Font Size

SCREEN

Cpanel

ΟΤΑΝ Ο ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΗΣ ΓΑΥΡΟΣ ΠΙΑΣΤΗΚΕ «ΛΑΛΑΚΑΣ» (ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΟΤΑΝ Ο ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΗΣ ΓΑΥΡΟΣ ΠΙΑΣΤΗΚΕ «ΛΑΛΑΚΑΣ»
(ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ)

Είναι ένα ζήτημα να είσαι «μεγάλος» εξαιτίας της ιστορίας σου και ένα άλλο τελείως διαφορετικό να το αποδεικνύεις κάθε στιγμή. Ειδικά όταν οι συνθήκες κάθε άλλο παρά είναι ομαλές. Σε περιόδους «εκτάκτων συνθηκών» κάθε πρόσωπο (φυσικό ή νομικό) προσπαθεί να διαφυλάξει όσο γίνεται τα έσοδα και να ελαχιστοποιήσει τα έξοδα του. Αυτό είναι ακόμα περισσότερο σημαντικό όταν αφορά τη λειτουργία ενός σωματείου και μάλιστα ενός αθλητικού που διατηρεί (και συντηρεί) πολλά τμήματα. Και μπορεί στα «τμήματα υποδομών» ένα μέρος των εξόδων να επωμίζονται οι αθλούμενοι, όμως τώρα που η δράση τους λόγω της καραντίνας έχει σταματήσει το οικονομικό πρόβλημα οξύνεται.

Όπως λέει και η παροιμία «Μεγάλα καράβια, μεγάλες φορτούνες.». Αυτό ισχύει και στην περίπτωση των αθλητικών σωματείων. Γιατί, όπως και στη περίπτωση των καραβιών τα «μεγάλα καράβια» αντιμετωπίζουν μεγαλύτερους κινδύνους από τα μικρά επειδή σ’ αντίθεση μ’ αυτά ταξιδεύουν στους ωκεανούς και όχι στα πελάγη. Έτσι και τα μεγάλα σε σχέση με τα μικρά σωματεία που έχει ως έσοδα τις συνδρομές των μελών του, την συνεισφορά των «επαγγελματικών τμημάτων» του, μια κρατική χρηματοδότηση με το σταγονόμετρο, τα έσοδα των τμημάτων υποδομής άντε και καμιά χορηγία αντιμετωπίζουν την περίοδο αυτή μια πρόκληση διαχειριστικού χαρακτήρα.

Τέτοιου είδους προκλήσεις (αλλά και γενικά κάθε πρόκληση) αντιμετωπίζονται μ’ έναν από τους τρείς επόμενους τρόπους είτε ξεχωριστά είτε και συνδυαστικά. Οι τρόποι αυτοί είναι:

  • η καλή πληροφόρηση,
  • η διαίσθηση και,
  • η τύχη.

Πριν από λίγες μέρες αποφασίστηκε η συνέχιση του Πρωταθλήματος Βόλεϊ Γυναικών. Η εξέλιξη αυτή δεν άρεσε στον ερασιτέχνη Γαύρο ο οποίος κατήγγειλε τον Πρόεδρο της Ομοσπονδίας για εκδούλευση σε συγκεκριμένες ομάδες. Το γεγονός ότι είναι ο ίδιος Πρόεδρος που πέρυσι αποφάσισε ν’ απονείμει το Πρωτάθλημα Γυναικών στην ομάδα του Πειραιά απλά περνά απαρατήρητο. Στο κάτω-κάτω δεν είναι η πρώτη (και φυσικά δεν θα είναι και η τελευταία) φορά που οι Γαύροι τα θέλουν όλα δικά τους.

Η αντίδραση του ερασιτέχνη Γαύρου ήταν τέτοια γιατί μετά την διακοπή των πρωταθλημάτων αυτών (όπως και της Α2 που συμμετέχει η Ανδρική ομάδα Μπάσκετ) πήρε την απόφαση ν’ αποδεσμεύσει πολλές παίκτριες της ομάδας διαλύοντας τη ουσιαστικά. Τώρα με τη συνέχιση του Πρωταθλήματος καλείται να πληρώσει το τίμημα της απόφασης του. Μιας απόφασης τόσο σημαντικής που έχει μεγάλη σημασία να μάθουμε πως στο καλό πάρθηκε.

Εκ του τελικού αποτελέσματος φαίνεται ότι αν η απόφαση πάρθηκε με βάση την πληροφόρηση που είχε ο σύλλογος, τότε αυτή η πληροφόρηση ήταν είτε πολύ πρόωρη είτε λάθος (μπορεί και τα δύο). Σε κάθε περίπτωση δεν γίνεται ένας τόσο «μεγάλος» σύλλογος να μην έχει εγκαίρως πληροφορηθεί τι γίνεται στο παρασκήνιο και προς τα που πάνε τα πράγματα ώστε ν’ αντιδράσει εγκαίρως. Άλλωστε, αν όντως η απόφαση συνέχισης του Πρωταθλήματος έχει να κάνει με «εκδούλευση» κάτι θα πρέπει να είχαν ακούσει. Εκτός και αν έχουν κάποιο «δόντι» στην Κυβέρνηση και νόμιζαν πως ήταν μεγαλύτερο (και καλύτερο) από των άλλων.

