Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΑΦΕΛΕΙΣ (ΗΛΙΘΙΟΙ) Ή ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ; (ΠΑΝΤΩΣ ΔΗΛΩΝΟΥΝ «ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ»)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΑΦΕΛΕΙΣ (ΗΛΙΘΙΟΙ) Ή ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ;
(ΠΑΝΤΩΣ ΔΗΛΩΝΟΥΝ «ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ»)

Στο τέλος κάθε οικονομικού κύκλου και στην αρχή του επόμενου και πάντως μέχρι να πάρει μπροστά η οικονομία η Κοινωνία βρίσκεται σε αναβρασμό. Αναβρασμό, ο οποίος προκαλείται από τις οικονομικές ανακατατάξεις που προκαλεί η Κρίση (του τέλους του οικονομικού κύκλου) και η Ύφεση που ακολουθεί. Είναι προφανές ότι οι οικονομικές ανακατατάξεις πηγάζουν από τις μειώσεις των εισοδημάτων και με τη σειρά τους προκαλούν αλλαγές στα εργασιακά και τελικά τον κοινωνικό αναβρασμό. Σ’ αυτή την περίοδο που διαρκεί κάποια χρόνια οι πολίτες-ψηφοφόροι νοιώθουν την ανάγκη να εκτονώσουν την οργή τους μέσω της «ψήφου-διαμαρτυρίας».

Ο οργισμένος («αγανακτισμένος») πολίτης ούτε σκέφτεται, αλλά ούτε και θέλει να σκεφτεί λογικά. Το μόνο που τον νοιάζει είναι να χρεώσει σε κάποιους την ευθύνη. Νοιώθει αφενός «προδομένος» (απ’ αυτούς που ψήφισε) και αφετέρου αναζητά ένα αποκούμπι. Επιπλέον, ταυτόχρονα και για διαφορετικούς λόγους θεωρεί τον εαυτό του έστω και λίγο υπεύθυνο για τις προηγούμενες επιλογές του ως ψηφοφόρος, αλλά από την άλλη και ανεύθυνο μιας και άλλοι κυβερνούσαν για λογαριασμό του. Μπορεί όλο αυτό να δείχνει τρελό και αντιφατικό, αλλά στην πράξη αυτή είναι η στάνταρ ψυχολογική κατάσταση της συγκεκριμένης περιόδου▪ τουλάχιστον μέχρι να δοκιμαστούν οι οικονομικές και εργασιακές συνταγές των λαϊκιστών που ανεβαίνουν στην εξουσία.

Εξαιτίας της αλλαγής της ψυχολογίας των πολιτών στη περίοδο αυτή δημιουργείται μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για τους «Ακρο-Δεξιούς» αλλά και τους «Αριστερούς» ν’ αυξήσουν την δύναμη τους. Εκτός των «παραδοσιακών» πολιτικών δυνάμεων, την ίδια περίοδο βρίσκουν την ευκαιρία να βγουν στο προσκήνιο νέοι «πολιτικοί» αστέρες (όπως ο Πέπε Γκρίλο στην Ιταλία, ο Ιγκλέσιας στην Ισπανία και ο Σταύρος Θεοδωράκης στην Ελλάδα) οι οποίοι λένε στους πολίτες όσα εκείνοι θέλουν ν’ ακούσουν. Ο «πολιτικός λόγος» τους φαίνεται να είναι λογικός, αλλά στην πράξη είναι ανερμάτιστος και απραγματοποίητος. Είναι, όπως αποδεικνύεται κάθε φορά ένας αδιέξοδος «πολιτικός λόγος»▪ που στο τέλος οδηγεί τους πολίτες-ψηφοφόρους στην «αγκαλιά» των «παραδοσιακών» πολιτικών δυνάμεων.

Γεννάται έτσι το ερώτημα αν αυτοί οι αυτόκλητοι «σωτήρες» οι οποίοι όσο ξαφνικά εμφανίζονται στο πολιτικό σκηνικό, τόσο ξαφνικά εξαφανίζονται είναι «αφελείς» (δηλαδή ηλίθιοι) ή «πράκτορες». Ανεξάρτητα από την απάντηση που επιλέγει καθένας μας πιθανότατα να μην γνωρίζουν την Ιστορία περασμένων οικονομικών Κρίσεων και Υφέσεων. Ίσως ακόμα και ν’ αγνοούν την ψυχολογία των ψηφοφόρων σε παρόμοιες περιόδους. Ψυχολογία, η οποία δεν είναι του ίδιου προσανατολισμού σ’ όλους τους ψηφοφόρους. Για παράδειγμα ένας μικρο-ιδιοκτήτης επιχείρησης θα προσανατολιστεί στην «Δεξιά» η οποία στα μάτια του είναι η καλύτερη επιλογή για να συμμαζέψει την οικονομία και να δημιουργήσει τις συνθήκες για νέα αύξηση του Α.Ε.Π. Από την άλλη ένας άνεργος ή χαμηλόμισθος θα προσανατολιστεί στην «Αριστερά» προσδοκώντας μια εισοδηματική ανακατανομή μέσω της παροχής επιδομάτων. Ωστόσο και για τους δυό τους η επιλογή όταν η οικονομία θα έχει μπει σε ρυθμούς αύξησης του Α.Ε.Π. θα είναι το «Κέντρο» από το οποίο και οι δυό προσδοκούν μια μονιμότερη προς όφελος τους καλύτερη ανακατανομή της αύξησης του Α.Ε.Π.     

Τους αυτόκλητους «σωτήρες» διαφημίζει και προωθεί μια στρατιά «δημοσιογράφων» οι οποίοι προφανώς συμμερίζονται σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό τις ίδιες μ’ αυτούς πεποιθήσεις. Οι προσεγγίσεις τους είναι τόσο απλοϊκές που καθίστανται πρακτικά άχρηστες. Δύο τέτοιες προσεγγίσεις επέλεξα για το σημερινό κείμενο. Το μόνο ελαφρυντικό τους είναι πως έχουν εκπαιδευτεί να θεωρούν ότι η πορεία του κόσμου είναι γραμμική και πως μπορεί παρά τις κατά καιρούς οπισθοδρομήσεις να πηγαίνει μόνο μπροστά. Στα μυαλά τους το «μπροστά» είναι ταυτισμένο με την «πρόοδο», την «εξέλιξη» και το «καλό». Και αφού στην Ιουδαιο-Χριστιανική παράδοση το τέλος της πορείας προς τα εμπρός είναι η «αταξική» «Βασιλεία των Ουρανών» για τους «Αριστερούς» δεν μπορεί παρά να είναι η «Αταξική Κοινωνία» των Μάρξ-Ένγκελς. Άλλωστε, η «Αριστερά» ταυτίζει τον εαυτό της με τις έννοιες αυτές (αν και αυτό δεν σημαίνει πως δεν τις διεκδικεί και η Δεξιά).

Το πρώτο κείμενο έχει την υπογραφή του Βασίλη Κανέλλη. Το πρόβλημα με την οπτική του Κανέλλη (που, τελικά, το καθιστά πρακτικά άχρηστο) είναι πως εκ προοιμίου επιλέγει τον «Αριστερό» Ιγκλέσιας από την «Ακρο-Δεξιά» Αγιούσο. Του Κανέλλη του αρκεί να την χαρακτηρίσει «Ισπανίδα Τράμπ» και καθάρισε. Αδυνατεί ή απλά δεν θέλει να δει ότι τόσο ο Ιγκλέσιας όσο και η Αγιούσο είναι προϊόντα της συγκεκριμένης συγκυρίας αρχικά της Παγκόσμιας Οικονομικής Κρίσης και της Ύφεσης που την ακολούθησε. Και οι δυό τους είναι οι δύο όψεις του ίδιου ακριβώς νομίσματος. Τόσο για το «νόμισμα» όσο και στην πράξη σε κανέναν δεν αρέσουν και οι δύο όψεις χωρίς αυτό να κάνει την όψη που δεν μας αρέσει απαραίτητη. Εξαιτίας του ιδεολογικού του προσανατολισμού ο Κανέλλης αγχώνεται στην προσπάθεια του να υπερασπιστεί μέσω του γραπτού του τον Τσίπρα, λες και δεν δοκιμάστηκε στην Εξουσία για 4,5 χρόνια.

Σε περιόδους μεγάλης κοινωνικής έντασης η «κανονικότητα» προσπαθεί να ξαναβγεί στην επιφάνεια. Μιας και τα συμφέροντα όλων είναι συνολικά αντικρουόμενα (στη Φυσική το σύνολο των δυνάμεων ενός συστήματος ισούται με το μηδέν) κάποιοι ταυτίζονται με τους «ακραίους», θεωρώντας τους «ήρωες» ή και «αγίους» στρέφοντας ταυτόχρονα την πλάτη στους υπόλοιπους. Οι εστιάτορες της Μαδρίτης αγωνιούν για το μέλλον των επιχειρήσεων τους περισσότερο απ’ όσο για την πιθανότητα να κολλήσουν κορονοϊό. Για τον λόγο αυτό δεν έχουν πρόβλημα να «βγάλουν με τα τσαρούχια» την Αγιούσο.

Η νίκη της έναντι του Ιγκλέσιας αφορούσε την προοπτική οικονομικής επιβίωσης που με την πολιτική της φάνηκε να δίνει στους μικρο-επιχειρηματίες και τις οικογένειες τους. Για τον Κανέλλη και τους συνοδοιπόρους του (αλλά και για τους «δημοσιογράφους» κάθε πλευράς) ο ψηφοφόρος έχει ταυτόχρονα δύο αντικρουόμενες ιδιότητες. Αυτός που ψηφίζει τον «εκλεκτό» τους το κάνει συνειδητά και «ψηφίζει θετικά». Αυτός που ψηφίζει τον αντίπαλο του το κάνει ασυνείδητα και μόνο και μόνο γιατί θέλει να «τιμωρήσει» τον δικό τους «εκλεκτό». Για τον Κανέλλη και τους συνοδοιπόρους του η εκλογή στο ύπατο αξίωμα ακόμη και ενός ανίκανου αλλά «Δημοκράτη» (όχι «Ακρο-Δεξιού») είναι προτιμότερη από έναν «Ακρο-Δεξιό» ακόμη και όταν η Κοινωνία στρέφεται προς την «Ακρο-Δεξιά».

Με τον τρόπο αυτό αρνούνται επί της ουσίας τα πολιτικά δικαιώματα σ’ όποιον δεν ψηφίζει όπως αυτοί. Από την άλλη δεν τους πειράζει όταν οι «δικοί» τους ενστερνίζονται «Ακρο-Δεξιές» πρακτικές για ν’ ανέβουν στην Εξουσία γιατί ως «Αριστεροί» εκ προοιμίου δεν μπορούν να διαφθαρούν από τις πρακτικές αυτές. Ούτε καν από τη συγκυβέρνηση μαζί τους (ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-ΑΝ.ΕΛ.). αυτό συμβαίνει γιατί το ένα «άκρο» προσδιορίζεται από το άλλο και το προσδιορίζει. Το ένα χρειάζεται για την πολιτική του επιβίωση το άλλο. Κοντολογίς, ΔΕΝ γίνεται να υπάρξει χωρίς το άλλο.

Για τον Κανέλλη και τους «συνοδοιπόρους» του μόνο η «Αριστερά» μπορεί να δημιουργήσει οτιδήποτε αντικειμενικά «καλό» και «προοδευτικό» ακόμα κι αν ο τρόπος με τον οποίο κυβερνά καταστρέφει μακροπρόθεσμα την οικονομική δυνατότητα της Κοινωνίας. Στο κάτω-κάτω αυτό το ζήτημα οι «Αριστεροί» το έχουν λύσει από καιρό: «Δεν υπάρχουν λάθος συνταγές στα «ιερά βιβλία» τους (βασικά το «Κεφάλαιο»), υπάρχουν λάθη και συμβιβασμοί στην εφαρμογή τους». Παρά το γεγονός ότι με βάση τις προφητείες των Μάρξ-Ένγκελς η «Αριστερά» θα έρθει στην Εξουσία όταν ο Καπιταλισμός φτάσει στο απόγειο του και αρχίσει να καταρρέει, ωστόσο τα «Αριστερά Κόμματα» δεν σταματούν να επιδιώκουν να την καταλάβουν νωρίτερα.

Και ποιο είναι το καταλληλότερο περιβάλλον για την κατάληψη της εξουσίας απ’ αυτό που δημιουργεί ένας πόλεμος, μια οικονομική κρίση και η ύφεση που την ακολουθεί; Στο κάτω-κάτω και οι Μπολσεβίκοι του Λένιν κατά την διάρκεια του Α’ Π.Π. άρπαξε από τα χέρια του Τσάρου την Εξουσία. Και όπως ξέρει κάθε Κομμουνιστής τόσο ο Λένιν όσο και ο άσπονδος φίλος του Στάλιν είναι υποδείγματα για καθένα τους. Υποδείγματα, των οποίων τις αποφάσεις και τις πράξεις κανείς δεν διανοείται ν’ αμφισβητήσει αναδρομικά. Κανονικά «τοτέμ» που θα έλεγε και ο Σίγκμουντ.

Αυτή την αλήθεια την έχει πλήρως κατανοήσει και δεν είχε κανένα πρόβλημα να την μοιραστεί διαδικτυακά με συντρόφους της η κυρία Αχτσιόγλου. Από κει και πέρα το υποτιθέμενο «σοκ» από την παραδοχή ότι «Η πανδημία αποτελεί για την Αριστερά ευκαιρία.» είναι προφανώς υποκριτικό και δημιουργήθηκε για λόγους προπαγάνδας. Επιπλέον, δεν χρειάζεται παρά μια ματιά στην Ιστορία της Χώρας μας για να δούμε πως η «Αριστερά» παραδοσιακά χρησιμοποιούσε μια σειρά ελεγχόμενων απ’ αυτή οργανώσεων μέσω των οποίων προσπαθούσε να προσεταιριστεί μεγάλα τμήματα της Κοινωνίας, την ίδια στιγμή που η «Δεξιά» χρησιμοποιούσε μια αντίστοιχη στρατιά «παρα-κρατικών» οργανώσεων εναντίον της.

Πιο ξεκάθαρος και πιο κυνικός είναι ο συγγραφέας του δεύτερου κειμένου που έχω επιλέξει, ειδικά για όποιον «διαβάσει ανάμεσα στις γραμμές». Ο Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος ξεκινά ήδη από την αρχή πολύ δυναμικά. Γράφει:

«Η Αριστερά που προσπάθησε να εκπροσωπήσει τα κινήματα αγανάκτησης απέτυχε στην Ευρώπη.».

Ήδη από την πρώτη φράση του «Αριστερού Εξτρέμ» κάνουμε βουτιά στην Ιστορία. Ισχυρίζεται ότι: «Η Αριστερά προσπάθησε να εκπροσωπήσει τα κινήματα αγανάκτησης», ωστόσο η φράση αποκτά νόημα όταν αντικαταστήσουμε το «εκπροσωπήσει» με το «ελέγξει» ή το «καπελώσει». Πράγματι, αυτός είναι ιστορικά ο τρόπος που λειτουργεί πολιτικά η Αριστερά. Όταν δει ότι υπάρχει ένα «κίνημα διαμαρτυρίας» προσπαθεί με κάθε τρόπο να το καπελώσει και να το εκμεταλλευτεί ακόμα και αν πρόκειται στην πορεία να το προδώσει (π.χ. το «κίνημα δεν πληρώνω»).

Συνεχίζει με μια «ανάλυση» της κατάστασης στην Ισπανία:

«Στην Ισπανία, παρότι φάνηκε ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι λίγο καλύτερα και παρότι δεν χρεώθηκαν μια «κωλοτούμπα» τύπου Τσίπρα, τελικά αυτό που κατάφεραν ήταν απλώς να συγκυβερνήσουν οι Podemos με τους Σοσιαλιστές, αυτούς που κάποτε τους κατηγορούσαν ότι ήταν μέρος της «κάστας» που έφταιγε για τη λιτότητα, την ανεργία και την έλλειψη προοπτικής. Και όχι μόνο αυτό: η δύναμη που σηκώνει κεφάλι είναι η λαϊκιστική δεξιά που διεκδικεί και τον χώρο της ακροδεξιάς.».

Από την «ανάλυση» αυτή το μόνο που έχει αξία είναι ότι η διακυβέρνηση είναι αυτή που θέτει το πλαίσιο εντός του οποίου μπορεί να κινηθεί μια κυβέρνηση και όχι το ανάποδο. Η διακυβέρνηση δοκιμάζει στην πράξη τα όρια των κυβερνητικών μέτρων και των προσαρμογών και δεν προσαρμόζεται αυτή στις ιδεολογικές νόρμες της κυβέρνησης. Αν, ωστόσο, αυτά τα δύο μπορούν κάπου να συμβαδίσουν τόσο το καλύτερο. Προφανώς, το κενό που φαίνεται να δημιουργεί «η πανδημία του κορονοϊού» επιζητούν να το καλύψουν οι λαϊκιστές (Αριστεροί και Δεξιοί) επιδιώκοντας και οι δυό τους να καπελώσουν το παραδοσιακά υπεύθυνο «Κέντρο». Το γεγονός ότι τώρα είναι σειρά της «Ακρο-Δεξιάς» να εκμεταλλευτεί την κατάσταση ΔΕΝ είναι ούτε κακό, αλλά ούτε και καλό.

Η συνέχεια της «ανάλυσης» απλά αποκαλύπτει την σύγχυση του Χαραλαμπόπουλου. Μια σύγχυση από την οποία θεωρώ πως δεν μπορεί να βγει επειδή εξαιτίας του τρόπου που έχει διδαχθεί να σκέφτεται αποκλείεται να συνειδητοποιήσει το ιδεολογικό αδιέξοδο που ο τρόπος σκέψης του αναπαράγει.

«Παραβλέποντας το τεράστιο κοινωνικό κόστος που αυτά είχαν (τα μνημόνια), όπως και ότι ήταν το αποτέλεσμα καταστροφικών εμμονών της Ευρώπης σε πολιτικές λιτότητας.

Όμως, η αποτυχία αυτής της εκδοχής Αριστεράς δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί λόγος να πανηγυρίζει κανείς.

Στην πραγματικότητα, σηματοδοτεί την αποτυχία να διαμορφωθεί ένα πολιτικό ρεύμα ικανό να διαχειριστεί την εξουσία σε προοδευτική κατεύθυνση, να ανακόψει τις επιπτώσεις της λιτότητας, να επαναφέρει την αξιοπρέπεια των εργαζομένων και να δώσει μέλλον στους νέους.

Αποτυχία που έχει τον κίνδυνο να θεωρήσουμε ότι δικαιώνονται αναδρομικά οι πολιτικές που μας έφεραν σε αλλεπάλληλες οικονομικές και κοινωνικές κρίσεις. Οι πολιτικές που είδαν την αγορά ως πανάκεια, υπονόμευσαν το κοινωνικό κράτος και περιόρισαν τις δημόσιες παρεμβάσεις που είναι αναγκαίες για την ανάπτυξη. Οι πολιτικές που ξεχνούν ότι στο τέλος της ημέρας δεν μετρούν οι οικονομικοί δείκτες αλλά και οι ζωές των ανθρώπων.»

Προφανώς, πανηγυρίζουν κάποιοι για την πολιτική ήττα του λαϊκιστή Ιγκλέσιας και αυτό δεν είναι κακό. Τώρα, αν είναι οι ίδιοι που αρχικά κατήγγειλαν και στη συνέχεια «αγκάλιασαν» τα μνημόνια αυτό είναι δικό τους θέμα. Οι περικοπές έχουν σίγουρα κοινωνικό κόστος, αλλά σε κάθε περίπτωση είναι η μόνη λύση που διαθέτει όποιος βλέπει τα εισοδήματα του να μειώνονται είτε είναι φυσικό πρόσωπο είτε το Κράτος.

Στον βαθμό που από την δεκαετία του ’20 και μέχρι σήμερα έχει μειωθεί η δύναμη των Κρατών έναντι των τραπεζιτών (κεντρικών και «αγορών») εκτός των περικοπών μόνον ο «εσωτερικός δανεισμός» θα μπορούσε ν’ αποτελεί μια βραχυχρόνια λύση. Υπάρχουν μια σειρά από αιτίες που προκαλούν διάρροια. Ωστόσο, η «συνταγή» μετά την εκδήλωση της είναι για όλες τις αιτίες η ίδια και περιλαμβάνει συγκεκριμένη διατροφή: πατάτες, ζυμαρικά, ρύζι, πλιγούρι βρώμης, κράκερς, μπανάνες, σούπα, και βραστά λαχανικά. Τίποτα περισσότερο μέχρι να επανέλθει η χημική ισορροπία του οργανισμού. Κανένας ασθενής στην κατάσταση αυτή ΔΕΝ θα διανοούνταν να μην τηρήσει τη δοκιμασμένη συνταγή του γιατρού.

Σε κάθε περίπτωση η «αποτυχία αυτής της εκδοχής της Αριστεράς» είναι λόγος για πανηγυρισμούς γιατί το λιγότερο αποδεικνύει πως κάποιοι κατάλαβαν την πλάνη τους και την εγκατέλειψαν. Θα μπορούσε ν’ αποτελεί λόγο πανηγυρισμού και για την ίδια την «Αριστερά» μόνον όμως στον βαθμό που η ίδια η «Αριστερά» έχει κατανοήσει τα πολιτικά της λάθη και την ιδεολογική της πλάνη σε μια σειρά ζητημάτων.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι «να διαμορφωθεί ένα πολιτικό ρεύμα ικανό να διαχειριστεί ην εξουσία σε προοδευτική κατεύθυνση», αλλά η Ιστορία έχει αποδείξει πως αυτό ΔΕΝ μπορεί να γίνει σε συνεργασία με την «Αριστερά». Και δεν μπορεί να γίνει γιατί η «Αριστερά» ποτέ δεν συνεργάζεται▪ πάντα θέλει να ελέγχει την κατάσταση και ότι δεν μπορεί να ενσωματώσει το καταστρέφει.

Επιπλέον, «η προοδευτική κατεύθυνση» είναι τόσο γενικόλογη και αόριστη που καθίσταται «κενή περιεχομένου». Σε συνδυασμό με την τελευταία παράγραφο του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου φτάνουμε στο κρίσιμο από πολιτικής άποψης σημείο. Όσο δεν συνειδητοποιούμε όλοι μας πως με τον ίδιο τρόπο που υπάρχουν οι «οικονομικοί κύκλοι» με τον ίδιο τρόπο «κυκλικά» λειτουργούν τα πολιτικά, κοινωνικά, εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα και πως τίποτα ΔΕΝ είναι δεδομένο απλώς και μόνο επειδή κάποτε ψηφίστηκε ένας νόμος▪ τόσο θα συνεχίσουμε να διαβάζουμε κείμενα σαν αυτά. Στις διαφορετικές φάσεις του «οικονομικού κύκλου» διαφορετικές πολιτικές είναι αναγκαίες. Γι’ αυτό είναι λάθος να προσπαθεί μια πολιτική παράταξη να νομίζει πως μπορεί να διαχειριστεί μια τέτοια πρόκληση μοναχή της εφαρμόζοντας πλήρως όσα προβλέπει η ιδεολογία της. Αυτό που θα καταφέρει θα είναι να καταφέρει μέτρια θετικά αποτελέσματα, ενώ την ίδια στιγμή θα έχει φτάσει σ’ αδιέξοδα σε ιδεολογικώς κρίσιμα γι’ αυτή ζητήματα.  

Στο τέλος της ημέρας οι αποτυχίες των «Αριστερών» λαϊκιστών όπως ο Τσίπρας και ο Ιγκλέσιας προετοίμασαν από ηθικής κυρίως άποψης την αντεπίθεση της Δεξιάς. Της Δεξιάς που μαζί με τον Κέντρο είχαν μπει στο στόχαστρο των λαϊκιστών αυτών. Έτσι, το εκκρεμές προκειμένου να ισορροπήσει πάει ξανά στα Δεξιά. Τελικά, από άποψη αποτελέσματος οι Τσίπρας και Ιγκλέσιας παραπέμπουν είτε σε ηλίθιους («αφελείς») είτε σε «πράκτορες». Η τελική επιλογή είναι του καθενός μας αναλόγως της προσωπικής του σκοπιάς.

Βέβαια, ενδέχεται να ισχύουν και τα δύο και οι Τσίπρας και Ιγκλέσιας να είναι και ηλίθιοι και πράκτορες. Στο κάτω-κάτω αν κάποια στιγμή στρατολογήθηκαν (ακόμη και εν αγνοία τους) οι στρατολόγοι τους δεν χρειαζόταν να βρουν κάποιους ιδιαίτερα έξυπνους. Το μόνο που χρειάζονταν ήταν οι υποψήφιοι να έχουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους ώστε με μια μικρή ενίσχυση του εγωισμού τους να νομίζουν πως όσα κάνουν είναι δική τους έμπνευση, μα κυρίως πως αυτοί μπορούσαν ν’ αλλάξουν τον κόσμο.

Αντί επιλόγου ένα σχόλιο που ισχύει για κάθε ανάλογη περίπτωση. Κάθε πολιτικός αρχηγός, ακόμη και αν έχει πίσω του μια ολόκληρη κομματική οργάνωση με πείρα και ιστορία δίνει τον αγώνα του με τον τρόπο που εκείνος κάθε φορά επιλέγει. Ο «αγώνας» που δίνει (ή νομίζει ότι δίνει) δεν αποκτά εξαιτίας του αντιπάλου του κάποια γενικότερη σημασία, ειδικά όταν αυτός ΔΕΝ συγκεντρώνει την γενική επιδοκιμασία. Ο Τσίπρας ΔΕΝ αγωνίζεται για την «Δημοκρατία» όταν αναμετράται με τον Μιχαλολιάκο. Το ίδιο ισχύει για τον Ιγκλέσιας και την Αγιούσο. Κανείς δεν τους επέλεξε για να υπερασπιστούν το πολίτευμα έναντι των «Ακρο-Δεξιών» αντιπάλων τους. Αυτό που τους έφερε (ή θα τους φέρει) στη θέση αυτή ήταν/είναι η πολιτική συγκυρία.

Η παραχώρηση σε ανιστόρητους λαϊκιστές όπως οι Τσίπρας και Ιγκλέσιας κάποιας ποιότητας επειδή βρέθηκαν απέναντι σε «Ακρο-Δεξιούς» δημιουργεί έναν ακόμη μεγαλύτερο συστημικό κίνδυνο. Φανταστείτε ένας απ’ αυτούς που επειδή βρέθηκε αντιμέτωπος στον Β’ Γύρο των εκλογών με έναν «Ακρο-Δεξιό» συσπειρώθηκαν γύρω του όλοι οι υπόλοιποι υποψήφιοι και τελικά επικράτησε. Ο κίνδυνος ο λαϊκιστής μας να ταυτίσει τον εαυτό του με την «Δημοκρατία» και να κυβερνήσει χειρότερα από τον «Ακρο-Δεξιό» που νίκησε είναι όχι μόνο υπαρκτός αλλά και μεγάλος. Ένας κίνδυνος υπαρκτός ακόμη και σε απόλυτους μονάρχες όπως ο «Βασιλιάς Ήλιος» όταν δήλωνε πως «Το Κράτος είμαι εγώ.».

Τελικά, προτιμότερο και σωστότερο είναι ν’ αφήνουμε κάθε φορά ελεύθερη την εκδήλωση της πολιτικής βούλησης της πλειοψηφίας, η οποία ακολουθεί την πορεία του «οικονομικού κύκλου». Από την άποψη της κυβερνησιμότητας δεν υπάρχει απόλυτο καλό ή κακό που να προκύπτει από την νίκη ή την ήττα της «Ακρας-Αριστεράς» ή της «Άκρο-Δεξιάς». Οι περιορισμοί στην άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής που επιβάλλει η πραγματικότητα έχουν αποδειχτεί αρκετοί. Βέβαια, αυτό κάθε άλλο παρά σημαίνει ότι θα σταματήσουν τα εκβιαστικά διλήμματα ή πως κάθε τέτοιο δίλημμα δεν έχει κάποιες φορές πραγματική υπόσταση.

15 Μάη 2021
«πουθενάς 1».

Διαβάστηκε 288 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΑΦΕΛΕΙΣ (ΗΛΙΘΙΟΙ) Ή ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ; (ΠΑΝΤΩΣ ΔΗΛΩΝΟΥΝ «ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ»)