Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΔΟΛΟΦΟΝΟ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ (ΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΟΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ Vs ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗΣ ΕΚΔΙΚΗΣΗΣ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΔΟΛΟΦΟΝΟ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ
(ΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΟΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ
Vs ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗΣ ΕΚΔΙΚΗΣΗΣ)

Προειδοποίηση: Το κείμενο που ακολουθεί ΔΕΝ είναι μονομερές. Ο αναγνώστης που θα φτάσει μέχρι το τέλος θα δει ότι ο γράφων (ο οποίος είναι από τους «γνήσιους-αρχικούς μνημονιακούς») ΔΕΝ έχει κανένα πρόβλημα μαζί με τις προσωπικές του αντιλήψεις σχετικά με το θέμα ν’ αναγνωρίσει το «στημένο παιχνίδι» από την πλευρά της Κυβέρνησης Μητσοτάκη χωρίς, όμως, για τον λόγο αυτό να δικαιώνει επί της ουσίας τον δολοφόνο Κουφοντίνα για τους λόγους που αναφέρονται στο κείμενο. Γι’ αυτό προτείνω σε όποιον δεν είναι διατεθειμένος να φτάσει μέχρι τέλους να κάνει μεταβολή και να διαθέσει αλλιώς τα 6’-7’ που απαιτούνται για το διάβασμα του κειμένου.

Τα τελευταία χρόνια γίνεται μια άγαρμπη και συνεχής προσπάθεια να μας επιβάλλουν ένα (μη) λεξιλόγιο το οποίο χρησιμοποιώντας το να μην μπορούμε να επικοινωνήσουμε. Μας επιβάλλουν δήθεν λόγω «πολιτικής ορθότητας» να χρησιμοποιούμε τις λάθος λέξεις, γιατί υποτίθεται οι κανονικές λειτουργούν διαχωριστικά, φοβικά (άλλη χαζομάρα), στερεοτυπικά, ρατσιστικά και εν γένει εγκληματικά. Όσοι χρησιμοποιούν τις μη-λέξεις μπορούν κρύβοντας την πραγματικότητα κάτω από το χαλί να κοιμούνται ευκολότερα τα βράδια. Έχουν αποδεχτεί ότι η κατάσταση δεν μπορεί ν’ αλλάξει άμεσα υπέρ τους και επιβάλλοντας την «πολιτική ορθότητα» επιδιώκουν στην ουσία να ευνουχίσουν πνευματικά τις επόμενες γενιές.

Σ’ αυτό το πλαίσιο βγαίνουν στα Μ.Μ.Ε. κάτι ανθρωπάκια και κουνάνε το δάχτυλο σαν άλλοι «κήνσορες» (όχι με την έννοια που έδινε ο Έκο) να μας διδάξουν τον «νομικό πολιτισμό» τους. Να μας διδάξουν σαν καθηγητές τους φοιτητές της νομικής πως κάποιος που έχει καταδικαστεί σε 11 φορές ισόβια (γιατί ΔΕΝ γινόταν να καταδικαστεί σε 11 φορές εις θάνατο) ΔΕΝ πρέπει ν’ αποκαλείται «δολοφόνος» (ακόμα και αν έχει καταδικαστεί ως τέτοιος)μιας και αυτό μπορεί να θεωρηθεί «δυσφήμιση». Αυτά τα ανθρωπάκια βιάζουν με κάθε τους λέξη (ακόμη και αν όντως έτσι γράφει ο Νόμος και αν αυτό ήταν το πνεύμα του νομοθέτη) την νοημοσύνη και την λογική επειδή οι προθέσεις τους είναι εξαρχής κακές.

Το «ανθρωπάκι» γένους θηλυκού που υπερασπίζει τον Κουφοντίνα ζητά για τον πελάτη της τα πάντα, έστω και αν αυτός αρχικά έκανε το «παλικάρι» και εμφανιζόταν πως δεν αναγνωρίζει ούτε το «σύστημα» (Κράτος) ούτε και το δικαστήριο που τον δίκαζε (άρα και τα δικαιώματα που επιφυλάσσει ο Νόμος στους κατηγορούμενους). Τώρα που ο πελάτης της έχει φτάσει στα πρόθυρα του θανάτου ζητά γι’ αυτόν ότι ο ίδιος αρνήθηκε στα θύματα του σκοτώνοντας τα, αφού τους έστηνε καρτέρι. Ζητά να του γίνει το χατίρι για να μην γίνουν για πάρτη του επεισόδια (μη καεί η Αθήνα όπως με τον Γρηγορόπουλο) και για να μη σκιάσει ο θάνατος του τους εορτασμούς για τα 200 χρόνια της Επανάστασης (τελικά ήταν «ταξική» όπως η Γαλλική ή «εθνικο-απελευθερωτική»;). Με τέτοια επιχειρήματα (αφήνω σκόπιμα στην άκρ την επίκληση του «σωστού», «δίκαιου» και «νόμιμου δικαιώματος» μιας και αυτά είναι παρόντα σε κάθε σχετικό αίτημα) προσπαθεί να «δικαιώσει» τον πελάτη της, ωστόσο επί της ουσίας υβρίζει τα θύματα της εγκληματικής του δράσης και τις οικογένειες τους.