Ίσως η απόφαση να πάρθηκε διαισθητικά οπότε θα πρέπει να ξανακοιτάξουν το «κληρονομικό χάρισμα» της πηγής τους. Στην περίπτωση αυτή η διαίσθηση της πηγής τους πρέπει να συνέχιζε να λειτουργεί λανθασμένα για να μην αντιληφθεί εγκαίρως τι θα συνέβαινε τελικά. Τέλος, όσο προκλητικό και αν είναι με βάση το αποτέλεσμα να θεωρήσουμε ότι η απόφαση πάρθηκε στην τύχη, τόσο παράλογο και αταίριαστο φαίνεται για ένα σωματείο σαν τον ερασιτέχνη Γαύρο.

Οπότε, επανερχόμαστε στην εξήγηση ότι είτε δεν ήταν σωστά πληροφορημένοι είτε αν και διέθεταν την πληροφόρηση θεωρούσαν ωστόσο ότι το «δόντι» που έχουν στην Κυβέρνηση (να είναι ο Αυγενάκης στον οποίο απευθύνθηκαν με ανακοίνωση μετά τη λήψη της απόφασης για συνέχιση;) θα ήταν πιο αποτελεσματικό από τον Πρόεδρο της Ομοσπονδίας Βόλεϊ. Αν, όντως, έτσι είναι τότε η Διοίκηση του ερασιτέχνη Γαύρου και του τμήματος Βόλεϊ Γυναικών είναι απίστευτα αφελής.

Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι ο Αυγενάκης μπορούσε λόγω της θέσης του να κάνει κάτι και να μπλοκάρει την απόφαση (ή να παρέμβει στο χρονοδιάγραμμα δίνοντας χρόνο για μετεγγραφές (και άρα για ξαναστήσιμο της ομάδας) με ποιο δικαίωμα θα επέμβαινε σε μια αγωνιστικού τύπου απόφαση μιας Ομοσπονδίας; Μια τέτοια κίνηση θα είχε μεγάλο πολιτικό κόστος και στο κάτω-κάτω Ν.Δ. δεν ψηφίζουν μόνο οι Γαύροι.

Σε κάθε περίπτωση και ανεξάρτητα από το ποιος διαμαρτύρεται ο τρόπος και η βιασύνη με την οποία πάρθηκε η απόφαση δημιουργούν πολλές απορίες, αλλά ταυτόχρονα θέτουν και ένα ζήτημα που πρέπει άμεσα ν’ αρχίσουμε να συζητάμε. Το ζήτημα αυτό αφορά τη στελέχωση των ομάδων που λαμβάνουν μέρος στα πρωταθλήματα των «ερασιτεχνικών» αθλημάτων. Παρ’ ότι «ερασιτεχνικά» οι ομάδες χρησιμοποιούν επαγγελματίες άνδρες και γυναίκες από το εξωτερικό. Γι’ αυτό και αυτή την περίοδο αντιμετωπίζουν μεγάλη οικονομική δυσκολία αφού τα έσοδα είναι λιγοστά ενώ πρέπει να τιμηθούν και τα συμβόλαια που έχουν υπογραφεί.

Μια λύση θα έπρεπε να είναι η χρήση αθλητών και αθλητριών από τα τμήματα υποδομών οι οποίες/ες να πλαισιώνονται στα πρωταθλήματα μόνο από καν-δύο ξένους/ες. Αυτή τη λύση θα έπρεπε οι ομάδες να την έχουν ακολουθήσει από καιρό όχι μόνον τώρα που λόγω κορονοϊού έχουν γίνει όλα μαντάρα, αλλά και την τελευταία 10ετία που βρισκόμαστε σε κατάσταση οικονομικής ύφεσης. Ποιώντας την ανάγκη φιλοτιμία οι ομάδες όχι μόνο θα έπαιρναν μια τόσο πολύτιμη οικονομική ανάσα, αλλά και θα έδιναν το μήνυμα πως τα παιδιά των τμημάτων υποδομής υθα έχουν (αν αξίζουν) την ευκαιρία ν’ αγωνιστούν στην «πρώτη ομάδα». Έτσι θα γλυτώναμε και την γκρίνια των Γαύρων όποτε μια απόφαση δεν συμβαδίζει με τα συμφέροντα τους.

12 Φλεβάρη 2021
«πανταχού παρόντες».

Διαβάστηκε 630 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο ΟΤΑΝ Ο ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΗΣ ΓΑΥΡΟΣ ΠΙΑΣΤΗΚΕ «ΛΑΛΑΚΑΣ» (ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ)