Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΜΕ ΝΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ (ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ «ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ» ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΑΣ ΣΥΣΤΗΜΑ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΜΕ ΝΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
(ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ «ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ» ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΑΣ ΣΥΣΤΗΜΑ)

Ο συγγραφέας του κειμένου που ακολουθεί χάριν της ακρίβειας χρησιμοποιεί όρους και εκφράσεις που χρησιμοποιούνται απ’ όσους δηλώνουν «Αριστεροί». Ωστόσο, ούτε τα δικαιώματα της αποκλειστικής τους χρήσης έχουν ούτε έχουν το δικαίωμα ν’ αποκλείουν οποιονδήποτε από την χρήση τους. Εισαγωγικά ο συγγραφέας του κειμένου αισθάνεται την ανάγκη να προειδοποιήσει τους αναγνώστες ότι όσα ακολουθούν ΔΕΝ θ’ αρέσουν σ’ όσους πανηγύριζαν την δικαστική καταδίκη της Χ.Α. και οι οποίοι αύριο θα ξυπνήσουν από τον ονειρικό τους κόσμο για να διαπιστώσουν ότι η «Χρυσή Αυγή» (ή το αντίστοιχο της) όχι μόνο έχει λόγο ύπαρξης, αλλά και ότι η παρουσία της είναι αναγκαία για το σύνολο του πολιτικού μας συστήματος. Από μια άποψη η Μπογδάνειας έμπνευσης σύνθεση για το όνομα της «Χρυσής Αυγής» είναι απολύτως ενδεικτική του τι συμβαίνει (γι’ αυτό και επιλέχθηκε η φωτογραφία του για το κείμενο).

Η Χ.Α. ήταν ένας πολιτικός οργανισμός «μωσαϊκό». Απευθυνόμενη σ’ ένα «λούμπεν» κοινό προσπαθούσε να συνδυάσει τον Χριστιανισμό με την Αρχαία Ελλάδα και τον Εθνικο-Σοσιαλισμό. Δυστυχώς ή ευτυχώς το περιεχόμενο που έφτασε να έχει ο τελευταίος όρος είναι αρκετό για να λοξοδρομεί οποιαδήποτε απόπειρα σοβαρής συζήτησης. Οπότε, οι αναλύσεις των «ειδικών» είναι τόσο επιφανειακές όσο αυτά που ακούσαμε και διαβάσαμε τις προηγούμενες μέρες.

Προφανώς, η Χ.Α. αντιπροσωπεύει μια μερίδα συμπολιτών μας. Μια μερίδα η οποία κατά πλειοψηφία (γιατί τα πράγματα αλλάζουν) ανήκει στους «νικητές» του Γράμμου-Βίτσι, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν την «Αριστερά» (Κ.Κ.Ε.) όπως οι «Αριστεροί» σήμερα την Χ.Α. Γιατί, σε ένα σύστημα Λογικής που λειτουργεί μέσω ζευγών αντιθέτων εννοιών ο ένας όρος βρίσκει το νόημα (περιεχόμενο) του μόνο σ’ αντιδιαστολή μ’ έναν άλλο. Η Χ.Α., λοιπόν, εξέφραζε (και εκφράζει όσους την ψήφισαν) όσους θεωρούν ότι έχουν προδοθεί από τους Έλληνες πολιτικούς, οι οποίοι (γι’ αυτούς) είναι υποχείρια των ξένων. Απευθύνεται σ’ όσους ζουν την εγκληματικότητα των μεταναστών (νόμιμων και παράνομων) και ζουν υπό ψυχολογική (και όχι μόνο πίεση) μαζί τους.

Γιατί, η πρώτη δραστηριότητα των νεοφερμένων μεταναστών αφορά το έγκλημα από τους ομοεθνείς τους. Έγκλημα που κυρίως σχετίζεται με την παράνομη είσοδο και την εξασφάλιση μέσω λαδωμάτων νόμιμης άδειας παραμονής. Επιπλέον, η εγκληματική δραστηριότητα (από τις κλοπές και τις διαρρήξεις ως την πορνεία) είναι ο μόνος τρόπος βιοπορισμού για πολλούς από αυτούς. Εκφράζει πολλούς από τους νησιώτες μας οι οποίοι βλέπουν την ποιότητα ζωής τους και τις δουλειές τους τα τελευταία χρόνια σταθερά να υποβαθμίζονται. Το συγκεκριμένο κοινό δεν έχει αποκλειστική ανάγκη την Χ.Α. για να εκφραστεί. Έχει και άλλες λύσεις όπως αυτή τη στιγμή την «Ελληνική Λύση». Οπότε η δικαστική καταδίκη της Χ.Α. ΔΕΝ σημαίνει από πολιτικής σκοπιάς πρακτικά τίποτα.

Δεν σημαίνει από πολιτικής σκοπιάς πρακτικά τίποτα γιατί πολύ απλά καμία ιδεολογία δεν «νικιέται» στα δικαστήρια. Το Βενιζελικό «ιδιώνυμο» και οι δικαστικές διώξεις των κομμουνιστών θα έπρεπε ν’ αποτελούν επαρκείς αποδείξεις γι’ αυτό. Άρα, γιατί πανηγύριζε τόσος κόσμος; Γιατί πολύ απλά με την έκδοση της δικαστικής απόφασης έκλεισε μια εκκρεμότητα ετών προκαλώντας έτσι μια εκτόνωση όσων φόβιζε (και φοβίζει) η παρουσία της. Επειδή η ζωή έχει δύο όψεις η δικαστική καταδίκη της Χ.Α. ενώ ΔΕΝ έλυσε ουσιαστικά κανένα ζήτημα άνοιξε εντούτοις νέα, τα οποία πολύ σύντομα θα βρούμε (αν δεν τα έχουμε ήδη βρει) μπροστά μας.

Ένα πρώτο ζήτημα είναι γιατί φοβίζει τόσο η Χ.Α. και ξεσηκώνει τα πάθη εναντίον της. Η «εύκολη» απάντηση είναι η καραμέλα του ναζισμού και των εγκλημάτων του κατά την διάρκεια της Κατοχής. Ωστόσο, αν το καλοσκεφτούμε αυτή η απάντηση ΔΕΝ αρκεί. Η πραγματικότητα είναι ότι η παρουσία της Χ.Α. (όπως και της «Ελληνικής Λύσης» δίνει μια εκλογική διέξοδο σ’ ένα μεγάλο τμήμα μη φασιστών/ναζιστών καθημερινών ανθρώπων οι οποίοι θεωρούν εαυτούς προδομένους από το πολιτικό μας σύστημα. Η Χ.Α. (όπως και η «Ελληνική Λύση») λειτουργεί ως ο καθρέπτης του «συνταγματικού τόξου» δείχνοντας του τους πολίτες που αυτό κάνει ότι δεν βλέπει και τους οποίους με τις αποφάσεις και πράξεις του (το «συνταγματικό τόξο») ωθεί στο περιθώριο.

Η πλευρά του περιθωρίου που θα επιλέξει όποιος φλερτάρει με την ανεργία και την υποβάθμιση της προηγούμενης ποιότητας ζωής του καθορίζεται από την πλευρά στην οποία είχε ταχθεί η οικογένεια του στον Εμφύλιο. Έτσι, η Χ.Α. (και τα αντίστοιχα της) είναι χρήσιμη για τον προσδιορισμό όσων είναι απέναντι της (χωρίς φασίστες/ναζιστές τι χρειαζόμαστε τους αντι-φασίστες/αντι-ναζί;). Αν κάποια στιγμή το ένα από τα δύο «άκρα» μαγικά εξαφανιζόταν το «ζεύγος αντιθέτων» μας θα κατέρρεε αυτομάτως και αντί για μια (όπως στη Φυσική) «μαύρη τρύπα» θα είχαμε την απόλυτη καταπίεση της πλευράς που επικράτησε.

Γιατί, όπως αποδεικνύει και η Ιστορία η επικράτηση κάθε πλευράς είναι όχι μόνο σχετική, αλλά και σχετικά σύντομη. Συμπερασματικά, η Χ.Α. και τα υποκατάστατα της φοβίζουν το πολιτικό σύστημα τόσο για την διαρροή ψήφων που προκαλούν σε κρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις όσο και γιατί προσφέροντας αυτόνομη διέξοδο (και όχι συγκεκαλυμένη μέσω της εκλογής ακροδεξιών-λαϊκιστών βουλευτών του «συνταγματικού τόξου») ενδέχεται (έστω και για μια σύντομη περίοδο) να οδηγήσουν σε μεγάλη μετανάστευση ψηφοφόρων από τα παραδοσιακά κόμματα, οι οποίοι στη συνέχεια δεν επιστρέφουν εύκολα στα «μαντριά».

Για να κατανοήσουμε το δεύτερο ζήτημα (το οποίο αφορά τον ρόλο της Χ.Α. στις πολιτικές εξελίξεις από την εμφάνιση της ως σήμερα) πρέπει να παραδεχτούμε πως η εγκληματικής της δράση ήταν «θείο δώρο» για τα «αστικά κόμματα» που είχαν αρχίσει ν’ ανησυχούν για την μείωση της εκλογικής τους πελατείας, ενώ την ίδια στιγμή τόνωνε τα «Αριστερά» αντανακλαστικά σ’ επίπεδο ρητορείας. Μιας ρητορείας η οποία απείχε παρασάγκας από τους κομματικούς υπολογισμούς όσων στα λόγια ήταν εναντίον της.

Από την άποψη αυτή η δήλωση του κυρίου Ρουπακιώτη σύμφωνα με την οποία την Χ.Α. (και όσους εκφράζει) θα την σταματούσε ένας «αντι-ρατσιστικός νόμος» (που τον είχαν ήδη έτοιμο, αλλά σκόπιμα δεν ψηφίστηκε επί Σαμαρά-Βενιζέλου) αποδεικνύει τον επικίνδυνο στραβισμό και την απίστευτη χαζομάρα όσων «πολεμούν» τον «φασισμό/ναζισμό». Είναι χαζό και παράλογο να περιμένεις να λυθεί ένα κοινωνικό πρόβλημα όπως η πολιτική εκπροσώπηση των «απόκληρων» του πολιτικού μας συστήματος με αστυνομικά μέτρα χωρίς την θεραπεία των αιτιών του. Αν ήταν έτσι ο Βενιζέλος και οι διάδοχοι του θα είχαν σβήσει από την Ελλάδα τους κομμουνιστές. Συνεπώς, εκτός από στραβισμό και χαζομάρα η έκφραση μιας τέτοιας άποψης είναι και ανιστόρητη.

Η βιασύνη με την οποία ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. προσπάθησε να εκμεταλλευτεί την δήλωση Ρουπακιώτη αποδεικνύει περίτρανα και τον βαθμό συναλλαγής του με την Χ.Α. (και όχι μόνο μ’ αυτή). Παραπάνω, υποστήριξα ότι η εγκληματική δράση ήταν «θείο δώρο» για τα «αστικά κόμματα» κυρίως για την Ν.Δ., η οποία μέχρι και την Οικονομική Κρίση στέγαζε την μεγάλη πλειοψηφία των ψηφοφόρων της Χ.Α. Από κομματική και μόνο άποψη όσο η Χ.Α. έδειχνε ακμαία και έκανε το κακά σκηνοθετημένο σόου της ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. μπορούσε να υπολογίζει ότι οι ψηφοφόροι που είχαν μεταναστεύσει από την Ν.Δ. στην Χ.Α. θα της παρέμεναν πιστοί. Και αυτό ήταν ένα όφελος που δεν μπορούσε να παραβλέψει. Στο κάτω-κάτω οι ψηφοφόροι της Χ.Α. ΔΕΝ θα ψήφιζαν στην πλειοψηφία τους ποτέ τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και έτσι η επιστροφή τους στην Ν.Δ. έπρεπε να εμποδιστεί με κάθε τρόπο.

Όταν ειδικά στο α’ εξάμηνο του 2015 (αλλά και αργότερα) ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ως Κυβέρνηση φλέρταρε αισχρά με την Χ.Α. ο Φύσσας ήταν ήδη 15 μήνες νεκρός. Το ίδιο μπλεγμένος ήταν και ο Μαρινάκης όταν στις Δημοτικές Εκλογές του 2014 η Δούρου συναντιόταν σ’ εστιατόριο στα σκοτεινά μαζί του ή όταν παζάρευε με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. να δανείσει τον Καλογρίτσα για να πάρει κι αυτός μια τηλεοπτική άδεια. Μέχρι τότε τα εγκλήματα και των δύο δεν είχαν σταθεί αρκετά για να μην προχωρήσουν σε επαφές μαζί τους. Επαφές, οι οποίες είναι άσχετο αν ήταν άμεσες ή έμμεσες. Ίσα-ίσα που στην δεύτερη περίπτωση τα πράγματα είναι χειρότερα. Γιατί, αν το επιβάλλουν οι συνθήκες ακόμη και δύο εχθροί μπορούν να διαπραγματευτούν μια λύση (π.χ. οι διαπραγματεύσεις του Κ.Κ.Ε. με «Φιλελεύθερους» και «Λαϊκό Κόμμα» μετά τις εκλογές του 1935 που φόβισαν τον Γεώργιο Β’ και τον οδήγησαν στην εγκαθίδρυση της «4ης Αυγούστου»).

Στην περίπτωση της Χ.Α. σαν άμεσες επαφές της τότε Κυβέρνησης μπορούν να θεωρηθούν τα φλέρτ σ’ επίπεδο Κοινοβουλίου με αποκορύφωμα την καταψήφιση της διακοπής χρηματοδότησης της και σαν έμμεσες τόσο η δυστοκία στην αντιμετώπιση των προβλημάτων στην πρόοδο της δικαστικής διαδικασίας όσο και η δικαστική της μεταχείριση μετά την ψήφιση του νέου Π.Κ. Αν, όμως, για την πορεία της εκδίκασης της υπόθεσης υπάρχουν ελαφρυντικά (π.χ. η αποχή των δικηγόρων που αντιδρούσαν στον «Νόμο Κατρούγκαλου») για το γεγονός ότι από άποψη ποινών η Χ.Α. «έπεσε στα μαλακά» (σε σχέση με τον προηγούμενο Π.Κ.) ΔΕΝ υπάρχει κανένα.

Παρά το γεγονός ότι καμία ποινή ΔΕΝ θα μας απάλλασσε οριστικά από την «Ακροδεξιά» το ζήτημα της σκόπιμης αλλαγής προς το ευνοϊκότερο του Π.Κ. λίγο πριν τις εκλογές ΔΕΝ πρέπει να το περάσουμε «στα ψιλά». Ίσα-ίσα που η αντιμετώπιση και μόνον αυτού του τόσο σημαντικού ζητήματος (επιβολής ποινών και χαρακτηρισμού των ποινικών εγκλημάτων) είναι ο πλέον σημαντικός πολιτικός δείκτης μιας Κυβέρνησης. Κάθε Κυβέρνηση αναζητά ένα βολικό για την ίδια ζήτημα το οποίο επιλύοντας ή αναδεικνύοντας το θ’ αφήσει το «στίγμα» της στη Ιστορία του τόπου. Προφανώς το «στίγμα» μιας Κυβέρνησης όταν είναι θετικό είναι από επιλογή, ενώ όταν είναι αρνητικό είναι από λάθος (ή απλά δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά).

Στην περίπτωση μας το αρνητικό στίγμα που άφησε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. με την ψήφιση του νέου Π.Κ. είναι όπως αποδεικνύεται καθημερινά από σκοπιμότητα (πιθανόν και από πολιτικό υπολογισμό). Οι δηλώσεις του κυρίου Παρασκευόπουλου είναι κάτι παραπάνω από μια αφελής ομολογία ενοχής. Όπως προκύπτει απ’ αυτές:

  • Ο νέος Π.Κ. είναι το αποτέλεσμα μιας «νομοπαρασκευαστικής επιτροπής» (η οποία όπως υποστηρίζουν κάποιοι δεν συστάθηκε με τον τρόπο που απαιτεί το Σύνταγμα, αλλά αυτό δεν με μας απασχολεί εδώ).
  • Ο νέος Π.Κ. κυρώθηκε ως «κώδικας», δηλαδή μ’ έναν νόμο και ένα άρθρο («πακέτο») χωρίς να τεθεί κάθε του διάταξη σε ψηφοφορία. Τελικά, φαίνεται ότι ο Αλέξης κράτησε την υπόσχεση του αν και όχι για τα «Μνημόνια» και τους εφαρμοστικούς τους νόμους. Οπότε ο νέος Π.Κ. ψηφίστηκε εκβιαστικά (takeitleaveitόπως λένε οι Αμερικανοί).
  • Η Κυβέρνηση παραλαμβάνοντας το πόνημα της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής δεν το προώθησε αυτομάτως για κύρωση στην Βουλή, παρά το διάβασε και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το 70% των διατάξεων (7 στις 10) ήταν προς τη σωστή (και αναγκαία) κατεύθυνση. Άρα 3 στις 10 διατάξεις είχαν προβλήματα, το μεγαλύτερο των οποίων ήταν το λανθασμένο πολιτικό μήνυμα που εκπέμπανε.
  • Έχοντας αυτά τα δεδομένα υπ’ όψη της η Κυβέρνηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. υπό τον Αλέξη Τσίπρα είχε τρείς επιλογές: είτε να ψηφίσει τον νέο Π.Κ. όπως της παραδόθηκε, είτε να τροποποιήσει τις προβληματικές διατάξεις, είτε να τις εξαιρέσει τελείως αφήνοντας τες ως είχαν ως τότε. Προφανώς, από άποψη επιλογών υπήρχε και αυτή της μη ψήφισης του νέου Π.Κ. ως σύνολο (να το αφήσει για την επόμενη Κυβέρνηση). Δεδομένου, όμως, ότι αυτή ήθελε να πιστωθεί την ψήφιση του της απέμεναν μόνο τρείς.
  • Η Κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. όχι μόνο ψήφισε τον νέο Π.Κ. την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή, αλλά επέβαλλε την εφαρμογή του και άμεσα (από την 1η Ιούλη 2019 και όχι από την 1η Σεπτέμβρη που ξεκινά η νέα δικαστική περίοδος μετά τις Καλοκαιρινές διακοπές). Ο Π.Κ. δημοσιεύτηκε στο Φ.Ε.Κ. Α’ 95 στις 11 Ιούνη και θα εφαρμοζόταν από 1η Ιούλη!!! Προφανώς, ήθελε να εκμεταλλευτεί τον ένα μήνα που απέμενε στα δικαστήρια για να δικάζουν προκειμένου με τις νέες διατάξεις να την γλυτώσουν κάποιοι.

Με τον νέο Π.Κ. -τον οποίο τα δικαστήρια έπρεπε να εφαρμόσουν άμεσα- μετά την ψήφιση του η Κυβέρνηση Τσίπρα έστειλε το λάθος μήνυμα στην Κοινωνία και τους ψηφοφόρους. Εκτός των αποτελεσμάτων στην δίκη της Χ.Α. για τα οποία έχει γίνει πολύς λόγος, η αντιμετώπιση του εγκλήματος του βιασμού, η άδικη αντιμετώπιση ενός καταχραστή δημοσίου χρήματος σε σχέση με το παρελθόν και ο υποβιβασμός της δωροδοκίας από κακούργημα σε πλημμέλημα είναι τρία ενδεικτικά παραδείγματα. Εκτός από κάποια οικονομικά σκάνδαλα (τα οποία ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ως αντιπολίτευση είχε εντάξει στην ρητορική του) τα οποία πλέον παραγράφηκαν με τον νέο Π.Κ. αποφυλακίστηκε (μέχρι ν’ ασκηθεί η έφεση από τον Α.Π.) γρηγορότερα ο Κορκονέας. Τότε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. -πλέον ως αντιπολίτευση- έκανε λόγο για δυνατότητα που έδινε ο νόμος στο δικαστήριο ως προς την επιβολή των ποινών και την αναγνώριση ελαφρυντικών και όχι για υποχρέωση του να εφαρμόσει τις νέες ρυθμίσεις. Προφανώς, αυτό το υποστήριξε επειδή η συγκεκριμένη υπόθεση αφορούσε έναν αστυνομικό και έναν αναρχικό(;) έφηβο και η οποία προσφέρεται συνεχώς για πολιτική σπέκουλα αφού στην βάση της υπάρχει η «αστυνομική βία».

Η σημερινή αντιπολίτευση δεν ήθελε να στερήσει την δυνατότητα στους καταδικασθέντες της Χ.Α. να είναι πολιτικά ενεργοί. Πιθανόν να ήθελε να τους καταστήσει «ήρωες» της «Ακροδεξιάς» με τον ίδιο τρόπο που παλαιότερα οι φυλακισμένοι της Ακροναυπλίας ήταν «ήρωες» για την «Αριστερά». Έτσι με την δικαιολογία της κατάργησης της αναχρονιστικής(;) διάταξης της «στέρησης των πολιτικών δικαιωμάτων» και την μείωση των ποινών για την «εγκληματική οργάνωση» φτάσαμε σήμερα στην περαιτέρω γελοιοποίηση της «Αστικής Δημοκρατίας». Μια γελοιοποίηση η οποία συντελείται στη βάση της δημοκρατικής λειτουργίας του συστήματος.          

Γιατί, μόνο ως γελοιοποίηση μπορεί να εκληφθεί η πρόταση να ψηφιστεί τελευταία στιγμή (πριν την ανακοίνωση των ποινών) η «στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων» για τους Χρυσαυγίτες μιας και θα πρόκειται για απολύτως φωτογραφική διάταξη. Και ο βασικότερος κανόνας της δημοκρατικής λειτουργίας είναι ότι ΔΕΝ πρέπει κατά περίπτωση ν’ αλλάζουν οι «κανόνες του παιχνιδιού» (μιας και υποτίθεται ότι δεν πρέπει να κάνεις αυτά που δεν θέλεις να σου κάνουν). Ακόμη μεγαλύτερη γελοιοποίηση (αν ξεπεραστούν τα νομικής φύσης προβλήματα που προκαλούνται) προκαλεί το φαινομενικά λογικό επιχείρημα-ερώτημα: «Γιατί η Ν.Δ. δεν άλλαξε τις προβληματικές διατάξεις στον Π.Κ.;».

Με βάση το άρθρο 2 παρ. 1 του Π.Κ.: «Αν από την τέλεση της πράξης ως την αμετάκλητη εκδίκαση της ίσχυσαν περισσότερες διατάξεις νόμων, εφαρμόζεται αυτή που στη συγκεκριμένη περίπτωση οδηγεί στην ευμενέστερη μεταχείριση του κατηγορουμένου.». Έτσι στην περίπτωση της Χ.Α. ακόμη και αν άλλαζε εκ νέου ο νόμος θα ισχύει μόνο η ευμενέστερη για τους κατηγορούμενους διάταξη. Άρα, μόνο έκπτωση στην ποινή μπορεί να ισχύσει για τους Χρυσαυγίτες και όχι η επαναφορά στις προηγούμενες ποινές. Αυτή η πάγια αρχή ήταν (ή θα έπρεπε να ήταν) γνωστή σ’ όλους τους κυβερνητικούς βουλευτές οι οποίοι με χέρια και πόδια ψήφιζαν ότι τους έφερναν.

Όπως έχουν τα πράγματα η μόνη οδός για τους πρώην κυβερνητικούς βουλευτές είναι η ανάληψη της προσωπικής τους ευθύνης και η «συγγνώμη» έναντι της Κοινωνίας και της οικογένειας Φύσσα για το ότι οι Χρυσαυγίτες όχι μόνο «έπεσαν στα μαλακά», αλλά σε λίγο καιρό θα το παίζουν και «πολιτικά διωκόμενοι». Επιπλέον όταν εκτίσουν τις ποινές τους και εκτός του Ρουπακιά -που θ’ αργήσει- αποφυλακιστούν «θα έχουν πληρώσει το χρέος τους στην Κοινωνία» (έτσι δεν λένε για τους υπόλοιπους αποφυλακισμένους;) και δεν θα της χρωστάνε (της Κοινωνίας) τίποτα. Οτιδήποτε, λοιπόν, ψελλίζεται από το πρώην κυβερνητικό κόμμα φλερτάρει επικίνδυνα με την πολιτική αλητεία/σπέκουλα.

Κλείνοντας πρέπει να έχει γίνει σ’ όλους μας μέχρι τώρα φανερό ότι το πολιτικό μας σύστημα είτε μιλάμε για τα «αστικά κόμματα» είτε για την «Αριστερά» ΔΕΝ θέλει να τελειώσει (ακόμα και να μπορούσε) οριστικά με την Χ.Α. και τ’ αντίστοιχα της γιατί μόνο σε σύγκριση με την μαυρίλα της εκείνο φαίνεται ποθητό και οι αποφάσεις/ενέργειες του προτιμότερες και νόμιμες (εφόσον ανήκουν στο «συνταγματικό τόξο»). Χωρίς Χ.Α. ΔΕΝ υπάρχει «συνταγματικό τόξο» και τα εξ’ αυτού οφέλη (ελευθερία γνώμης, εκλογές). Μπορεί να μειώνονται οι δουλειές (και για λόγους που είναι εκτός του ελέγχου της Ελληνικής Κυβέρνησης) αλλά με «τα κόμματα του συνταγματικού τόξου» θα μπορείς να τα βρίζεις ελεύθερος (θεωρώντας τα υπεύθυνα για την κατάσταση σου) και να εκτονώνεσαι ψηφίζοντας «λευκό» ή «άκυρο» σε ελεύθερα διενεργούμενες εκλογές. Ενώ με την Χ.Α. και τα υποκατάστατα της όλα αυτά τα χάνεις.

Τελικά, το ζήτημα της πολιτικής επιρροής της Χ.Α. (και της «Ελληνικής Λύσης») θα το λύσει η ίδια η ζωή. Αυτό για το οποίο θα πρέπει να δουλέψουν τα «κόμματα του συνταγματικού τόξου» είναι κατά το δυνατό η επίλυση των προβλημάτων του εργαζόμενου λαού στη ρίζα τους. Για παράδειγμα όσο συνεχίζεται η σημερινή κατάσταση στον Άγιο Παντελεήμονα (δεν είναι τυχαίο ότι «πρόσφυγες» και λαθρομετανάστες όλοι εκεί πάνε) και στα νησιά μας με τις «δομές φιλοξενίας» τόσο μεγαλώνουν οι πιθανότητες ένας από τους Εθνοφύλακες ν’ αδειάσει δύο γεμιστήρες πυροβολώντας αδιακρίτως όποιον είναι μελαμψός και μετά η μόνη λύση θα είναι να επέμβει ο στρατός. Όταν γίνει αυτό (γιατί θα γίνει αν δεν αλλάξει προς το καλύτερο η κατάσταση) πρακτικά ΔΕΝ θα έχει καμία σημασία αν κυβερνά «κόμμα του συνταγματικού τόξου» ή όχι. Γιατί και μόνη αυτή η εξέλιξη θα έχει δικαιώσει πολιτικά την Χ.Α. και όσους την έστειλαν στη Βουλή.

Αντί επιλόγου (υπάρχει άραγε «επίλογος» σε τέτοια θέματα;) μια παράκληση. Σταματήστε την ηλιθιότητα σχετικά με την ωριμότητα του Λαού (διάβαζε «εκλογικού σώματος») που δεν έστειλε εκ νέου την Χ.Α. στην Βουλή. Αυτό συνέβη εξ αιτίας του εκλογικού μέτρου του 3%. Αν, όμως, ίσχυε η «απλή και άδολη αναλογική» (που παγίως ζητά η «Αριστερά») στην απλούστερη μορφή της (χωρίς εκλογικό κατώφλι) η Χ.Α. (όπως π.χ. και η «Πλεύση Ελευθερίας») θα εκπροσωπείτο. Οπότε, αυτό που συχνά-πυκνά λέγεται απλά δεν ισχύει. Και δεν ισχύει και για έναν ακόμη λόγο: Γιατί υποδηλώνει ότι υπάρχει μια «συλλογική νοημοσύνη» που κυβερνά τα πάντα. Όπως, όμως, έχει αποδειχθεί στην πράξη πάρα πολλές φορές μόνον όταν βρισκόμαστε μαζί με άλλους κάνουμε τις μεγάλες ηλιθιότητες. Είναι σαν να πέφτει η ευφυία μας όταν βρισκόμαστε πολλοί μαζί. Το επιβεβαιώνει, άλλωστε, και το ρητό: «Ούκ εν τω πολλώ το ευ.».

17 Οκτώβρη 2020
«πανταχού παρών 1».

Διαβάστηκε 223 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο ΜΕ ΝΟΜΟΥΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ (ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ «ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ» ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΑΣ ΣΥΣΤΗΜΑ)