Η υπερασπίστρια του Κουφοντίνα δεν είναι «ανθρωπάκι» λόγω μεγέθους (άλλωστε πολλά μικροκαμωμένα σώματα έχουν ανά τους αιώνες φιλοξενήσει «μεγάλα πνεύματα»)∙ είναι ανθρωπάκι γιατί για να είναι αποτελεσματική στο έργο της έναντι του πελάτη της και του χώρου που και οι δυό τους εκπροσωπούν μεταβάλλεται από δικηγόρος-υπερασπίστρια σε κήρυκα μίσους. Στον δικό της Π.Κ. υπάρχει και η κατηγορία των «πολιτικών εγκλημάτων» τα οποία (πρέπει να) τιμωρούνται ελαφρύτερα από τα «ποινικά» (ακόμη περισσότερο όταν αποτυγχάνουν στο σκοπό τους). Για το «ανθρωπάκι» που υπερασπίζεται τον μελλοθάνατο Κουφοντίνα η ζωή του Αξαρλιάν έχει μικρότερη αξία απ’ αυτή του πελάτη της, ο οποίος πρέπει να τύχει όλων των δικαιωμάτων που το σύστημα το οποίο ΔΕΝ αναγνωρίζει προβλέπει για όλους τους κατάδικους. Για το ανθρωπάκι που υπερασπίζεται τον Κουφοντίνα (όπως άλλωστε και για τον ίδιο) ο Αξαρλιάν και η οικογένεια του ήταν μια «παράπλευρη απώλεια» για την οποία ούτε καν λόγος δεν θα γινόταν αν η «επανάσταση» του είχε επιτύχει.

Υπάρχουν δύο «βαριά επιχειρήματα» τα οποία οι συνοδοιπόροι του Κουφοντίνα θεωρούν ακαταμάχητα από πολιτική τουλάχιστον σκοπιά. Το πρώτο είναι ότι ο θάνατος του θα δημιουργήσει για κάποιους έναν «ήρωα» τον θάνατο του οποίου θα νιώσουν την ανάγκη να εκδικηθούν. Το δεύτερο είναι η υπέρτατη βλακεία ότι: «Η Δημοκρατία/το Κράτος δεν εκδικείται.».

Το αν ένας πολιτικός χώρος θα θεωρήσει τον Κουφοντίνα είτε «πράκτορα» είτε «ήρωα» έχει σχέση με τις δικές του ανάγκες πολιτικής επιβίωσης και ΔΕΝ σχετίζεται σε καμία περίπτωση με την μεταχείριση του από το Κράτος. Επιπλέον, το ίδιο το Κράτος ως μηχανισμό ΔΕΝ πρέπει καθόλου να το νοιάζει αυτό το ενδεχόμενο. Το επόμενο παράδειγμα είναι αρκετό για να πείσει τον κάθε καλόπιστο:

Ο καταδικασμένος για την βομβιστική ανατίναξη του αεροπλάνου στο Λόκερμπι Λίβυος τρομοκράτης αποφυλακίστηκε (και με τη σύμπραξη της Βρετανικής Κυβέρνησης των Εργατικών που πίεσε την τοπική Κυβέρνηση της Σκωτίας) από φυλακή της Σκωτίας για «ανθρωπιστικούς λόγους» όταν διαγνώστηκε με καρκίνο στον προστάτη σε «τελικό στάδιο». Το γεγονός ότι υπήρξαν και εκβιασμοί από πλευρά Λιβύης για διακοπή των εμπορικών σχέσεων είναι απλά επικουρικό, μιας και η απόφαση εδραζόταν στον Δυτικό «ανθρωπισμό». Η απελευθέρωση για λόγους υγείας ενός ενόχου για τόσους θανάτους πολιτών με μοναδικό κριτήριο την χώρα της αεροπορικής εταιρείας ΔΕΝ εμπόδισε τους Λίβυους (λαό και ηγεσία) να τον υποδεχτούν ως «ήρωα». Γι’ αυτούς δεν μέτρησε το γεγονός ότι σκότωσε μεταξύ άλλων γυναίκες και παιδιά. Γι’ αυτούς ίσχυε η «συλλογική ευθύνη» των Δυτικών. Βέβαια, από την Αρχαιο-Ελληνική τραγική (από την τραγωδία) σκοπιά πλήρωσαν και πληρώνουν ακόμα πανάκριβα την βλάσφημη αυτή συμπεριφορά τους με τον εμφύλιο που μαστίζει τη χώρα τους.

Το δεύτερο, «βαρύτερο» αλλά και ύστατο επιχείρημα είναι η μεγαλύτερη βλακεία (ακόμα και όταν υποστηρίζεται από νομικούς). Τι σημαίνει, άραγε, το: «Η Δημοκρατία/το Κράτος δεν εκδικείται.»; Στην πλέον προφανή του εκδοχή σημαίνει ότι μπορείς να κάνεις ότι θέλεις σε βάρος των άλλων και να ελπίζεις σκόπιμα ότι θα την βγάλεις σχετικά «καθαρή». Αρκεί να μην είσαι από την πλευρά του Κράτους, γιατί τότε...

Στην πραγματικότητα δουλειά του Κράτους και της «Δημοκρατίας» είναι -μεταξύ άλλων- να εκδικούνται. Η πρώτη δίκη που αφορούσε άνθρωπο έγινε στον Άρειο Πάγο (εκεί που είχε δικαστεί ο Άρης επειδή σκότωσε τον γιο του Ποσειδώνα Αλιρρόθιο γιατί βίασε την κόρη του Αλκίππη) με κατηγορούμενο τον Ορέστη ο οποίος εκδικήθηκε τον φόνο του πατέρα του σκοτώνοντας την μάνα του και τον εραστή της. Τον Ορέστη κατέτρεχαν οι Ερινύες οι οποίες είχαν ως αποστολή να εκδικούνται τα εγκλήματα (ειδικά όταν δεν υπήρχε κάποιος συγγενής να το κάνει). Στην δίκη εκείνη (στην οποία ο Ορέστης με την ψήφο της Αθηνάς αθωώθηκε) το Κράτος (που έλκει την «θεϊκή καταγωγή» του από τη σχέση του με τον Δία) μπήκε στη μέση μεταξύ δράστη και οικογένειας του θύματος και ανέλαβε για λογαριασμό της τελευταίας να εκδικηθεί το κακό που της έκανε ο δράστης επιβάλλοντας μια εύλογη ποινή.

Αυτή υποτίθεται -άλλωστε- πως είναι η βάση του «Κοινωνικού Συμβολαίου» με το οποίο καθένας μας παραιτήθηκε του δικαιώματος της «αυτοχειρίας/εκδίκησης» εκχωρώντας το στο Κράτος. Προφανώς και επειδή μια τέτοια (άγραφη) σύμβαση για λόγους «δικαιοσύνης» δεν μπορεί παρά να είναι ετεροβαρής, αν ο πολίτης κρίνει ότι το Κράτος ΔΕΝ εκδικήθηκε στον προσήκοντα βαθμό το κακό που του έχει γίνει μπορεί να την καταγγείλει «παίρνοντας το νόμο στα χέρια του». Ώστε, η «κοινωνική ηρεμία» βασίζεται στην ικανοποιητική εκδίκηση από μεριάς του Κράτους (και για λογαριασμό των παθόντων) των σε βάρος τους εγκλημάτων και όχι στην ικανοποίηση κάθε καπρίτσιου των εγκληματιών μη τυχόν και γίνουν επεισόδια.

Η προσπάθεια να φερθείς «ανθρωπιστικά» σε όσους υπό την επήρεια οποιασδήποτε πολιτικής θεωρίας ή θρησκευτικού δόγματος θεωρούν ότι αυτοί είναι οι «εκλεκτοί» και προορισμένοι να κάνουν κουμάντο σκοτώνοντας αδιάκριτα δείχνει αδυναμία. Τουλάχιστον, έτσι αυτοί το αντιλαμβάνονται και γι’ αυτό συνεχίζουν την δράση τους. Άπαξ και επειδή είσαι «πολιτισμένος» δεν επιδείξεις την δέουσα πυγμή (εκτελέσεις όταν υπάρχουν νεκροί από την δράση τους) δεν ρίχνεις μόνο «λάδι στη φωτιά» όσον αφορά την δράση τους, αλλά αφήνεις χώρο και στις πολιτικές τους εκφράσεις όπως ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. να τους εκμεταλλεύονται πολιτικά.

Από μια άποψη ο ρόλος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στην υπόθεση του Κουφοντίνα είναι «κεντρικός». Όχι μόνο επειδή έχει αναλάβει να ξεπλύνει πολιτικά και ιδεολογικά την «Αριστερή Τρομοκρατία» (που έχει σαν φωτεινό υπόδειγμα την αντίστοιχη περίοδο της Γαλλικής Επανάστασης και δευτερευόντως των Ιωσήφ Στάλιν), αλλά κυρίως λόγω της εξαιρετικά ηλίθιας αντιμετώπισης του Κουφοντίνα όταν ήταν Κυβέρνηση. Θα πρέπει να ήταν πολιτικά ηλίθιοι, ενδεχομένως και να νόμιζαν ότι θα έμεναν για πολύ ακόμη στην εξουσία για να μη συνειδητοποιήσουν ότι οι συχνές άδειες ΔΕΝ θα δημιουργούσαν εχθρικό για τον σύντροφο τους κλίμα. Η μεταγωγή του σε «αγροτικού τύπου» φυλακή επειδή τότε ΔΕΝ του άρεσε ο Κορυδαλλός και οι δηλώσεις των στελεχών του ξύπνησαν το εκδικητικό μένος της οικογένειας Μητσοτάκη.

Γιατί, αυτή τη στιγμή είναι προφανές ότι από τη μια μεριά έχουμε μια οικογένεια η οποία λόγω της προνομιακής της θέσης μπορεί να εκδικηθεί την απώλεια του δικού της θύματος από τα χέρια του Κουφοντίνα. Με τακτικισμούς και νομικά μεταξύ άλλων τερτίπια έχει φέρει τον δολοφόνο (κατά το δικαστήριο) της 17 Νοέμβρη στην θέση που είτε θα πεθάνει μένοντας πιστός στις «αρχές» του είτε θα ξεφτιλιστεί διακόπτοντας την απεργία πείνας όσο ακόμη μπορεί να σώσει τα νεφρά του. Η οικογένεια Μητσοτάκη μπορεί και το κάνει αυτό όχι επειδή ο Κυριάκος είναι Πρωθυπουργός, αλλά επειδή η πολύ μεγάλη πλειοψηφία της Κοινωνίας αδιαφορεί για την τύχη του δολοφόνου Κουφοντίνα επιτρέποντας της έτσι μια τέτοια συμπεριφορά. Μπορεί λόγω του ελέγχου που σήμερα ασκεί στο Κράτος να φανεί τελικά «μεγαλόθυμη» δεχόμενη λίγο πριν το τέλος το αίτημα του Κουφοντίνα έχοντας τον αφήσει ανάπηρο και ανίκανο να περπατήσει ξανά και να ζήσει «φυσιολογικά». Αυτό, άλλωστε δεν της ζητάνε όσοι συνηγορούν υπέρ του; Κανείς τους δεν κάνει λόγω για «ποιότητα ζωής» παρά μόνο για την «ζωή» του. Έτσι δεν είναι;

Από την θεσμική της πλευρά η τέτοια συμπεριφορά της Κυβέρνησης είναι άκρως προβληματική. Είναι προβληματική επειδή τόσο στην περίπτωση αυτή όσο και σε άλλες σημαντικότερες το παιχνίδι παίζεται με «σημαδεμένη τράπουλα». Όχι τόσο επειδή η Νικολάου έβαλε στην Κ.Ε.Μ. τον κουμπάρο της (κάτι που είναι κατακριτέο ακόμα και αν αυτός έχει τα προσόντα), αλλά επειδή χρησιμοποιεί ανήθικα τερτίπια για ν’ ακυρώσει κάθε δυνατότητα του δολοφόνου της 17 Νοέμβρη να επιτύχει το σκοπό του. Είναι τα ίδια τερτίπια που ακολουθεί όλο το φάσμα της «Διοίκησης» (π.χ. Δήμοι) σε βάρος πολιτών οι οποίοι θεωρούν πως πλήττονται τα συμφέροντα τους από αποφάσεις της (π.χ. η κατασκευή ενός γηπέδου) όταν αυτοί (οι πολίτες) ζητούν τα σχετικά έγγραφα. Στην πραγματική ζωή η άρνηση μιας υπηρεσίας ενός Υπουργείου να χορηγήσει τα ζητούμενα από έναν πολίτη έγγραφα που τον οδηγεί στο γραφείο του «Εισαγγελέα Ακροάσεων» για να πάρει τη σχετική «εισαγγελική παραγγελία» αποτελεί μεγαλύτερο και συνεχή κίνδυνο για το πολίτευμα από την συμπεριφορά του Κράτους έναντι του Κουφοντίνα.

Υπάρχει η παρεξήγηση από την Αρχαιότητα κιόλας ότι η «Δημοκρατία» είναι μόνο (ατομικά) δικαιώματα και όχι (ατομικές) υποχρεώσεις. Έτσι, όταν το Κράτος μέσω των μηχανισμών του αντιδρά με αυταρχισμό κάποιοι κάνουν λόγο για «Δικτατορία». Όσοι μπερδεύουν τον αυταρχισμό με την Δικτατορία είναι παντελώς ανιστόρητοι. Γιατί ο αυταρχισμός (η Βία άλλη μια υπηρέτρια του Διός όπως το Κράτος) είναι τέτοιος όποιο πολίτευμα και αν τον μεταχειρίζεται. Τελεία και παύλα. Η Δικτατορία από την άλλη είναι μια μορφή πολιτεύματος που από την Αρχαιότητα ως σήμερα εμφανίζεται θελκτική ίσως και επιθυμητή από την «Άρχουσα Τάξη» σε περιόδους οικονομικής ύφεσης.

Η Δικτατορία μέσω της καταπίεσης των εκδηλώσεων του ιδιωτικού βίου, του εκφοβισμού, της απαγόρευσης κάθε μορφής διαμαρτυρίας και της διασύνδεσης με το παρελθόν και την παράδοση (που ενισχύουν το ιδεολογικό της οπλοστάσιο) είναι μια επιθυμητή από την «Άρχουσα Τάξη» μορφή διακυβέρνησης γιατί δημιουργεί με τον τρόπο αυτό και την ανάλογη οικονομική πολιτική της τις απαραίτητες συνθήκες για τη συγκέντρωση του πλεονάσματος, που θα χρειαστεί η οικονομία στην φάση ανάπτυξης της. Δεν είναι διόλου τυχαίο ότι οι κάθε λογής παραχωρήσεις (οικονομικές και πολιτικές) λαμβάνουν χώρα σε φάσεις ανόδου του οικονομικού κύκλου. Τότε και μόνον (αφού, δηλαδή, η Δικτατορία έχει εξαντλήσει την οικονομική δυναμική του προγράμματος της) η παρουσία της όχι μόνο δεν κρίνεται απαραίτητη, αλλά θεωρείται και ζημιογόνα για την «Άρχουσα Τάξη» οπότε και δίνει τη θέση της στην Δημοκρατία.

Με την εξαίρεση της δικής μας επταετίας όλες οι άλλες Δικτατορίες όπως αυτής της Πορτογαλίας, της Ισπανίας αλλά και αυτές της Λατινικής Αμερικής άφησαν το αποτύπωμα τους στην οικονομική οργάνωση των χωρών τους. Αναμφίβολα και εξαιτίας μιας σειράς παραγόντων δεν θα μπορούσαν να είναι όλες τους επιτυχημένες στον οικονομικό τομέα. Το ζήτημα, ωστόσο, ότι συγκρινόμενοι οικονομικά με την Ισπανία (η οποία επανήλθε στην Δημοκρατία σχεδόν ταυτόχρονα με την Ελλάδα και στην οποία η Δικτατορία του Φράνκο επιβλήθηκε την ίδια χρονιά) βρισκόμαστε αρκετά πίσω οφείλεται και στις οικονομικές προσαρμογές του Φράνκο.

Σε κάθε περίπτωση την πολιτική και οικονομική αξία της Δικτατορίας (όταν μπορείς να σφάζεις όποιον σου κουνιέται) την αναγνώρισαν διαχρονικά όλοι οι επαναστάτες. Από τους Μάρξ και Ένγκελς μέχρι τους Λένιν, Στάλιν, Τρότσκι & Σια όλοι υμνούσαν την Δικτατορία. Στο κάτω-κάτω θεωρούσαν πως τα καθεστώτα στα οποία ζούσαν ήταν ήδη δικτατορικά διευθυνόμενα, όμως, από την «Αστική Τάξη». Το γεγονός ότι ΔΕΝ θεωρούσαν την Δικτατορία κακή αποδεικνύεται από το ότι την βάφτισαν εκ νέου βάζοντας τον προσδιορισμό «του Προλεταριάτου» δικαιολογώντας έτσι την μελλοντική χρήση της και «ξεπλένοντας» την καταγωγή της.         

Έτσι, όσοι (υποκριτικά) διαμαρτύρονται για την επιβολή Δικτατορίας από την οικογένεια Μητσοτάκη στην ουσία διαμαρτύρονται γιατί αυτή είναι η «κακή μαύρη» Δικτατορία και όχι η «καλή κόκκινη» αυτή «του Προλεταριάτου» (την οποία προσδοκούν όπως οι Χριστιανοί την Δευτέρα Παρουσία»). Έλα, όμως, που «οι συνθήκες ΔΕΝ είναι επαναστατικές» και δεν θα γίνουν ακόμα και αν ο δολοφόνος απεργός πείνας αφεθεί από την οικογένεια Μητσοτάκη να πεθάνει σε λίγες μέρες.

Οι συνθήκες δεν είναι και δεν θα γίνουν «επαναστατικές» γιατί πολύ απλά όλο αυτό που γίνεται ΔΕΝ έχει τίποτα το επαναστατικό. Ο Κουφοντίνας εκβιάζει προσπαθώντας ίσως να ξεφύγει από μια «συμφωνία»(;) που ακούγεται ότι είχε κάνει με το Κράτος. Ακόμη κι έτσι να μην είναι η απεργία πείνας του δολοφόνου (κατά το δικαστήριο) της 17 Νοέμβρη Κουφοντίνα είναι είτε ένας σχεδιασμένος εκβιασμός είτε μια αποτυχημένη διαχείριση από μέρους της συνηγόρου του.

Είναι εκβιασμός τώρα όπως ήταν και στο σχετικά πρόσφατο παρελθόν η απεργία πείνας για να μην επιστρέψει στον Κορυδαλλό από τις «αγροτικού τύπου» φυλακές που ήταν και έβλεπε τη φύση από το παράθυρο του κελιού του. Και τότε και τώρα θεωρούσε και θεωρεί ότι είχε και έχει δίκιο. Είναι εκβιασμός επειδή αυτός μεν αγωνίζεται (ως επαναστάτης) με τον «γνήσια επαναστατικό» τρόπο του για την ζωή του χωρίς να νιώθει ντροπή και μεταμέλεια για τις ζωές -όπως του Αξαρλιάν- που αδίκως (εκ του αποτελέσματος) αφαίρεσε και τον πόνο που προκάλεσε. Αν ήταν όντως επαναστάτης που αγωνίζεται για μια καλύτερη ζωή για όλους τους «μη προνομιούχους» όφειλε να ζητήσει «συγγνώμη» για τις ζωές όσων ήταν είτε «παράπλευρες απώλειες» είτε ο θάνατος τους ΔΕΝ ήταν επιχειρησιακά απαραίτητος (όπως του αστυφύλακα που δολοφόνησε στην ληστεία τράπεζας παραμονές Χριστουγέννων του 1984).

Θα μπορούσε, όμως, να είναι και μια αποτυχημένη εκ του αποτελέσματος διαχείριση από τη μεριά της Κούρτοβικ. Ειλικρινά -αν δεν υπάρχει ένα γενικότερο σχέδιο που έχουν καταστρώσει και ακολουθούν- ΔΕΝ μπορώ να καταλάβω γιατί της πήρε ΔΥΟ μήνες για να καταθέσει νέα αίτηση μεταφοράς του στον Κορυδαλλό. Με την υγεία του πελάτη της να επιβαρύνεται καθημερινά γιατί ΔΕΝ κυνήγησε περισσότερο να εξακριβώσει την τύχη της πρώτης αίτησης και γιατί δεν υπέβαλλε ΝΩΡΙΤΕΡΑ (παρά μόνο στις 28 Φλεβάρη) το δεύτερο αίτημα;

Αν πρόκειται περί σχεδίου ή ανικανότητας της Κούρτοβικ ενδεχομένως και να μη το μάθουμε ποτέ. Το μόνο σίγουρο είναι πως κάθε ώρα που περνά φτάνουμε όλο και πιο κοντά σε μια εκτέλεση καταδίκου. Η τελευταία εκτέλεση έγινε στην Κρήτη στις 25 Αυγούστου 1972 (ναι επί Δικτατορίας και τότε) και εκτελεσθείς ήταν ο 27χρονος Β. Λυμπέρης ο οποίος στήθηκε στο απόσπασμα επειδή σκότωσε την πεθερά του (πολλοί το έχουν φαντασιωθεί, αλλά λίγοι το τόλμησαν), την γυναίκα του και τα δυό του παιδιά. Τότε, ο Λυμπέρης δεν ήξερε να δηλώσει επαναστάτης και επιπλέον ίσως και λόγω του αποτροπιασμού από το τετραπλό φονικό κανείς δεν σκέφτηκε να τον βγάλει ψυχιατρικά ανισόρροπο. Φαντάζεστε να ζούσε σήμερα ο Λυμπέρης και ν’ απεργούσε και αυτός όπως ο Κουφοντίνας; Φαντάζεστε με την κατάργηση της θανατικής ποινής να είχε καταδικαστεί σε 4 φορές ισόβια και να είχε δικαίωμα όπως και ο Κουφοντίνας ν’ απελευθερωθεί υπό όρους; Θα έπρεπε η Κρητικιά οικογένεια της γυναίκας του να τον αφήσει να ζει ελεύθερος, αφού θεωρητικά θα «είχε εξοφλήσει το χρέος του στην Κοινωνία»; Αν τυχόν αποφυλακιστεί (ακόμα και υπό όρους) ο Κουφοντίνας τα ίδια δεν θα δηλώνει η Κούρτοβικ; Είναι δυνατόν ένας δολοφόνος (με απόφαση δικαστηρίου) 11 ατόμων να καθαρίσει με λιγότερα από 20 χρόνια φυλακής;                   

Είτε έχουμε να κάνουμε μ’ ένα οργανωμένο σχέδιο από την πλευρά του δολοφόνου Κουφοντίνα, είτε με μια αποτυχημένη διαχείριση από την Κούρτοβικ, τα στοιχεία συνηγορούν στο ότι τελικά πρόκειται για μια εκτέλεση. Δίκαιη μεν με βάση τα εγκλήματα του Κουφοντίνα, άδικη όμως με βάση το ότι απαγορεύεται πλέον από τον Νόμο. Γιατί ακόμη και το σωστό να κάνεις για τους λάθος όμως λόγους, τότε αδικείς και τον εαυτό σου και τους άλλους. Το γεγονός ότι η οικογένεια ενός εκ των θυμάτων του δολοφόνου Κουφοντίνα έχει την δυνατότητα να προχωρήσει (με την βοήθεια του φυσικά) σε μια παράνομη εκτέλεση και να την γλυτώσει αποδεικνύει ότι το «σύστημα» κάπου ΔΕΝ δουλεύει όπως θεωρητικά θα έπρεπε. Και, δυστυχώς, δεν είναι ο μόνος τομέας.    

Απ’ ότι φαίνεται και από την ανακοίνωση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων ούτε εκείνοι κάνουν την δουλειά τους. Εσχάτως τους έπιασαν οι ευαισθησίες τους και στο ζήτημα του «απεργού πείνας» Δ. Κουφοντίνα. Μεταξύ άλλων διάβασα και το ηλίθιο από κάθε άποψη αίτημα να μην υπάρξει στην Ελλάδα κανένας νεκρός απεργός πείνας! Είναι ηλίθιο γιατί αρνείται στον απεργό πείνας το δικαίωμα στον θάνατο. Έτσι κι αλλιώς κάθε απεργός πείνας εκβιάζει με την στάση του το Κράτος. Το οποίο στη συνέχεια προχωρά στην ανήθικη κίνηση της «υποχρεωτικής σίτισης» με την οποία επιχειρείται να τον κρατήσει (αν και φυλακισμένο) στη ζωή επιμηκύνοντας τον εκβιασμό από μέρους του απεργού πείνας.

Επιπλέον, η πλειοψηφία του Δ.Σ. της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων φαίνεται να έχει ξεχάσει τον θεσμικό της ρόλο. Αυτός είναι η απονομή Δικαιοσύνης στα θύματα και τους ζημιωθέντες και εν τέλει στην Κοινωνία από την δράση ενός εγκληματία. Τους τοποθέτησε το Κράτος ως μηχανισμός για ν’ αναλαμβάνουν για λογαριασμό του (και τελικά για λογαριασμό των θυμάτων, των πληγέντων και της Κοινωνίας) την εκδίκηση μέσω της ποινής του εγκλήματος. Έτσι, με την ανακοίνωση τους αυτή παραβιάζουν την θεσμική ουδετερότητα και ανεξαρτησία τους και κομματίζουν ξεδιάντροπα υπέρ του ατόμου το οποίο στέρησε την ζωή σε τόσους πολλούς.

Το δικαίωμα του Κουφοντίνα να σουλατσάρει ελεύθερος έστω και για λίγες μέρες αποτελεί κοροϊδία των οικογενειών των θυμάτων της δράσης του και τους προκαλεί αχρείαστο πόνο. Η μεγαλύτερη χάρη που έκανε το Κράτος στον Δ. Κουφοντίνα ήταν η μετατροπή της θανατικής ποινής σε ισόβια δεσμά. Εκεί εξαντλήθηκε η επιείκεια του Κράτους. Στο κάτω-κάτω όταν λέμε ισόβια εννοούμε ισόβια (και χωρίς άδειες).  

Στην περίπτωση του Κουφοντίνα η απεργία πείνας είναι από μέρος του διπλά άνανδρη. Είναι μια φορά άνανδρη γιατί αρνείται να δεχτεί την απόρριψη του αιτήματος του (για το οποίο είχε μεν θεμελιώσει δικαίωμα, αλλά δεν υπάρχει η υποχρέωση εκπλήρωσης του από την μεριά του Κράτους) και άλλη μια επειδή ο ίδιος από την πρώτη κιόλας στιγμή είχε αρνηθεί ν’ αναγνωρίσει τόσο την διαδικασία όσο και το δικαστήριο που τον δίκασε. Στο κάτω-κάτω δεν αναγνώριζε ούτε το Κράτος, οπότε τώρα πως ξέπεσε ζητώντας από το σύστημα που πολεμούσε άδεια ή μεταγωγή σε φυλακή της αρεσκείας του;

Τέλος, είναι άνανδρο ακόμα μια φορά∙ τουλάχιστον όσο άνανδρη ήταν η αχρείαστη εκτέλεση του αστυνομικού στην ληστεία τράπεζας το 1984 ή όσο άνανδρη και από επιχειρησιακής άποψης αχρείαστη ήταν η δολοφονία ως «παράπλευρη απώλεια» του Αξαρλιάν (επειδή αν ανέβαλε την «επιχείρηση» ΔΕΝ θα πήγαινε τότε διακοπές με τη γυναίκα του όπως είχε προγραμματίσει). Από ηθικής άποψης το Κράτος πρέπει να τον μεταχειριστεί καλύτερα απ’ όσο εκείνος τα θύματα του και να μην του στερήσει την δυνατότητα να πεθάνει υπερασπιζόμενος τα ιδανικά του. Γι’ αυτό το «σωστό» είναι να σεβαστεί την επιθυμία του και αφού δεν τον δικαιώνει να τον αφήσει να πεθάνει. Αν εννοεί ότι λέει θα πεθάνει υπερασπιζόμενος τις ιδέες του, αν όχι θα προτιμήσει τη ζωή. Σε κάθε περίπτωση ο εκβιασμός του δεν θα έχει περάσει.

Εδώ που έφτασαν τα πράγματα αν ο Κουφοντίνας θέλει να ζήσει οφείλει να ζητήσει «συγγνώμη» από τις οικογένειες των θυμάτων της δράσης του και ν’ αποκηρύξει την έτσι κι αλλιώς αποτυχημένη προσπάθεια της 17 Νοέμβρη. Μια τέτοια κίνηση απαιτεί πολλά κότσια και θα ήταν μα την αλήθεια αληθινά επαναστατική. Αν θέλει να ζήσει (ενδεχομένως και εκτός φυλακής υπό όρους) πρέπει ν’ αποδείξει ότι γνωρίζει ή έμαθε πια την ΑΞΙΑ της ΖΩΗΣ (κάθε ζωής). Σε διαφορετική περίπτωση ΔΕΝ αξίζει να ζει. Τόσο απλά.

 

Υ.Γ. Η θέση στην οποία κυρίως λόγω δικών του επιλογών έχει περιέλθει ο Κουφοντίνας (διευκολύνοντας την οικογένεια Μητσοτάκη να τον εκδικηθεί) είναι αυτή του σαμουράι χωρίς αφέντη ο οποίος επισκέπτεται το αρχοντικό ενός πλούσιου και του ζητά να τον βοηθήσει να κάνει χαρακίρι. Ο σαμουράι ήταν σε τέτοια απελπιστική οικονομική κατάσταση που είχε πουλήσει το σπαθί του και τι είχε αντικαταστήσει με καλαμένιο (που ωστόσο η λαβή του έμοιαζε με του αληθινού). Επειδή εξαιτίας του «κακού κάρμα» οι πλούσιοι αρνούνταν (γενικά) να βοηθούν όσους υποτίθεται ότι ήθελαν να κάνουν χαρακίρι, τους έδιναν λεφτά για να φύγουν.

Ωστόσο, στην περίπτωση του σαμουράι μας (Κουφοντίνα) ο πλούσιος Ιάπωνας ήταν «σπάγγος» και γι’ αυτό συμφώνησε να τον βοηθήσει ν’ αυτοκτονήσει. Έτσι, ο «ήρωας» μας πρέπει να κάνει χαρακίρι ξεσχίζοντας τα σωθικά του με το καλαμένιο σπαθί. Είναι ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΣ να το κάνει εξαιτίας του πιο πολύτιμου και από την ζωή του πράγματος που έχει: της τιμής του. Εκείνος στην ταινία το έκανε, ο δικός μας θα το κάνει;

13 Μάρτη 2021
«πανταχού παρών 1».

Διαβάστηκε 343 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΔΟΛΟΦΟΝΟ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ (ΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΟΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ Vs ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗΣ ΕΚΔΙΚΗΣΗΣ)