να του στερήσει έτσι την συμμετοχή στους αγώνες της ομάδας. Πιθανώς να μην τον έχουν πληροφορήσει ότι μετά την «υπόθεση Μποσμάν» έχει πλήρως απελευθερωθεί η μετακίνηση εργαζομένων και πως πλέον οι ποδοσφαιριστές έχουν αποκτήσει περισσότερα εργασιακά δικαιώματα από το παρελθόν.

Το κακό, που λέτε, είναι στον τρόπο που σκέφτεται η Ιδιοκτησία/Διοίκηση. Έναν τρόπο ο οποίος είναι εκδικητικός και για τον λόγο αυτό από διοικητική σκοπιά παράλογος. Το χειρότερο είναι πως έτσι σκέφτονται οι μεγαλύτεροι σε ηλικία σ’ αντίθεση με τους μικρότερους. Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, όσο μεγαλώνει κάποιος τόσο περισσότερο άκαμπτος γίνεται στον τρόπο σκέψης του και στην συμπεριφορά του. Για να το κάνουμε πιο λιανά, ας δώσουμε ένα παράδειγμα.

Ας υποθέσουμε ότι η Διοίκηση μιας Π.Α.Ε. είναι ένα παιχνίδι στρατηγικής όπως και το σκάκι. Ποιος, λοιπόν, θα μπορούσε να είναι καλύτερος σ’ αυτό από έναν σκακιστή; Δεδομένου ότι συνδέσαμε την ξεροκεφαλιά με την ηλικία είναι λογικό να θεωρήσουμε ότι ένας νεαρός σκακιστής θα είναι περισσότερο προσεκτικός (και λιγότερο αλαζόνας) από έναν μεγαλύτερο (αν και λόγω ηλικίας θα υστερεί σ’ εμπειρία). Πως θα διαχειριζόταν την κατάσταση ένας δωδεκάχρονος ταλαντούχος σκακιστής;

Κατ’ αρχάς ο ταλαντούχος μας σκακιστής θα είχε ήδη αποφασίσει αν θ’ αντάλλασσε το κομμάτι του (τον πουλούσε) ή αν θα το προφύλασσε για να το χρησιμοποιήσει αργότερα. Θα ενέτασσε την μέχρι τότε χρησιμοποίηση του στο γενικότερο σχέδιο του για την νίκη έτσι ώστε να μπορέσει να πάρει (αναλόγως των συνθηκών) ότι μπορεί περισσότερο απ’ αυτό. Στην ουσία ΔΕΝ θα επέτρεπε στον εαυτό του να βρεθεί στην δύσκολη θέση που βρίσκεται η «Α.Ε.Κ. του Μελισσανίδη».

Ωστόσο, η παρομοίωση με το σκάκι είναι προβληματική γιατί σ’ αντίθεση με την ζωή τα πιόνια ΔΕΝ αντιδρούν στις «διαταγές» του παίκτη. Από την άλλη οι άνθρωποι αντιδρούν συχνά με βάση το συναίσθημα και όχι την λογική. Γι’ αυτό και τους βλέπουμε να «μουλαρώνουν» κάνοντας πράγματα αντίθετα στο συμφέρον τους. Ο Γιόχανσον -όπως και ο Ντίντακ- είναι σε θέση από μόνος του (χωρίς βοήθεια) να ορίσει το «συμφέρον» του και στη συνέχεια να καθορίσει την τακτική που τον συμφέρει. Καθώς ΔΕΝ είναι δουλοπάροικος (η ζωή του οποίου ήταν «συνδεδεμένη» με την γή που καλλιεργούσε) ΔΕΝ οφείλει να κάνει το χατίρι κανενός.

Το ζήτημα, όμως, για εμάς είναι τι κάνει η Α.Ε.Κ. (σε σχέση με την απόφαση του Γιόχανσον να μην ανανεώσει και να διαπραγματευτεί ως «ελεύθερος» το εργασιακό του μέλλον). Δεδομένου ότι οι Σκανδιναβοί είναι «σωστοί επαγγελματίες» θα είναι λάθος αν η ομάδα δεν τον χρησιμοποιήσει όσο περισσότερο μπορεί, παίρνοντας ότι αυτός μπορεί να της δώσει. Άλλωστε η Α.Ε.Κ. θα είναι υποχρεωμένη να του πληρώσει πλήρως όσα προβλέπονται στο συμβόλαιο. Κάποιος κομπλεξικός και κακεντρεχής θα μπορούσε να σκεφτεί ότι στον βαθμό που κάποια χρήματα αντιστοιχούν σε πριμ συμμετοχών, η Α.Ε.Κ. θα «γλύτωνε» αυτά τα λεφτά αν δεν τον βάζει να παίζει. Αλλά αυτό θα το σκεφτόταν μόνον κάποιος κομπλεξικός και κακεντρεχής.

Η διοικητική λογική της Π.Α.Ε. είναι και κοντόθωρη και λάθος. Δυστυχώς ΔΕΝ είναι η μόνη. Την ίδια λογική έχουν και πολλοί οπαδοί, οι οποίοι έχουν τάξει σαν σκοπό της ζωής τους να «υπερασπίζονται» τα στενά συμφέροντα των ομάδων τους. Κάθονται και λογαριάζουν (χωρίς τον «ξενοδόχο») σε ποια τιμή μπορεί (και είναι σκόπιμο) να πουλήσει η ομάδα τους έναν παίκτη. Έτσι τον Γιόχανσον τον είχαν κοστολογήσει για τουλάχιστον 2,5-3 εκ.! Λές και η Α.Ε.Κ. τον είχε αγοράσει 1,5 εκ. και με τις συμμετοχές του στα Ευρωπαϊκά Κύπελλα είχε διπλασιάσει την αξία του. ΔΕΝ μπορούν (ή απλούστερα ΔΕΝ θέλουν) να καταλάβουν ότι οι παίκτες και δίνουν «υπεραξία» στις ομάδες τους αλλά και παίρνουν από αυτές.

Η περίπτωση πώλησης του Μπέρκ είναι ενδεικτική. Μπορεί ο συγκεκριμένος παίκτης ν’ «αναγεννήθηκε» στον Π.Α.Ο., ο οποίος του έδωσε ίσως την μόνη αξιόλογη ευκαιρία που θα μπορούσε να έχει εκείνη την στιγμή◦ αλλά αυτός ΔΕΝ πήρε ανάλογα κάτι από τον Π.Α.Ο. (από την στιγμή που η παρουσία του τελευταίου στην Ευρώπη ήταν υποτυπώδης). Συνεπώς, αυτός που περίμενε ότι ο Μπέρκ -στην οικονομική κατάσταση που είναι ο Π.Α.Ο.- θα πωλούνταν κοντά στα 5 εκ. είναι είτε άσχετος ή «περπατά στα σύννεφα» («αιθεροβάμων»).

Αυτό φαίνεται ακόμη καλύτερα στην περίπτωση της μεταγραφής του Νεϋμάρ. Στην περίπτωση αυτή αποδείχθηκε ότι οι ρήτρες είναι προσχηματικές, ειδικά όταν η ομάδα που τις βάζει ΔΕΝ θέλει να πουλήσει. Καμιά φορά βρίσκεται κάποιος που έχει «λεφτά για πέταμα» τα οποία σκορπά αφειδώς ξεφτυλίζοντας κάθε έννοια αγοραπωλησίας. Τότε αυτός που έχει υποστεί τον ξεφτυλισμό προσπαθεί για λόγους υστεροφημίας να κρατήσει έναν παίκτη που είναι από καιρό φευγάτος, ψελλίζοντας καταγγελίες για παραβίαση του financial fair play (λες και είναι η δουλειά του να διαπιστώσει αν παραβιάστηκε ή όχι).

Ωστόσο, το γεγονός ότι εκτός της Ιδιοκτησίας/Διοίκησης της Α.Ε.Κ. και αλλού αντιδρούν με τον ίδιο ή ανάλογο τρόπο ΔΕΝ λέει τίποτα επί της ουσίας για το πώς θα έπρεπε ν’ αντιδρά η Π.Α.Ε. προκειμένου να προασπίσει αποτελεσματικά τα συμφέροντα της.

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι ιδιαιτέρως σημαντική, ειδικά όταν η Ιδιοκτησία/Διοίκηση λαμβάνει βιαστικές αποφάσεις. Αποφάσεις πάνω και πέρα από κάθε ενδεδειγμένη διοικητική λογική. Το χειρότερο είναι πως με τον τρόπο που φαίνεται πως αποφασίζουν κάποιοι στην Π.Α.Ε. είναι σαν να κάνουν ότι κάνουν μη τυχόν και χάσουν κάποιο παίκτη μέσα από τα χέρια τους.

Θα έχετε ακούσει για τις προθέσεις, της Π.Α.Ε. να προσφέρει νέο (και καλύτερο) συμβόλαιο στον Ανέστη εκτιμώντας (και αποτιμώντας σε χρήμα) τις πρόσφατες θετικές εμφανίσει του. Δεν γεννάται θέμα πως μια τέτοια προσέγγιση στην αρχή της σεζόν είναι λάθος, καθώς στερεί από τον παίκτη το κυριότερο κίνητρο για να συνεχίσει να προσπαθεί όλη την χρονιά. Μη ξεχνάμε ότι ανάλογη κίνηση είχε κάνει (ή σχεδίαζε να κάνει) και με τον Αραβίδη (με τον οποίο στη συνέχεια ψυχράνθηκε) για να μην αναφερθούμε στην αντίστοιχη περίπτωση με τον Τζανετόπουλο μόλις εκείνος είχε αρχίσει να δείχνει τις δυνατότητες του.

Ελπίζουμε αυτή της η απόφαση να δικαιωθεί και να μην καταλήξει (και αυτή) σε φιάσκο. Όχι τίποτα άλλο, αλλά οι πιθανότητες με βάση την μέχρι τώρα προϊστορία ΔΕΝ είναι υπέρ της.

 

 31 Αυγούστου 2017
παρατηρητήριο.

Διαβάστηκε 1702 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο ΠΩΣ Ν’ ΑΝΟΙΞΕΙ Η ΟΜΑΔΑ ΦΤΕΡΑ ΜΕ «ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΠΑΛΗΑΣ ΚΟΠΗΣ»; (ΟΙ ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΝΤΙΝΤΑΚ & ΓΙΟΧΑΝΣΟΝ)