Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

Η ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΙΟΚΤΗΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΗΣ Π.Α.Ε. Α.Ε.Κ. (ΠΡΕΠΕΙ ΟΜΩΣ ΝΑ ΚΙΝΗΘΟΥΜΕ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΑ ΚΑΙ ΓΟΡΓΑ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Η ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΙΟΚΤΗΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΗΣ Π.Α.Ε. Α.Ε.Κ.
(ΠΡΕΠΕΙ ΟΜΩΣ ΝΑ ΚΙΝΗΘΟΥΜΕ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΑ ΚΑΙ ΓΟΡΓΑ)

Κάποιες φορές δίνεται η ευκαιρία για την πραγματοποίηση πραγματικών ρήξεων και την πλήρη αναθεώρηση του νομικού και ρυθμιστικού πλαισίου σε κάποιους τομείς. Είναι τότε που γίνεται προφανές ότι δεν αρκούν τα «μπαλώματα» και οι «επιδιορθώσεις». Μια αντίστοιχη κατάσταση βιώνουμε τελευταία στον χώρο του αθλητισμού όπου η ηγεσία του καθ’ ύλην αρμόδιου Υπουργείου (Πολιτισμού) αποφάσισε ν’ αναθεωρήσει εκ θεμελίων την Αθλητική Νομοθεσία. Τόσο η τελευταία προσπάθεια (που πήρε την μορφή του Σχεδίου Νόμου) όσο και η προηγούμενη (εκείνη του κ. Μαλάτου η οποία «θάφτηκε» από τον Γ. Ιωαννίδη) εισηγούνται οι Α.Α.Ε. (Π.Α.Ε. & Κ.Α.Ε.) να έχουν το δικαίωμα να αποκτούν και να διαχειρίζονται αθλητικές εγκαταστάσεις και προπονητικά κέντρα όπως και να έχουν το δικαίωμα να εμπορεύονται οι ίδιες (χωρίς μεσάζοντες όπως η EMPIRE A.E.) τα προϊόντα με το σήμα τους.

Έχουμε ήδη γράψει σχετικά για τις ρυθμίσεις (αλλά και τα προβλήματα τους) σχετικά με τις Α.Α.Ε. (βλέπε εδώ). Σήμερα όμως θ’ ασχοληθούμε μόνο με αυτές που αφορούν τις αθλητικές εγκαταστάσεις. Δυστυχώς με όσα προβλέπει το Σχέδιο Νόμου όταν αυτά εφαρμοστούν στην πράξη λύνεται μεν το πρόβλημα των Α.Α.Ε. σχετικά με την στέγαση τους, από την άλλη όμως αυτές αποκόπτονται από το ιδρυτικό Σωματείο. Πλέον οι Α.Α.Ε. δεν είναι υποχρεωμένες να δίνουν το 15% για την χρήση της εγκατάστασης η οποία τους ανήκει. Η ψήφιση του Σχεδίου Νόμου και η εφαρμογή αυτών των διατάξεων είναι μιάς πρώτης τάξεως ευκαιρία για τους ιδιοκτήτες των Π.Α.Ε. και Κ.Α.Ε. ν’ αποδείξουν σ’ όλους μας πώς αντιλαμβάνονται τόσο τον «επαγγελματικό αθλητισμό» όσο και τον ρόλο τους εντός του.

Με τις νέες διατάξεις (αν και όποτε ψηφιστούν) κάθε Π.Α.Ε. & Κ.Α.Ε. είναι σε θέση είτε ν’ αγοράσει κάποια έκταση είτε να την επινοικιάσει (όπως ουσιαστικά γίνεται με το Ελληνικό) για συγκεκριμένη χρονική περίοδο και με τμηματικά καταβαλόμενο τίμημα. Ακολούθως έχοντας συμφωνήσει με το Δημόσιο μπορεί να υποθηκεύσει (βάλει εγγύηση) την έκταση αυτή (η οποία θα της «ανήκει» π.χ. για 50 χρόνια) και να λάβει έτσι χρηματοδότηση για το έργο. Φυσικά η χρηματοδότηση (όπως έχουμε γράψει και άλλες φορές) μπορεί να προέλθει από πολλές και ποικίλες πηγές είτε μεμονωμένα είτε σε συνδυασμό, όπως από εμπορικές ή/και επενδυτικές τράπεζες είτε απευθείας, είτε και με εγγύηση του Δημοσίου, από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων (αν υπάρχουν λεφτά) ή από Κοινοτικούς πόρους.

Το μόνο και ίσως το βασικό μειονέκτημα είναι οι δικαστικές διεκδικήσεις των τοπικών δημοτικών αρχών (ή περιβαλλοντικών οργανώσεων ή/και κάθε τρίτου) με τις οποίες προβάλλονται διάφορες αιτιάσεις οι οποίες καθυστερούν τα έργα. Είναι προφανές ότι αυτή η τακτική τελικά δεν οφελεί κανέναν. Από τη μιά τα έργα καθυστερούν ή/και τελικά ματαιώνονται (π.χ. Βοτανικός) την ίδια στιγμή που οι Δήμοι που διεκδικούν αυτές τις εκτάσεις προσβλέπουν σε κρατική ή Κοινοτική χρηματοδότηση για την ευόδωση των σχεδίων τους.

Στην περίπτωση που η Π.Α.Ε. (και ενδεχομένως η Κ.Α.Ε.) έλυναν μ’ αυτό τον τρόπο το ζήτημα της στέγασης τους (ίσως και στον ίδιο χώρο) θα παρέμενε σ’ εκκρεμότητα το ζήτημα της στέγασης των τμημάτων της Ερασιτεχνικής. Η λύση του συγκεκριμένου ζητήματος έχει δύο ενδεχόνενα. Είτε καταφέρνει η Ερασιτεχνική να στεγαστεί και αυτή μαζί με τις Π.Α.Ε. & Κ.Α.Ε. ή επιδιώκει την δημιουργία δικών της εγκαταστάσεων με χρηματοδότηση του κράτους μέσω της Γ.Γ.Α. (ή της Περιφέρειας με αντίστοιχη μεταφορά πόρων από τον Κρατικό Προυπολογισμό).

Όπως γίνεται κατανοητό το μόνο κριτήριο για την επιτυχία τέτοιων εγχειρημάτων είναι τελικά η ύπαρξη ή η εξασφάλιση των απαραίτητων κεφαλαίων. Βέβαια ακόμη και σν οι εγκαταστάσεις ανήκουν ως ιδιόκτητες στις Π.Α.Ε. & Κ.Α.Ε. (των οποίων οι μετοχές ανήκουν με τη σειρά τους σε κάποιους επιχειρηματίες) πάλι δεν θα μπορούμε νˊ αποφύγουμε την ανέξοδη επιχειρηματολογία για «ιδιωτικά γήπεδα που ανήκουν σˊ επιχειρηματίες» και τα λοιπά (ειδικά αν στην χρηματοδότηση εμπλέκεται άμεσα ή έμμεσα το Δημόσιο). Πρέπει να καταλάβουν κάποιοι ότι στην πράξη το γήπεδο ανήκει σ’ αυτούς που το χρησιμοποιούν· οι ιδιοκτήτες απλά το συντηρούν για λογαριασμό τους. Στην ουσία πρέπει νˊ αποφασίσουμε αρχικά εντός ποιού πλαισίου επιθυμούμε να λειτουργεί ο στην πράξη «επαγγελματικός αθλητισμός» (ακόμα και αν τυπικά τον έχουμε καταργήσει) και στη συνέχεια πρέπει να δεσμευτούμε στην εφαρμογή ενός απλού, αυστηρού αλλά και συνεπούς νομικού, ρυθμιστικού και ελεγκτικού πλαισίου το οποίο θα εφαρμόζεται απαρέγκλητα και θα επικεντρώνεται στην πρόληψη της υπερχρέωσης των Α.Α.Ε. εξασφαλίζοντας έτσι ότι όλα θα λειτουργούν «όπως πρέπει».

Συμπερασματικά, η Α.Ε.Κ. πρέπει ν’ αναθεωρήσει την στρατηγική της και να διεκδικήσει ως το τέλος την κατασκευή γηπέδου στην Ν. Φιλαδέλφεια στο οποίο να μπορούν να στεγαστούν όλοι. Αν όμως κριθεί ότι αυτό δεν είναι δυνατόν καλό θα ήταν ν’ αντιμετωπιστεί το ενδεχόμενο της κατασκευής του γηπέδου στην πρώην ΡΕΝΩ (MAVA). Στην έκταση του «Ν. Γκούμας» να επιδιωχθεί και με κρατική χρηματοδότηση (αφού σύμφωνα με το ΣτΕ οι αθλητικές εγκαταστάσεις είναι ευθύνη της Γ.Γ.Α.) η κατασκευή εγκαταστάσεων για τη στέγαση όλων των Ερασιτεχνικών τμημάτων όπως επίσης και του Χώρου Μνήμης και του Μουσείου του Συλλόγου.

Το γήπεδο που θα κατασκευαστεί στον χώρο της πρώην ΡΕΝΩ με όποιον τρόπο και αν χρηματοδοτηθεί θ’ ανήκει στην Π.Α.Ε. Προκειμένου όμως να γίνει αυτό απαιτείται η αλλαγή του νομικού πλαισίου προς την κατεύθυνση αυτή (στην οποία ήδη κινείται το τελευταίο Σχέδιο Νόμου του Υπουργείου Πολιτισμού σχετικά με την αναθεώρηση του Αθλητικού Νόμου). Η αναθεώρηση του Αθλητικού Δικαίου προς την κατεύθυνση αυτή δεν έχει συναντήσει καμία αντίδραση, καθώς όλοι κατανοούν ότι δεν γίνεται να υπάρχουν νομοθετικοί περιορισμοί στην λειτουργία των Π.Α.Ε & Κ.Α.Ε. οι οποίοι να οδηγούν σε αδιαφανή και πολλές φορές ύποπτα οικονομικά σχήματα (όπως οι εταιρείες που πωλούν τα είδη με το σήμα των ομάδων για λογαριασμό τους). Δεδομένης της σημασίας της αναθεώρησης αυτής του Αθλητικού Δικαίου απαιτείται η διακομματική συμφωνία (από αύριο κιόλας) σχετικά με τις αναγκαίες αλλαγές. Από κει και πέρα ας αφήσουμε τις Α.Ε. να λειτουργήσουν μέσα σ’ έναν σαφές ρυθμιστικό πλαίσιο με τις Κρατικές Αρχές στον ελεγκτικό ρόλο.

Κλείνοντας θα ήθελα ν’ αφιερώσω το σχόλιο που ακολουθεί σε όσους κόπτονται για τον «δημόσιο χαρακτήρα» των εκτάσεων πρασίνου (δασών, πάρκων και αλσών). Αν κάποιος αφιερώσει λίγο χρόνο να διαβάσει τους ταξιδιωτικούς οδηγούς του National Geographic (οι οποίοι κάθε τόσο δίνονται δωρεάν με τα «ΝΕΑ») θα δεί ότι όλα τα μεγάλα (και πλέον δημόσια) δάση, άλση, πάρκα ήταν κατά το παρελθόν ιδιωτικοί ή βασιλικοί κυνηγότοποι. Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι η ιδιοκτησία αλλά ο τρόπος διαχείρησης (άρα και της συντήρησης) τους, ο οποίος ανεξαρτήτως του ιδιοκτησιακού καθεστώτος πρέπει και μπορεί να είναι αντικείμενο ελέγχου από όσους (φορείς και οργανώσεις) επηρεάζονται άμεσα ή έμμεσα από αυτά. Έτσι πρέπει να γίνει και με τις εκτάσεις που παραχωρούνται για αθλητικές εγκαταστάσεις. Πρέπει επιτέλους να σταματήσουν οι φαρισαϊσμοί και οι προσχηματικές τοποθετήσεις για την δήθεν δημόσια περιουσία, την οποία όσοι έχουν στα χέρια τους δεν μπορούν ούτε να συντηρήσουν ούτε να περιφρουρήσουν. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη ευκαιρία από το γήπεδο της Α.Ε.Κ.

 

Υ.Γ. Αν όσοι υπερθεματίζουν ως «Αριστεροί» ζούσαν στα χρόνια των Περσικών Πολέμων πιθανότατα θα είχαν κατορθώσει να σαμποτάρουν την δημιουργία του Αθηναϊκού ναυτικού που νίκησε στη Σαλαμίνα. Με τα μυαλά που κουβαλάνε και με την στρεβλή θεώρηση των πραγμάτων δεν θα κατόρθωναν να εκμεταλλευτούν στο έπακρο τον πλούτο που είχε θησαυριστεί από τα μεταλλεία του Λαυρίου. Θα ήταν χρήσιμο όλα αυτά τα σαΐνια να διαβάσουν πως ο Θεμιστοκλής κατάφερε να δημιουργήσει μέσω του ανταγωνισμού των πλούσιων ιδιωτών με κρατικά λεφτά (και χωρίς να εμπλακεί το Δημόσιο στην κατασκευαστική διαδικασία) σε σύντομο χρονικό διάστημα αξιόμαχο στόλο. Για να μην ψάχνουν θα τους βοηθήσουμε εμείς.

Όταν αποφασίστηκε η ναυπήγηση των πολεμικών εκείνων πλοίων αποφασίστηκε αυτή ν’ ανατεθεί στους Μαρινάκηδες, Αλαφούζους και Μελισσανίδηδες της εποχής, οι οποίοι θα είχαν την ευθύνη της ναυπήγησης και του εξοπλισμού τους τηρώντας όμως συγκεκριμένες προδιαγραφές. Για την δουλειά αυτή είχε δεσμευθεί συγκεκριμένο ποσό χρημάτων (και μόνο αυτό) ανά πλοίο (όσο και η εκτίμηση για το κόστος του) το οποίο θ’ αποδιδόταν στους Μαρινάκηδες, Αλαφούζους και Μελισσανίδηδες της εποχής μετά τον έλεγχο και την παραλαβή του πλοίου. Οι Μαρινάκηδες, Αλαφούζοι και Μελισσανίδηδες της εποχής είχαν την επιλογή να ξοδέψουν λιγότερα (οπότε θα τους έμενε κέρδος) ή παραπάνω (οπότε θα έχαναν) λεφτά, αλλά το τελικό κριτήριο ήταν το πλοίο να εκπληρεί τις προδιαγραφές που είχαν τεθεί. Τελικά η ανάγκη της υστεροφημίας (του καλού ονόματος) και της άμιλλας (κόντρας) μεταξύ τους παρήξε έναν αξιόμαχο πολεμικό στόλο σε σύντομο χρονικό διάστημα που έδωσε την νίκη στους Αθηναίους στην ναυμαχία της Σαλαμίνας. Ελπίζουμε να καταλάβατε πως γίνονται οι δουλειές και ν’ αφήσετε από δω και πέρα τις χαζομάρες, ακόμη και αν αυτές έχουν ιδεολογικό περιτύλιγμα.

 

6 Γενάρη 2015.
παρατηρητήριο.

Διαβάστηκε 6610 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο Η ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΙΔΙΟΚΤΗΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΤΗΣ Π.Α.Ε. Α.Ε.Κ. (ΠΡΕΠΕΙ ΟΜΩΣ ΝΑ ΚΙΝΗΘΟΥΜΕ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΑ ΚΑΙ ΓΟΡΓΑ)