Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

Η «ΛΑΙΚΗ ΒΑΣΗ», ΟΙ ΚΩΛΟΤΟΥΜΠΕΣ, ΟΙ ΦΟΒΟΙ (ΚΑΠΟΙΩΝ) (ΑΛΛΑ ΠΡΟΠΑΝΤΩΝ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΦΤΑΙΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ) Β' ΜΕΡΟΣ

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Η «ΛΑΙΚΗ ΒΑΣΗ», ΟΙ ΚΩΛΟΤΟΥΜΠΕΣ, ΟΙ ΦΟΒΟΙ (ΚΑΠΟΙΩΝ)
(ΑΛΛΑ ΠΡΟΠΑΝΤΩΝ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΦΤΑΙΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ)
Β' ΜΕΡΟΣ

 

Στο Β’ Μέρος θ’ ασχοληθούμε με τον μηχανισμό που απαιτείται για να λειτουργήσει το σύστημα σωστά. Δεν είναι μόνο η επιλογή του ιδιοκτησιακού σχήματος ούτε η στελέχωση του που θα λύσουν τα διοικητικά ζητήματα που προκύπτουν στην πορεία. Χρειάζεται ο σωστός αλλά και επαρκής μηχανισμός ελέγχου, ο οποίος ωστόσο για να είναι αποτελεσματικός πρέπει όλοι οι συντελεστές του να «παίξουν» τον ρόλο τους στο ακέραιο.

Βλέπουμε λοιπόν (τουλάχιστο απ’ όσα γράφονται στο ρεπορτάζ και εν αναμονή της επίσημης ανακοίνωσης περισσότερων λεπτομερειών) πως δεν υπάρχουν «παρθενογεννέσεις» και πως τα πάντα έχουν ήδη γραφτεί και ειπωθεί.

Από την άποψη αυτή δεν είναι τυχαίο πως αντιγράφεται ουσιαστικά η «λύση» (δομή) της «Παναθηναϊκής Συμμαχίας», η οποία ουσιαστικά δεν έχει καμία διαφορά από τους SUPPORTERS των Κασνακίδη-Αδαμίδη, οι οποίοι τώρα θα μπορούν ταυτόχρονα ν’ αισθάνονται «δικαιωμένοι», αλλά και «αδικημένοι» γιατί το σχέδιο τους δεν υποστηρίχτηκε από τα «βαριά πορτοφόλια» όπως θα επιθυμούσαν. Για να πάρετε και μιά ιδέα του τι σας/μας περιμένει διαβάστε εδώ την ιδρυτική της διακήρυξη υπογεγραμμένη από 20 «επιφανείς προσωπικότητες» (τέτοιες «επιφανείς προσωπικότητες» δεν είχαν ιδρύσει και την «ΈΝΩΣΗ 1924», αλήθεια που βρίσκονται σήμερα;) και δείτε εδώ το Καταστατικό της.

Προφανώς και θα υπάρχουν πολλαπλές συνδρομές οι οποίες θα συνοδεύονται και από τ’ αντίστοιχα «προνόμια» (χορήγηση εκπτώσεων, δωράκια κ.λπ.). Η οικονομική λογική πίσω από την «Ένωση Φίλων Α.Ε.Κ.» όμως είναι απλή και είναι η ίδια πάντα και παντού. Είναι η λογική της «πυραμίδας». Προτού μπούμε στην ανάλυση με την οποία θ’ αποδείξουμε τον ισχυρισμό μας οφείλουμε ν’ αναφερθούμε επιγραμματικά στον ψυχολογικό μηχανισμό στον οποίο βασίζεται το όλο δημιούργημα.

Η «Ένωση Φίλων Α.Ε.Κ.» θα είναι μιά νομική οντότητα η οποία θ’ αποτελείται από ένα ετερόκλητο πλήθος ατόμων. «Επώνυμοι με βαριά ποροφόλια», εκπρόσωποι της Μεσαίας Τάξης (που τόσο έχει δοκιμαστεί την τελευταία 5ετία), αλλά και Προλετάριοι («μαρίδα», «πλέμπα», «λαουτζίκος» που λένε και οι λεφτάδες στις μεταξύ τους συζητήσεις) θα συγχνοτίζονται (αναγκαστικά) κατά περιόδους, ανταλλάσσοντας φιλοφρονήσεις (όταν τα πράγματα πάνε καλά) ή φοβέρες και απειλές (όταν τα πράγματα στραβώνουν). Θα πρέπει «για το καλό της ομάδας» να βρούν κοινό βηματισμό, να συμβιβάσουν αυτά που υπό άλλες συνθήκες θα φαίνονταν ασυμβίβαστα. Θα ήταν απόλυτα δικαιολογημένος κάποιος αν αναφερόμενος στην ταξική τους προέλευση (ασχέτως της ενδοταξικής τους θέσης ή αλλιώς διαστρωμάτωσης) ν’ αγανακτήσει με τα παραπάνω και ν’ αμφισβητήσει τόσο την διάρκεια του βίου της «Ένωσης Φίλων Α.Ε.Κ.» όσο και την αποτελεσματικότητα της.

Ωστόσο ο μηχανισμός -στον οποίο βασιζόμενο το όλο σύστημα θα πρέπει να λειτουργήσει- είναι ψυχολογικός. Είναι ο ίδιος που από την αυγή της Ιστορίας κρατά ενωμένες ομάδες ανθρώπων όπως: η οικογένεια, η πατρία (το γένος), η φυλή, η πόλη-κράτος, το έθνος. Ο μηχανισμός αυτός προκειμένου να λειτουργήσει απαιτεί απ’ όλα του τα μέλη που εντάσσονται σ’ αυτόν να «χάσουν» ένα κομμάτι της προσωπικής τους ταυτότητας περιορίζοντας την δράση τους υπέρ του κοινού (πλέον) επιδιωκόμενου σκοπού. Το μέλος μιάς (ή και όλων) από τις παραπάνω ομάδες υποτίθεται ότι μέσω της ένταξης του στην ομάδα (αγέλη) γίνεται ισχυρότερο απ’ ότι αν ήταν μοναχό του, αφού τα λοιπά μέλη υποχρεούνται (όσο φυσικά τον θεωρούν «δικό τους») να τον συνδράμουν. Μέσα στην ομάδα το μέλος ακολουθεί υποχρεωτικά τους νόμους και τους κανονισμούς της, αλλιώς δεν μπορεί να προσβλέπει (υπολογίζει) στη βοήθεια των υπολοίπων αν παραστεί ανάγκη. Έξω από την ομάδα το μέλος αντιμετωπίζει τις προκλήσεις της ζωής βασιζόμενο αποκλειστικά στην δύναμη (φυσική, οικονομική, πολιτική κ.α.) που κατέχει. Αυτός είναι ο ορισμός του λεγόμενου «Φυσικού Δικαίου». Αντίθετα εντός της ομάδας έχουμε το Εθιμικό ή Γραπτό Δίκαιο το οποίο και περιορίζει το άτομο πρός όφελος της ομάδας. Το άτομο εκτός της «ασφάλειας» (εξαιτίας της ένταξης του στην ομάδα) που θεωρητικά θα έπρεπε ν’ αισθάνεται, πρέπει ν’ αισθάνεται και περηφάνια, αλλιώς το κίνητρο του για ενεργητική συμμετοχή παύει να υφίσταται.

Σημείωση: Όλο το σύστημα λειτουργεί μόνο όταν τα μέλη συμμετέχουν ενεργά. Για να γίνει τούτο κατορθωτό, θα πρέπει να είναι προφανές στα μέλη τό «κέρδος» (ασφάλεια, αυξημένο κύρος, οικονομικές απολαβές) που αυτά αποκομίζουν από την ένταξη και την παραμονή τους στην ομάδα. Συνεπώς γίνεται φανερό ότι βασικό ρόλο στην λειτουργία του συστήματος παίζουν οι στενοί και δυνατοί δεσμοί μεταξύ των μελών της ομάδας και ότι οι ομάδες με στενότερους και δυνατότερους δεσμούς λειτουργούν καλύτερα από άλλες με χαλαρότερους δεσμούς. Οι δεσμοί αυτοί εδράζονται πάνω σε ενα υπόβαθρο το οποίο «χάνεται στο βάθος του ιστορικού ή/και μυθολογικού χρόνου» και το οποίο διακρίνει τα μέλη της ομάδας από τα μέλη των υπολοίπων ομάδων. Όπως όμως και στις εκκλησιαστικές ενορίες, μόνη η επίκληση αυτού του υποβάθρου δεν βοηθά αν δεν συνοδεύεται και από ομαδικές πράξεις, δραστηριότητες, τελετουργίες κ.λπ. π.χ. συλλογή τροφίμων για σεισμοπαθείς, αιμοδοσίες κ.λπ. οι οποίες τονίζουν την διαφορετικότητα της ομάδας σε αντίθεση με τίς υπόλοιπες που δραστηριοποιούνται στον ίδιο χώρο («Είναι διαφορετικό να είσαι ΑΕΚτζής γιατί...»).

Τώρα που αναφερθήκαμε αναλυτικά, έστω και σε επίπεδο ορισμών μόνο, (για να καταλάβουν ακόμη και «όσοι δεν θέλουν να καταλάβουν») στον ψυχολογικό μηχανισμό και τη λειτουργία του μπορούμε να συνεχίσουμε την κυρίως ανάλυση μας.

Είδαμε στο Α’ Μέρος ότι η ιδιοκτησία μιάς εταιρείας ανήκει στους κατόχους των τίτλων ιδιοκτησίας, δηλαδή των μετοχών. Οι κάτοχοι των τίτλων ιδιοκτησίας (μετοχών) ενδέχεται να μην έχουν καμία σχέση με την αρχική μετοχική ομάδα (μετόχους) της εταιρείας.

Είδαμε ακόμη ότι και στην περίπτωση που κάτοχος των μετοχών είναι μια άλλη εταιρεία, οι απαιτήσεις δημοσιότητας οδηγούν μέχρι και στην αποκάλυψη του φυσικού προσώπου που την ελέγχει, δηλαδή της μετοχικής σύνθεσης της εταιρείας που κατέχει μετοχές άλλης εταιρείας κ.ο.κ.

Στο σημείο αυτό όμως ανακύπτει το πρόβλημα της σχέσης των μετόχων της εταιρείας που κατέχει τις μετοχές άλλης εταιρείας σε σχέση με την ελεγχόμενη. Το πρόβλημα στη διατύπωση του είναι απλό αλλά ταυτόχρονα και κρίσιμο και είναι το παρακάτω:

«Είναι οι μέτοχοι μιάς εταιρείας που κατέχει μετοχές σε άλλη εταιρεία μέτοχοι και της άλλης (αυτής της οποίας η εταιρεία τους κατέχει μετοχές) εταιρείας;».

Προτού απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό ακόμη και αν η απάντηση για πολλούς από εσάς είναι γνωστή και δεδομένη, οφείλουμε να κάνουμε μια ουσιαστική παρομοίωση (για να καταλάβουν ακόμη και όσοι «δεν θέλουν να καταλάβουν»).

Παρομοίωση/παρατήρηση: Η εταιρεία (οποιασδήποτε νομικής ή/και φορολογικής μορφής) μοιάζει μ’ ένα ανήλικο παιδί ή και με κάποιον που είναι σε «δικαστική απαγόρευση». Αν και δηλαδή η εταιρεία από τη στιγμή της ίδρυσης της αποκτά αυτόνομη ύπαρξη (νομική προσωπικότητα) ωστόσο είναι ανίκανη να διαχειριστεί από μόνη της τις υποθέσεις της και να διαφυλάξει τα συμφέροντα της. Την εκπροσώπηση της εταιρείας, την διαχείριση των υποθέσεων της, την διαφύλαξη και προάσπιση των συμφερόντων της την αναλαμβάνουν εντεταλμένα απο τους ιδιοκτήτες της εταιρείας (μετόχους) άτομα που δρούν για λογαριασμό της (εν ονόματι της) και θεωρητικά ευθύνονται έναντι της. Την ευθύνη για τον έλεγχο της δράσης των παραπάνω εντεταλμένων ατόμων έχουν οι ιδιοκτήτες της εταιρείας, δηλαδή οι μέτοχοι. Είναι λοιπόν από την άποψη αυτή η εταιρεία στην ίδια θέση με το ανήλικο παιδί και το υποκείμενο σε δικαστική απαγόρευση άτομο («στόμα έχει και μιλιά δεν έχει» που λένε), δηλαδή δεν διαχειρίζεται η ίδια απευθείας τις υποθέσεις της αλλά μόνο μέσω αντιπροσώπων αν και έναντι των τρίτων (ακόμη και του Κράτους) η ίδια είναι υπεύθυνη, γι’ αυτό και στρέφονται εναντίον της όταν θεωρούν ότι θίγονται απ’ όσα πραγματοποίησαν κάποιοι στ’ όνομα της. Είναι μετά στην ευχέρεια της ιδιοκτησίας της εταιρείας (διάβαζε των μετόχων της) να στραφεί εναντίον των εντεταλμένων απ’ αυτήν ατόμων που με τις πράξεις τους την έβλψαν. Μύλος δηλαδή...

Μετά την παραπάνω παρατήρηση μπορούμε να δώσουμε την απάντηση στο ερώτημα που θέσαμε παραπάνω, η οποία και είναι αρνητική. ΌΧΙ, οι μέτοχοι της ελέγχουσας εταιρείας δεν είναι γι’ αυτό τον λόγο μέτοχοι και της ελεγχόμενης. Και δεν είναι όχι γιατί έτυχε, αλλά γιατί οι ίδιοι το επέλεξαν, αφού αν ήθελαν να είναι μέτοχοι της ελεγχόμενης θ’ αποκτούσαν κατευθείαν στ’ όνομα τους μετοχές της (ελεγχόμενης). Στο σημείο αυτό επιθυμώ να προλάβω κάποιους εξυπνάκηδες οι οποίοι χρησιμοποιώντας τις υπεράκτιες (offshore) εταιρείες ως επιχείρημα θα προσπαθούσαν να διαψεύσουν την παραπάνω αρνητική απάντηση. Είδαμε και στο Α’ Μέρος ότι στον Παναθηναϊκό κατέχουν αρκετές υπεράκτιες (offshore) εταιρείες μετοχές, και ότι για τις ανάγκες δημοσιότητας είναι υποχρεωτικό να φαίνεται και η ιδιοκτησία των εταιρειών αυτών. Οι υπεράκτιες εταιρείες όμως είναι εταιρείες οι οποίες εδρεύουν μεν στο εξωτερικό, αλλά από νομικής άποψης δεν διαφέρουν από τις Ε.Π.Ε. οι οποίες είναι προσωπικές εταιρείες (δεν έχουν μετοχές, αλλά εταιρικά μερίδια) και γι’ αυτό τον λόγο πρέπει να δημοσιεύονται τα ονόματα των εταίρων τους.

Στήν περίπτωση του νέου μετοχικού σχήματος που επελέγη για την νέα Π.Α.Ε. έχουμε μια εταιρεία αν και Αστική μη Κερδοσκοπική η οποία θα κατέχει μετοχές μιας Α.Ε. η οποία εκ του νόμου δεν μπορεί να έχει εμπορική δραστηριότητα!

Η Αστική μη Κερδοσκοπική εταιρεία έχει εταίρους οι οποίοι αποφασίζουν μέσω των Γ.Σ. της για τις υποθέσεις της και συντονίζουν την δράση τους μέσω των οργάνων που οι ίδιοι αποφασίζουν να δημιουργήσουν.

Γνωρίζουμε από το Α’ Μέρος (όπως προκύπτει κατ’ αρχάς από το άρθρο του ΑΕΚ365) ότι η λύση της Αστικής μη Κερδοσκοπικής εταιρείας επιλέχθηκε για τους παρακάτω λόγους:

  • Οι «βαριά πορτοφόλια» εταίροι της Αστικής μη Κερδοσκοπικής εταιρείας δεν επιθυμούν να «φαίνονται» ως μέτοχοι της Π.Α.Ε., τόσο για δικούς τους (προσωπικούς) λόγους, όσο και για να υπερνικήσουν απαγορεύσεις και ασυμβίβαστα (ιδιοκτησία Ο.Π.Α.Π.).
  • Υπάρχουν και φορολογικά οφέλη αφού (όπως μας ενημερώνει ο έγκριτος(;) Κετσετζόγλου) οι εισφορές των εταίρων της Αστικής μη Κερδοσκοπικής εταιρείας θα εκπίπτουν από το φορολογητέο εισόδημα τους. Θα βγάζουν και λεφτά δηλαδή από την έμμεση χρηματοδότηση της Π.Α.Ε., αφού θα πληρώνουν λιγότερο φόρο (αυξάνοντας τα φορολογικά βάρη για τους υπόλοιπους από εμάς).

Ας εξετάσουμε όμως πως λειτουργεί η Αστική μη Κερδοσκοπική εταιρεία. Οι πληροφορίες προέρχονται από το Καταστατικό της «Παναθηναϊκής Συμμαχίας» την οποία και επιθυμούν οι «δικοί μας» ν’ αντιγράψουν (βλέπε εδώ):

  • Η Αστική μη Κερδοσκοπική εταιρεία διοικείται μέσω της Γ.Σ. της, η οποία συγκαλείται μια φορά τον χρόνο και εκτάκτως όποτε το ζητήσει το 5% (1/20) των ταμειακώς εντάξει μελών.
  • Όλοι οι εταίροι θα έχουν μία ψήφο, ανεξάρτητα της έως τότε εισφοράς τους σ’ αυτή.

Βλέπουμε απο τα παραπάνω πως μπορεί να είναι σχετικά εύκολο (αναλόγως του συνολικού αριθμού των ταμειακώς εντάξει μελών) να συγκληθεί έκτακτη Γ.Σ., ενώ και το γεγονός ότι όλοι έχουν από μία ψήφο φαίνεται να είναι κατ’ αρχήν δημοκρατικό.

Είναι όμως; Όπως λέμε (όλοι οι «παρατηρητές» συμφωνούμε απόλυτα σ’ αυτό) το κάθε σύστημα λειτουργεί σωστά όταν όλοι οι συμμετέχοντες σ’ αυτό παίζουν σωστά τον ρόλο τους. Από τη στγμή που θ’ αρχίσουν οι συνεννοήσεις-επαφές μεταξύ ελεγκτών και ελεγχομένων για να βρούν την καλύτερη για όλους λύση, αρχίζουν οι δυσλειτουργίες και η νόθευση του συστήματος. Το σύστημα πλέον δεν λειτουργεί όπως θα ήθελε ο σχεδιαστής του. Δεν λειτουργεί για να εξυπηρετήσει το σύνολο, αλλά μόνο για να εξυπηρετήσει τον εαυτό του. Αντί για μηχανσμός ελέγχου και επίλυσης προβλημάτων και διαχείρισης κρίσεων καθίσταται το ίδιο πρόβλημα και αναπραγάγει οξυμένα τα προβλήματα μέχρι τη στιγμή που θα καταρρεύσει από το βάρος των αμαρτιών που μέχρι τότε συγκάλυπτε.

Σε κάθε περίπτωση (τουλάχιστον όπως μας διδάσκει η εμπειρία) η Αστική μη Κερδοσκοπική εταιρεία θα λειτουργεί όπως θέλουν τα «βαριά πορτοφόλια», όχι μόνο γιατί «τα λεφτά μιλάνε» (money talks, που θα έλεγε και ο Μ. Τροχανάς), αλλά και γιατί ακολουθώντας σαν πρόβατα τον βοσκό τους τα «βαριά πορτοφόλια» ο «λαουτζίκος» ή αλλιώς η «πλέμπα» αποσείει από πάνω της τις διοικητικές ευθύνες της (βλέπε σχετικά εδώ).

Υπάρχει όμως και μιά άλλη παράμετρος εξίσου σημαντική, η οποία εν συντομία έχει ως εξής:

Η βάση της χρηματικής (αφού βασίζεται στην κυκλοφορία χρήματος και όχι π.χ. στις ανταλλαγές) οικονομίας που αποκαλείται Καπιταλιστική είναι η δημιουργία χρέους και η μετακύλιση του στις πλάτες της κονωνίας. Ας φανταστούμε μία επιχείρηση που εκδίδει μετοχές και τις προσφέρει σε δημόσια προσφορά. Με τα λεφτά που θα συγκεντρώσει θα επεκτείνει τις δουλειές της ιδρύοντας νέες εγκαταστάσεις με τον εξοπλισμό τους, προσλαμβάνοντας προσωπικό και αυξάνοντας την παραγωγή ή τις πωλήσεις της. Όλα τα προηγούμενα είναι θετικά και καλοδεχούμενα, αφού με τον τρόπο αυτό τα λεφτά ξαναγυρνάνε στην κοινωνία από την οποία αφαιρέθηκαν για να δημιουργήσουν μεγαλύτερο πλούτο (Α.Ε.Π.). Στην ουσία όμως δεν είναι έτσι ή μόνον έτσι αν προτιμάτε. Τα λεφτά που ατόκως μπήκαν στα ταμεία της εταιρείας μπήκαν αντί ισόποσου τραπεζικού δανεισμού (ο οποίος σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να έχει πολύ μεγάλο κόστος ή να μην παρέχεται σε εταιρείες με μεγάλα χρέη). Πιθανόν να χρησιμοποιήθηκαν αυτά τα λεφτά για την πληρωμή ήδη υπαρχόντων χρεών (και όχι για τις νέες επενδύσεις) και έτσι αφού χρηματοδότησαν τ’ ανοίγματα της εταιρείας, η εταιρεία ν’ έπρεπε να δημιουργήσει νέα χρέη «επενδύοντας» στις προσδοκίες που δημιουργήθηκαν από την επέκταση της.

Στην αρχική φάση όλοι όσοι συμμετείχαν στην επέκταση της εταιρείας (προμηθευτές, εργαζόμενοι, μέτοχοι-επενδυτές κ.α.) είναι διατεθειμένοι να κάνουν λίγη υπομονή μέχρι ν’ αρχίσει η «επένδυση ν’ αποδίδει». Μόνο που η «απόδοση της επένδυσης» συναρτάται και με τον ανταγωνισμό στον κλάδο που δραστηριοποείται η εταιρεία, καθώς και από την γενικότερη οικονομική συγκυρία. Αν δε τα πράγματα δεν πάνε όπως είναι σχεδιασμένα, τότε αρχίζουν τα προβλήματα. Όσο τα προβλήματα δεν έχουν φανεί ή όσο μέσω «λογιστικών χειρισμών» κρύβονται «κάτω από το χαλί» η εταιρεία μπορεί ν’ αναχρηματοδοτήσει τα χρέη της (σε προμηθευτές, εργαζόμενους, τράπεζες, Δημόσιο) με νέα Α.Μ.Κ. με δημόσια προσφορά. Αυτό μπορεί να γίνεται (έχει αξία να γίνεται) όσο η αξιοπιστία της εταιρείας δεν έχει πληγεί σοβαρά, αφού αν η γενικότερη κατάσταση δεν είναι καλή είναι αναμενόμενο οι εταιρείες να έχουν κάποια προβλήματα. Από κεί και πέρα αν η κατάσταση δεν τεθεί ξανά υπό έλεγχο (αν κάποια στιγμή ήταν όντως ελεγχόμενη) και ένα ασήμαντο συμβάν θ’ αρκεί για να φέρει την καταστροφή.

Οι δύο παραπάνω παράγραφοι γράφτηκαν για να καταλάβουμε ότι όταν μιά εταιρεία ή ένα Κράτος εκδίδει μετοχές ή ομόλογα στην ουσία μετακυλούν τα χρέη τους στους τρίτους, δηλαδή στην κοινωνία δηλαδή σε εμάς και εσάς. Αν μεν οι εκδότες είναι «παπατζήδες» και «αεριτζήδες», τότε παίρνοντας τα λεφτά την «κάνανε για Βραζιλία και μην τους είδατε». Κλείνοντας σημειώνουμε ότι η δημιουργία χρεών (με την προσδοκία της αύξησης του τζίρου) δεν είναι εκ προοιμίου κάτι καταδικαστέο, γιατί σε διαφορετική περίπτωση δεν θα κινούνταν η αγορά. Στην ουσία τα προβλήματα όπως η υπερχρέωση ξεκινούν από τις λάθος εκτιμήσεις στις οποίες βασίζεται μιά επένδυση, αλλά και από κόστη τα οποία είτε αυξάνονται στην πορεία είτε είναι δύσκολο να εκτιμηθούν σωστά από την αρχή κατά την φάση του σχεδιασμού της. Το «κακό» όμως με τις «προβληματικές εταιρείες» είναι ότι από τη στιγμή που τα χρέη τους έχουν «διαχυθεί» σ’ όλη την κοινωνία (απλήρωτοι προμηθευτές, εργαζόμενοι, Δημόσιο) η μοίρα τους καθίσταται αυτόματα «έγνοια όλων μας» και το βάρος της απόφασης δεν πέφτει μόνο πάνω στην ιδιοκτησία τους.

Σε λίγο καιρό λοιπόν –επανερχόμενοι στα δικά μας– η Αστική μη Κερδοσκοπική εταιρεία με την επωνυμία «Ένωση Φίλων Α.Ε.Κ.» θα είναι πραγματικότητα. Εφόσον θα έχει αποκλειστικό σκοπό τη χρηματοδότηση της Π.Α.Ε., μέσω της απόκτησης μετοχών της, θα πρέπει να είναι σε θέση ανά πάσα στιγμή να βεβαιώνει τους εταίρους της ότι τόσο τα λεφτά που έχει ήδη δώσει όσο και αυτά που σκοπεύει να δώσει γνωρίζει που και πώς διατίθενται και πως μπορεί να τους δώσει λογαριασμό. Το πρόβλημα αυτό μεγενθύνεται αφού κανείς από τους εταίρους της «Ένωσης Φίλων Α.Ε.Κ.» δεν θα είναι ταυτόχρονα μέτοχος της Π.Α.Ε. και δεν θα μπορεί θεσμικά να ζητήσει από την Π.Α.Ε. πληροφόρηση για τις δραστηριότητες της.

Υπάρχει δηλαδή πρόβλημα λογοδοσίας. Η Π.Α.Ε. δεν θα είναι στην ουσία υπόλογη σε κανέναν από τους μετόχους της, οι οποίοι είναι οι εξής δύο: το Ερασιτεχνικό Σωματείο με στάνταρ 10% και η «Ένωση Φίλων Α.Ε.Κ.» με το υπόλοιπο 90%. Πόσο σίγουροι μπορεί να είναι οι εταίροι της Αστικής μη Κερδοσκοπικής εταιρείας, αλλά και από την άλλη τα μέλη του Σωματείου ότι οι αντιπρόσωποι τους στίς Γ.Σ. της Π.Α.Ε. θα κάνουν τις «σωστές ερωτήσεις»; Ότι θ’ ασκούν δηλαδή ουσιαστικό έλεγχο για λογαριασμό τους;  

Λοιπόν ποιά είναι η λύση; Τι στην ευχή προτείνετε (εσείς οι «παρατηρητές»);

Η λύση είναι απλή και δοκιμασμένη κυρίως στο εξωτερικό. Είναι η δημουργία του Τμήματος Εσωτερικού Ελέγχου, το οποίο όπως είδαμε και στο Α’ Μέρος λογοδοτεί μέσω της Ελεγκτικής Επιτροπής (είναι επιτροπή του Δ.Σ.) στο Δ.Σ. Ο ρόλος του είναι να ελέγχει τα πάντα και για τους Εσωτερικούς Ελεγκτές δεν υπάρχει τίποτα κρυφό μέσα στην εταιρεία. Δεν χρειάζεται να γραφτεί τίποτα περισσότερο για το τμήμα αυτό και την λειτουργία του.  

Ωστόσο υπάρχει κάτι που πρέπει να ξεκαθαριστεί οριστικά, γιατί υπάρχουν αρκετοί «πρόθυμοι βλάκες» που πάσχουν από «οσφυοκαμψία» και οι οποίοι με
επιχειρήματα του τύπου: «Καλά εσύ θα πείς στον Μελισσανίδη τι να κάνει;» ανοίγουν τον δρόμο σε νέες καταχρήσεις και κλεψιές
. Σε αυτούς η απάντηση έχει δύο σκέλη:

Απάντηση 1η: Δεν λέμε του Μελισσανίδη τι να κάνει στις εταιρείες του, αλλά έχουμε κάθε δικαίωμα ν’ απαιτήσουυμε απ’ αυτόν τα πάντα που προβλέπονται από τη διεθνή πρακτική για την Π.Α.Ε. και την «Ένωση Φίλων Α.Ε.Κ.» οι οποίες θα διαχειρίζονται και δικά μας λεφτά. Στο κάτω-κάτω στον Ο.Π.Α.Π. τα ίδια συτήματα με αυτά που επιδιώκουμε να δημιουργηθούν υπάρχουν και ο Μελισσανίδης ακόμη και αν το ήθελε δεν μπορεί/τολμά να τα καταργήσει.

Απάντηση 2η: Ο Εσωτερικός Έλεγχος αναπληρώνει την έλλειψη της καθημερινής ενασχόλησης του επιχειρηματία-ιδιοκτήτη, ο οποίος είτε λόγω προσωπικών επιλογών είτε εξαιτίας και άλλων επιχελιρηματικών του δραστηριοτήτων δεν είναι συνέχεια από «πάνω από το κεφάλι» των υψηλόβαθμων στελεχών ελέγχοντας τα. Στο παρελθόν τις διαδιακσίες του Εσωτερικού Ελέγχου τις πραγματοποιούσε είτε απευθείας ο ίδιος, είτε μέσω έμπιστων του ατόμων (συχνά συγγενών του).

Σαν κλείσιμο θα αναφερθούμε -για τελευταία φορά ελπίζουμε- στην αναγκαιότητα του Εσωτερικού Ελέγχου μ’ ένα παράδειγμα (αν και υπάρχουν χιλιάδες παρόμοια):

Στις 17 Οκτώβρη 1969 στο Μόντρεαλ του Καναδά η τοπική αστυνομία εξήγγειλε απεργία μιάς μέρας. Κατά την διάρκεια της απεργίας η εγκληματικότητα αυξήθηκε κατακόρυφα, ειδικά οι ληστείες και το πλιάτσικο. Δεδομένου ότι η αστυνομία απεργούσε κλήθηκε ο Στρατός και η Έφιππη Αστυνομία για να επιβάλλουν την «τάξη».

Όλοι αυτοί οι εγκληματίες οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν «της μιάς μέρας εγκληματίες» δεν εγκλημάτισαν γιατί ήταν «κακοί», αλλά γιατί τους δόθηκε η δυνατότητα να το πράξουν ατιμώρητοι. Μόλις η πιθανότητα της σύλληψης (όταν δεν απεργούσε η αστυνομία) μεταβλήθηκε σε βεβαιότητα της μη σύλληψης (όταν απήργησε η αστυνομία) όλα κατέρρευσαν. Το καλύτερο είναι ότι απολύτως κανένας δεν πιθανολογούσε τέτοια συμπεριφορά. Σχεδόν όλη η πόλη (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο) έμοιαζε να μην υπακούει σε καμιά νομική ή ηθική απαγόρευση. Αυτό συνέβη γιατί σε αβέβαιες περιόδους (όπως όταν δεν λειτουργούν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί) νοιώθουμε ελεύθεροι να γυρίσουμε στην κατάσταση του Φυσικού Δικαίου (παίρνοντας τον νόμο στα χέρια μας, όπως ο «Δικαστής Ντρέντ») χωρίς ταυτόχρονα να νοιώθουμε άσχημα γι΄αυτό (τύψεις ή ενοχές).

Ζητάμε Εσωτερικό Έλεγχο γιατί όπως αποδεικνύεται καθε λεπτό που περνά: «ο Φόβος φυλάει τα έρμα». Αυτός που παίρνει από κάτω ένα κέρμα των 2 Ευρώ, δεν το κάνει επειδή είναι κλέφτης ͘ το κάνει επειδή του δίνεται η ευκαιρία (μπορεί).

Συμπερασματικά:

  •  Ο Εσωτερικός Έλεγχος είτε διασφαλίζει ότι δεν γίνονται καταχρήσεις, είτε τις καθιστά δύσκολες οφελεί πάντα την εταιρεία.
  • Ο Εσωτερικός Έλεγχος λειτουργώντας σωστά διασφαλίζει ότι θα υπάρχουν λεφτά στο Ταμείο για να πληρωθούν εργαζόμενοι και προμηθευτές (αφού κάθε είδους κατάχρηση και κλοπή –ακόμα και μη χρηματική– συνεπάγεται το αντίστοιχο χρηματικό κόστος αναπλήρωσης της).
  • Ποτέ τό κόστος λειτουργίας του Εσωτερικού Ελέγχου δεν είναι μεγαλύτερο από τα οφέλη του. Όπως προκύπτει από το κόστος εφαρμογής των μέτρων που περιλαμβάνονται στον νόμο Sarbanes-Oxley του 2002 στις Η.Π.Α. μπορεί το κόστος εφαρμογής και λειτουργίας του Εσωτερικού Ελέγχου να φαίνεται μεγάλο (ή πολύ μεγάλο) αλλά φαίνεται τέτοιο μόνο αν δεν συνεκτιμηθεί το κόστος της καταστροφής που προκαλούν οι απάτες και οι καταχρήσεις.
  • Ο Εσωτερικός Έλεγχος μπορεί να είναι υποχρεωτικός μόνο στις εισηγμένες στο Χρηματιστήριο εταιρείες, ωστόσο δίνει προστιθέμενη αξία –εξαιτίας της αξιοπιστίας που προσδίδει όταν λειτουργεί σωστά– σε όλες τις εταιρείες που εφαρμόζεται.
  • Το μέγεθος, και η οργάνωση του τμήματος καθώς και τα επιμέρους (πλήν των βασικών) καθήκοντα είναι στη διάκριση της εταιρείας.
  • Τέλος η ύπαρξη και λειτουργία Τμήματος Εσωτερικού Ελέγχου σημαίνει ότι για ότι συμβεί στην εταιρεία θα υπάρχει κάποιος υπεύθυνος (Εσωτερικός Ελεγκτής) με ονοματεπώνυμο από τον οποίο και θα μπορούν να ζητηθούν ευθύνες από τους εργαζόμενους και τους μετόχους. Υπάρχει δηλαδή μιά άκρη η οποία αν ξετυλιχτεί μπορεί να μας οδηγήσει στην πηγή της κατάχρησης ή/και της κακοδιαχείρισης χωρίς να χρειάζεται να «παίζουμε την κολοκυθιά γαι τις ευθύνες» (άκου εδώ).

Σημαντική παρατήρηση: Όσο πολυεπίπεδα γίνονται τα ιδιοκτησιακά σχήματα, τόσα περισσότερα συστήματα Εσωτερικού Ελέγχου απαιτούνται (ένα σε κάθε επίπεδο). Δηλαδή στην περίπτωση μας αυτό σημαίνει ότι απαιτείται ένα σύστημα Εσωτερικού Ελέγχου στην Π.Α.Ε. ή/και Κ.Α.Ε. (το οποίο θα έπρεπε να υπάρχει έτσι κι’ αλλιώς) και ένα δεύτερο (προφανώς μικρότερης έκτασης) στην Αστική μη Κερδοσκοπική εταιρεία «Ένωση Φίλων Α.Ε.Κ.» η οποία και θα κατέχει το 90% των μετοχών της Π.Α.Ε. και θα συγκεντρώνει κεφάλαια για λογαριασμό της (επίσης η «Ένωση Φίλων Α.Ε.Κ.» οφείλει να λογοδοτεί στους εταίρους της σε σχέση με την Π.Α.Ε. (ή Κ.Α.Ε. για παράδειγμα στο μέλλον), πληρέστερα σε σχέση με τους SUPPORTERS οι οποίοι ιδρύθηκαν για τον ίδιο σκοπό).

Κλείνοντας και αφού ζητήσουμε την κατανόηση σας για την έκταση του άρθρου προειδοποιούμε πρός όλες τις κατευθύνσεις (και είναι η τελευταία φορά που το κάνουμε) πώς:

Όποιος «επιχειρηματολογεί» με χαζομάρες του τύπου: «Δεν χρειάζεται εμείς να τους πούμε τι να κάνουν, αυτοί ξέρουν», είναι είτε:

  • Άσχετος (αδαής), αφελής.
  • Λαμόγιο (ήδη ή προαλειφόμενο). Στην περίπτωση που δεν είναι ακόμη αλλά προαλείφεται ως τέτοιο, είναι προφανές ότι πρώτα θα πουλήσει εκδούλευση αρθρογραφώντας σχετικά.

Υπάρχει και μιά τρίτη περίπτωση: ο «Δίκιο έχεις αλλά που να μπλέκεις τώρα μ’ αυτούς...». Αυτός είναι και πιθανόν ο πιό επικίνδυνος απ’ όλους, γιατί τους άλλους μπορείς να τους ξεχωρίσεις ευκολότερα και να φυλαχτείς, ενώ αυτόν μπορεί να τόν θεωρείς μέχρι και φίλο σου. Αυτός ο τύπος είναι ο τύπος που ο Σόλωνας είχε υπόψη του όταν επέβαλλε με νόμο στους Αθηναίους να παίρνουν μία από τις δύο πλευρές σε κάθε εμφύλια σύγκρουση και όχι να είναι Ο.Φ.Α. (Όπου Φυσά ο Άνεμος).

Εσύ αγαπημένε μου συντάκτη/ρεπόρτερ/δημοσιογράφε (με ή χωρίς εισαγωγικά όλα τα προηγούμενα) μήπως αναγνωρίζεις σε κάποια από τα παραπάνω τον εαυτό σου;

Υ.Γ.1. Πιο πάνω (3η παράγραφος από την αρχή) γράψαμε ότι η «Ένωση Φίλων Α.Ε.Κ.» όπως και η «Παναθηναϊκή Συμμαχία» αλλά και η προκάτοχος της SUPPORTERS CLUB A.E. λειτουργούν στην λογική της «πυραμίδας». Επειδή η λέξη έχει συνδεθεί με οικονομικές απάτες σε βάρος επενδυτών που προσελκύθηκαν από τις υψηλές αποδόσεις, όπως τα μυγάκια από το φώς οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε τι εννοούμε. Τα παραπάνω ιδιοκτησιακά σχήματα είναι δομημένα ακριβώς όπως μια πυραμίδα. Η πυραμίδα φαίνεται απέξω να είναι άνετη στη βάση και τα χαμηλότερα επίπεδα και στενότερη, δηλαδή με λιγότερες ανέσεις όσο ανεβαίνει κανείς μέχρι την κορυφή. Η «απάτη» της θεώρησης αυτής βρίσκεται στο γεγονός ότι η άνεση που απολαμβάνει κάποιος στη βάση σε αντίθεση με την στενότητα της κορυφής είναι σχετική με το «με πόσους άλλους» μοιράζεται την ίδια κατάσταση, οι οποίοι προφανώς και δεν είναι σε καλύτερη θέση από αυτόν. Η υποτιθέμενη «μοναξιά της κορυφής» είναι η ψυχολογική κατάσταση αυτού που έχει φτάσει στην κορυφή «πατώντας επί πτωμάτων» και για τον λόγο αυτό δεν εμπιστεύεται κανέναν (ειδικά αν έχει κάποια αξία ή φιλοδοξία και του θυμίζει τον εαυτό του) επειδή φοβάται μην πάθει όσα ο ίδιος έχει κάνει σε άλλους στη διαδρομή ως την κορυφή. Η μοναξιά που βιώνουν αυτοί που ξεχώρισαν (μ’ αυτόν τον τρόπο) από τους πολλούς είναι το τίμημα που αυτοβούλως πληρώνουν, αφού κανείς δεν τους επέβαλλε να κάνουν ότι έκαναν (εκτός ίσως από τις φωνές μέσα στο κεφάλι τους). Ωστόσο για πολλούς που είναι στα πιο κάτω επίπεδα η κορυφή (ή όσο πιο κοντά της γίνεται να φτάσει κανείς) είναι ένας ποθητός προορισμός («να φτάσω επιτέλους εκεί που αξίζω»), μόνο και μόνο γιατί επειδή την μοιράζονται ελάχιστοι είναι πιό άνετα «εκεί πάνω».

Έτσι λοιπόν για να μας δώσουν (στους πολλούς) το δικαίωμα να αισθανόμαστε ότι συμμετέχουμε («κάτι κάνουμε κι εμείς») θα έχουν τουλάχιστον 3 πακέτα συμμετοχής/συνδρομών και πιθανότατα αυτό θα είναι και το μόνο που θα μας ζητούν μια φορά τον χρόνο. Για όλα τ’ άλλα δεν θα χρειάζεται να χολοσκάμε γιατί θα μεριμνούν οι άνθρωποι τους (όχι οι ίδιοι, που να βρεί χρόνο ο Παππάς που διοικεί πλέον μια ναυτιλιακή γίγαντα με 1.000.000.000 (1 δις) $ κεφαλαιοποίηση (σύνολο μετοχών χ τιμή κλεισίματος) (βλέπε εδώ).

Το άκρον άωτον της ταξικής διαίρεσης στο γήπεδο συμβαίνει στα «επίσημα». Μέχρι τώρα γνωρίζαμε ότι το «λούμπεν προλεταριάτο» έπιανε τις φθηνότερες θέσεις (πέταλα). Από κεί και πέρα όσο πιο κεντρική η θύρα τόσο πιο ακριβή η θέση. Αυτό όμως που συμβαίνει εντός της «θύρας των επισήμων» είναι από τ’ άγραφα. Πάνω από την είσοδο/έξοδο των παικτών υπάρχει ένας οριοθετημένος με διαφανή χωρίσματα χώρος. Εκεί κάθονται οι VIPτ ων επισήμων (μέλη Δ.Σ. κ.λπ.). Στον χώρο αυτό ανά 4 καθίσματα υπάρχει κατάλογος με τα είδη του μπαρ που βρίσκεται μέσα στην θύρα. Στους τυχερούς VIP που κάθονται εκεί εκτός του προγράμματος του αγώνα προσφέρεται και η επιλογή να δώσουν την παραγγελία τους σε άτομο που κάνει αυτή ακριβώς την δουλειά, έτσι ώστε να μην αναγκαστούν να περιμένουν στην ουρά μαζί με τους λοιπούς «επισήμους». Να δεις που και στην «Ένωση Φίλων Α.Ε.Κ.» θα έχουν και δικό τους μπαρ.

Υ.Γ.2. Τη θέση μας για το τι θα έπρεπε να κάνουμε σε σχέση με το νέο ιδιοκτησιακό σχήμα (την «Ένωση Φίλων Α.Ε.Κ.») θα την διατυπώσουμε αμέσως μετά την πλήρη παρουσίαση του σχεδίου που έχουν εκπονήσει οι Μελισσανίδης & Σία.

ΤΕΛΟΣ Β’ ΜΕΡΟΥΣ

 

18 Ιούνη 2014.
παρατηρητής 1.

 

 

 

 

Διαβάστηκε 7579 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου Η «ΛΑΙΚΗ ΒΑΣΗ», ΟΙ ΚΩΛΟΤΟΥΜΠΕΣ, ΟΙ ΦΟΒΟΙ (ΚΑΠΟΙΩΝ) (ΑΛΛΑ ΠΡΟΠΑΝΤΩΝ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΦΤΑΙΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ) Β' ΜΕΡΟΣ