Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΤΟ «ΧΑΡΑΚΙΡΙ» ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ Σ’ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΧΩΡΙΣ ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΥΠΟΛΗΨΗ (ΚΑΙ ΟΙ ΠΙΘΑΝΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΛΛΑΩΝ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΤΟ «ΧΑΡΑΚΙΡΙ» ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ Σ’ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΧΩΡΙΣ ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΥΠΟΛΗΨΗ
(ΚΑΙ ΟΙ ΠΙΘΑΝΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ)

Δεν νοείται φίλος του κινηματογράφου (σινεφίλ) που να μην έχει δεί τουλάχιστον δυο-τρείς Γιαπωνέζικες ταινίες της περιόδου ’60-’70. Από τις πιο χαρακτηριστικές είναι το «ΧΑΡΑΚΙΡΙ» του 1962. Η μαγεία που ασκεί ο Ιαπωνικός κινηματογράφος είναι συνδεδεμένη με τον κοινωνικό περίγυρο στον οποίο εκτυλίσσονται οι ιστορίες του. Εκτός από τις περιπτώσεις που η υπόθεση είναι απομίμηση αμερικανικών ταινιών π.χ. γουέστερν (ναι υπάρχουν και γουέστερν με Σαμουράι) σε όλες τις άλλες περιπτώσεις έχουμε την αναπαράσταση στην μεγάλη οθόνη του Ιαπωνικού Μεσαίωνα στον οποίο κυριαρχούσαν οι Σαμουράι ως όργανα επιβολής της εξουσίας των Φεουδαρχών.

Η παρουσία των Σαμουράι είναι ο πυρήνας της υπόθεσης κάθε ταινίας, είτε αναφέρεται στην περίοδο της ακμής τους είτε στην περίοδο της παρακμής τους. Οι Σαμουράι όντας επαγγελματίες του πολέμου είχαν ανάγκη να βρίσκονται πάντα στην έμμισθη υπηρεσία κάποιου Φεουδάρχη. Στην περίπτωση που δεν είχαν εργοδότη αποκαλούνταν Ρόνιν και ως εκ τούτου ήταν διαθέσιμοι για μίσθωση.

Επανερχόμενοι στην υπόθεση της ταινίας, η οποία μας έδωσε την αφορμή για το σημερινό κείμενο, πρέπει να σημειώσουμε για όσους δεν την γνωρίζουν (ή δεν την διάβασαν ήδη) ότι αυτή εκτυλίσσεται την περίοδο της παρακμής των Σαμουράι. Ήρωας της ταινίας είναι ένας ξεπεσμένος και φτωχός πλέον Σαμουράι, ο οποίος έχοντας πουλήσει ότι κατείχε και είχε κάποια αξία (ακόμη και το σπαθί του) επιζεί πηγαίνοντας από σπίτι σε σπίτι πλουσίων και ζητά να τον βοηθήσουν ν’ αυτοκτονήσει. Επειδή την εποχή εκείνη (για σήμερα δεν παίρνουμε και όρκο) θεωρούνταν πολύ άσχημο ν’ αυτοκτονούσε κάποιος στο σπίτι άλλου, οι ένοικοι του σπιτιού πρόσφεραν λεφτά στον Σαμουράι για να τους αδειάσει τη γωνιά και να πάει κάπου αλλού ν’ αυτοκτονήσει. Δεδομένης της αχρηστίας στην οποία είχε περιπέσει το επάγγελμα του πολεμιστή την περίοδο της παρακμής της Φεουδαρχίας αυτού του τύπου οι «εκβιασμοί» είχαν γίνει πολύ κοινοί. Ο Σαμουράι όμως της ταινίας μας είχε την ατυχία να πέσει πάνω σε σπαγκοραμμένο ιδιοκτήτη ο οποίος προτιμούσε το άγος της αυτοκτονίας από το ν’ αποχωριστεί μερικά από τα νομίσματα του. Έτσι συμφωνεί να παρέχει τ’ απαραίτητα για την αυτοκτονία του στον Σαμουράι ο οποίος για να μην ατιμασθεί πρέπει να φτάσει ως το τέλος προκειμένου ν’ αποδείξει ότι δεν μπλόφαρε. Το κακό για τον ήρωα της ταινίας είναι ότι είχε πουλήσει ακόμη και το σπαθί του το οποίο είχε αντικαταστήσει μ’ ένα καλαμένιο με το οποίο και θα πρέπει να τερματίσει την ζωή του.

Η ταινία διαπραγματεύεται το ζήτημα της τιμής σ’ έναν κόσμο που δεν έχει πλέον ούτε τιμή αλλά ούτε και υπόληψη. Μπορεί να φαίνονται ταυτόσημες οι δύο λέξεις αλλά δεν είναι. «Τιμή» είναι η εκδήλωση της εκτίμησης-υπόληψης που μας αποδίδεται. «Υπόληψη» είναι η ίδια η εκτίμηση (ο σεβασμός) την οποία έχουμε κερδίσει και η οποία μόνο όταν εκδηλωθεί γίνεται «τιμή». Επίσης σαν «τιμή» ορίζουμε την «μπέσα» τον «λόγο» (υπόσχεση) που δίνουμε και κρατάμε αποκτώντας έτσι την υπόληψη μας. Ο πλούσιος προκαλεί τον φτωχό (πλήν όμως έντιμο) Σαμουράι να του αποδείξει ότι έχει τιμή χάνοντας τη ζωή του, μόνο και μόνο για να μην αποχωριστεί κάποια κέρματα. Τον «βοηθά» να κερδίσει την υπόληψη του δίνοντας όμως την ζωή του σαν αντίτιμο. Ο Σαμουράι έχει πέσει στην παγίδα που ο ίδιος είχε στήσει, καθώς τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως τα είχε σχεδιάσει. Δεδομένου ότι η ζωή που έκανε ως εκείνη την στιγμή τον είχε κουράσει ψυχολογικά ο θάνατος -ακόμη και μ’ αυτό τον τρόπο- είναι μεν καλοδεχούμενη αν και όχι εύκολη «λύση» (δεν είναι εύκολο ν’ αυτοκτονήσεις με καλαμένια «κατάνα»).

Ο λόγος που αναφερόμαστε σήμερα στην ταινία αυτή είναι η ομοιότητα της με την κατάσταση που βιώνουμε σε οικονομικό και αθλητικό επίπεδο με τη νέα κυβέρνηση η οποία χρησιμοποιεί τον ίδιο «εκβιασμό» προς Ε.Ε. και UEFA. Από τη μια ο κ. Κοντονής «απειλεί» με απαγόρευση της εξόδου των ομάδων μας στα Ευρωπαϊκά Κύπελλα (θα χάσει η Βενετιά βελόνι) και από την άλλη Βαρουφάκης, Τσίπρας & Σία «απειλούν» ότι αν δεν πάρουν λεφτά (τα οποία από τον Αύγούστο του 2014 αμέλησαν να πάρουν οι προηγούμενοι) θα δυναμώσει η Χ.Α. και θα τους διεμβολίσει πολιτικά αυξάνοντας την επιρροή της.

Δεν είναι φανερό κατά πόσον τόσο η Ε.Ε. & η UEFA όσο και ο πλούσιος Ιάπωνας της ταινίας μας ευθύνονται άμεσα για την κατάσταση της Ελλάδας και του απελπισμένου Σαμουράι. Στο κάτω-κάτω υποτίθεται ότι τόσο η Ελλάδα όσο και ο Σαμουράι έχουν (ή τουλάχιστον είχαν στο παρελθόν) ελεύθερη βούληση. Εμείς ελπίζουμε (αν και δεν το πιστεύουμε) η Ελλάδα να έχει καλύτερη τύχη από τον πρωταγωνιστή της ταινίας. Ωστόσο δεν μας το βγάζεις από το μυαλό ότι μπορεί οι εταίροι μας (και όσοι βρίσκονται πίσω τους) στην Ε.Ε. να έχουν επιλέξει ν’ απαλαγούν από ενοχλητικές χώρες όπως η δική μας με τον ίδιο τρόπο που ο πλούσιος Ιάπωνας απαλάχτηκε από τον ξεπεσμένο Σαμουράι. Με τον τρόπο αυτόν η τύχη/μοίρα της Ελλάδας θα λειτουργήσει παραδειγματικά για όποιον σκέφτεται να «σηκώσει κεφάλι». Αυτό το έχει σκεφτεί η σημερινή κυβέρνηση ή έχει αφεθεί να καθορίζεται η στάση της από τα γεγονότα αντί να τα καθορίζει;

 

14 Απρίλη 2015
παρατηρητήριο.

Διαβάστηκε 6048 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο ΤΟ «ΧΑΡΑΚΙΡΙ» ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ Σ’ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΧΩΡΙΣ ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΥΠΟΛΗΨΗ (ΚΑΙ ΟΙ ΠΙΘΑΝΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΛΛΑΩΝ)