Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΟΤΑΝ Η Α.Ε.Κ. (ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ) ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΤΟ LEASING (ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ «ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΙΚΗ ΜΙΣΘΩΣΗ» ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΩΝ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΟΤΑΝ Η Α.Ε.Κ. (ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ) ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΤΟ LEASING
(ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ «ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΙΚΗ ΜΙΣΘΩΣΗ» ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΩΝ)

Το κόλπο είναι απλό και δοκιμασμένο. Το χρησιμοποιούν φυσικά και νομικά πρόσωπα που δεν θέλουν να σκοτίζονται με τις έννοιες της ιδιοκτησίας. Μέχρι πρόσφατα από φορολογικής σκοπιάς υπήρχε διαφορά ανάμεσα στην ιδιοκτησία και στην ενοικίαση ενός μηχανήματος ή μιας εγκατάστασης. Τα τελευταία χρόνια η φορολογική αυτή διαφορά δεν υφίσταται πλέον, χωρίς αυτό να σημαίνει πως μαζί χάθηκε και η γοητεία που ασκεί αυτό το απλό και δοκιμασμένο κόλπο. Είναι, δε, φορές που η πίεση της πραγματικότητας καθιστά απαραίτητη την προσφυγή σ’ αυτό. Όπως καταλάβατε τόσο από την περιγραφή όσο κυρίως από τον τίτλο σήμερα θα σχολιάσουμε την «χρηματοδοτική μίσθωση» (leasing) στο «Επαγγελματικό Ποδόσφαιρο».

Πόσες και πόσες φορές τα τελευταία χρόνια δεν έχουμε ακούσει για ομάδες που έχουν αγοράσει ποδοσφαιριστή και την ίδια στιγμή τον «δανείζουν» στην ομάδα από την οποία τον αγόρασαν. Φυσικά, αυτό δεν γίνεται μόνο με ποδοσφαιριστές αλλά και με εγκαταστάσεις. Για παράδειγμα η Ρεάλ και η Μπαρτσελόνα πούλησαν τα προπονητικά τους κέντρα στους αντίστοιχους δήμους και στη συνέχεια τα ενοικίασαν απ’ αυτούς. Μέσω της «χρηματοδοτικής μίσθωσης» οι ομάδες είτε ξεφεύγουν από ένα κόστος (π.χ. δανείζοντας παίκτες τους σε άλλες ομάδες, οι οποίες πληρώνουν μέρος ή το σύνολο του συμβολαίου τους για την περίοδο δανεισμού), είτε «νοθεύουν» τον ανταγωνισμό, είτε βελτιώνουν τα οικονομικά τους όπως στην περίπτωση των Ρεάλ και Μπαρτσελόνα.

Προφανώς, «όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος». Στο κάτω-κάτω η εξέλιξη των πραγμάτων (η «ζωή») είναι αυτή που «γράφει το σενάριο» και καθορίζει τις κινήσεις μας. Ωστόσο, όταν μια ομάδα πουλά έναν παίκτη ο οποίος στη συνέχεια δεν «πιάνει» στη νέα του ομάδα και η να του ομάδα τον «δανείζει» σ’ εκείνη από την οποία τον αγόρασε δημιουργείται η αίσθηση πως κάτι δεν πάει καλά. Ακόμη χειρότερα πως κάποιοι μας κοροϊδεύουν. Η πιο μεγάλη αλήθεια στον αθλητισμό είναι πως οι «καλύτεροι παίκτες» είναι αυτοί που δεν αγωνίστηκαν (ειδικά σε μια ήττα). Έτσι, π.χ. η επιστροφή ενός μέτριου τερματοφύλακα στην ομάδα από την οποία μόλις έφυγε ΔΕΝ είναι κάτι πρωτοφανές.

Εκεί, όμως, που η παράνοια «χτυπά κόκκινο» είναι όταν για τον μέτριο τερματοφύλακα του παραδείγματος μας υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ ομάδων της ίδιας χώρας. Η περίπτωση του Μπάρκα δεν είναι μοναδική. Αντίθετα τείνει να γίνει ο κανόνας, δημιουργώντας την αίσθηση πως μεταξύ των ομάδων ενδέχεται να υπάρχει συμπαιγνία. Συμπαιγνία που αφορά κυρίως το «μαγείρεμα» των λογιστικών τους βιβλίων. Σε κάθε περίπτωση οι οπαδοί των ομάδων κάθε άλλο παρά άνετα αισθάνονται με την επιστροφή παικτών που είχαν μόλις αποχωρήσει, ειδικά όσο περισσότερο τα Μ.Μ.Ε. της ομάδας τους «πανηγυρίζουν» για την επιστροφή.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η πρακτική του leasing στον «Επαγγελματικό Αθλητισμό» θα συνεχίσει να χρησιμοποιείται και ίσως να γενικευτεί η χρήση της ειδικά για παίκτες που φαίνεται ότι «δεν πιάνουν» στη νέα τους ομάδα. Ωστόσο, αυτό που μετρά (ή που θα έπρεπε να μετρά) είναι αν αυτού του τύπου οι κινήσεις έχουν θετικό αντίκτυπο στις ομάδες (κυρίως αυτές στις οποίες επιστρέφουν). Ειδικά στις περιπτώσεις που η πώληση του παίκτη είχε αντιμετωπιστεί από τους οπαδούς με ανακούφιση επιστροφή του πιθανόν να δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα απ’ όσα θα λύσει.

Τελικά, η ευθύνη πέφτει (ή φαίνεται να πέφτει) στις Διοικήσεις-Ιδιοκτησίες των ομάδων που αρχικά πουλούν και στη συνέχεια ζητούν πίσω ως δανεικούς τους παίκτες. Γιατί αν μια Διοίκηση-Ιδιοκτησία κινείται με κύριο γνώμονα το οικονομικό κόστος, τότε η συζήτηση για την επιστροφή ενός παίκτη που έχει πουληθεί (ή που τελείωσε ο δανεισμός του) επανέρχεται συνεχώς στην επικαιρότητα της ομάδας δημιουργώντας αρχικά και στη συνέχεια εντείνοντας έναν κύκλο παθογένειας και εσωστρέφειας. Έναν κύκλο ο οποίος εμφανίζεται τόσο συχνά όσο έρχονται άσχημα αποτελέσματα διαμορφώνοντας μια νοσηρή κατάσταση που απαιτεί «γιατρικό». «Γιατρικό» που στην περίπτωση μας είναι η επιστροφή αυτού που έφυγε∙ επιστροφή που από μόνη της ως δια μαγείας θα λύσει τα «κακά μάγια» βελτιώνοντας αυτομάτως την κατάσταση.

Στο κάτω-κάτω αν μετά την αποχώρηση ενός παίκτη διαγνώστηκε σοβαρό πρόβλημα στην θέση του δεν είναι καλύτερο αντί να ψάχνουμε από την αρχή να στραφούμε σ’ αυτόν που ήδη γνωρίζουμε και που ευτυχώς για εμάς «ατύχησε» στη νέα του ομάδα; Δυστυχώς σ’ όλο αυτό το «γαϊτανάκι» οι οπαδοί (για τους οποίους υποτίθεται ότι γίνονται όλα) ΔΕΝ έχουν κανέναν λόγο. Τους επιφυλάσσεται ο παθητικός ρόλος του θεατή-χειροκροτητή που στην καλύτερη περίπτωση προσεύχεται για την επιτυχία της ομάδας του.

Υ.Γ. Το «αθλητικό leasing» θα μπορούσε να είναι πολλαπλώς θετικό αν αντικείμενο του είναι παίκτες που «παράγονται» από τις «ακαδημίες» της ομάδας. Για να γίνει, όμως, αυτό πρέπει να υπάρχει σχεδιασμός και προγραμματισμός και να μην λειτουργούν οι «ακαδημίες» στην τύχη. Μόνο μ’ αυτό τον τρόπο μια ομάδα μπορεί να βγει συνολικά κερδισμένη από την «χρηματοδοτική μίσθωση» στον Επαγγελματικό Αθλητισμό».

04 Μάη 2021
«πουθενάδες».

Διαβάστηκε 287 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο ΟΤΑΝ Η Α.Ε.Κ. (ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ) ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΤΟ LEASING (ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ «ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΙΚΗ ΜΙΣΘΩΣΗ» ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΣΤΩΝ)