Font Size

SCREEN

Cpanel

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΣΙΤΣΙΠΑ, ΤΗ ΣΑΚΚΑΡΗ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ (ΟΤΑΝ ΑΣΧΟΛΕΙΣΑΙ ΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΣΙΤΣΙΠΑ, ΤΗ ΣΑΚΚΑΡΗ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ
(ΟΤΑΝ ΑΣΧΟΛΕΙΣΑΙ ΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ)

Υπάρχει μια κατηγορία συμπολιτών μας που όχι μόνο «αγαπά να μισεί» αλλά και το δείχνει με κάθε ευκαιρία. Φυσικά πρέπει να υπάρχει αφορμή για να εκδηλωθεί. Μια από τις πλέον αγαπημένες της είναι ο Τσιτσιπάς (και όχι η Σάκκαρη) καθώς σε σύντομο διάστημα όχι μόνο έφτασε ψηλά στην κατάταξη αλλά και έχει κερδίσει ένα μεγάλο ποσό από την ενασχόληση του με το τένις. Ο φθόνος με τον οποίο στα «Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης» και στα chat που περιγράφουν ζωντανά τους αγώνες του αντιμετωπίζεται ο Στέφανος έχει να κάνει ακριβώς με την οικονομική διάσταση της επιτυχίας του που του δίνει το δικαίωμα να πηγαίνει σε «εξωτικά» μέρη για ξεκούραση. Ο Στέφανος ξυπνά σε κάποιους το ίδιο μίσος εξαιτίας του οποίου ο γείτονας μας προσεύχεται να πεθάνει η κατσίκα μας (οπότε και εμείς να μην έχουμε όπως και εκείνος).

Πέρα και πάνω από κάθε ηθικολογία η συγκεκριμένη στάση των haters είναι ηλίθια. Τόσο περισσότερο όσο αυτί «δικαιολογούν» τη στάση τους είτε «ταξικά», είτε «εθνικά». Στην πρώτη περίπτωση είναι προφανώς ηλίθιο να συνδέεις την υποστήριξη του κόσμου στο πρόσωπο ενός επαγγελματία (έστω και αθλητή) με τα λεφτά που αυτός κερδίζει από την δραστηριότητα του. Η ψυχολογική ανάγκη ταύτισης με κάποιον επιτυχημένο κάνει την πραγματικότητα κάποιων για λίγο λιγότερο σκληρή. Από την άλλη κανένας επαγγελματίας αθλητής δεν χρειάζεται οποιαδήποτε ηθική «νομιμοποίηση» για τα λεφτά που εισπράττει.

Η προσέγγιση με βάση την καταγωγή είναι ακόμη πιο κομπλεξική και ηλίθια. Κατ’ αρχάς να ξεκαθαρίσουμε κάτι:

Κανένας επαγγελματίας αθλητής ΔΕΝ εκπροσωπεί τη Χώρα του παρά ΜΟΝΟΝ στις περιπτώσεις που αγωνίζεται με την Εθνική Ομάδα της.

Έτσι και ο Στέφανος (όπως και η Μαρία) εκπροσωπούν την Ελλάδα μόνο στο «Κύπελλο Ντέιβις» και τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Σε όλους τους υπόλοιπους αγώνες παίζουν («εργάζονται» ως επαγγελματίες αθλητές) για τον εαυτό τους και μόνο. Τώρα, αν η Διεθνής Ομοσπονδία Τέννις θέλει σώνει και καλά να βάζει δίπλα στ’ όνομα τους και μια σημαία αυτό δεν σημαίνει τίποτα παραπάνω από την εθνικότητα τους. Η οποία εθνικότητα ταυτίζεται στις περισσότερες περιπτώσεις με την καταγωγή τους.

Στην περίπτωση, όμως, του Στέφανου η μάνα του είναι Ρωσίδα. Εκεί «πατάνε» κάποιοι για να τον βγάλουν «50% Ρώσο» υπονοώντας ότι το 50% της επιτυχίας του οφείλεται στα «Ρωσικά γονίδια» του (λες και η Ρωσία έχει «εθνικό σπορ» της το τέννις). Σε κάποια σπορ η συνεισφορά της χώρας καταγωγή του αθλητή (ή οποιουδήποτε άλλου επαγγελματία) είναι από ένα σημείο και μετά μικρή. Για παράδειγμα αν ένας αθλητής ζει και προπονείται στο εξωτερικό σε συνθήκες καλύτερες απ’ αυτές της Χώρας μας αλλά αγωνίζεται με το εθνόσημο για ποιο λόγο θα πρέπει οι «ιθαγενείς» να μην πανηγυρίζουν τις επιτυχίες του;

Αν το καλοσκεφτούμε η «εθνική» προσέγγιση -που στην περίπτωση του Τσιτσιπά αμφισβητεί το δικαίωμα των Ελλήνων να πανηγυρίζουν τις επιτυχίες του γιατί από τη πλευρά της μάνας του είναι 50% Ρώσος- (ή η προσέγγιση με βάση την οποία αν ο αθλητής ζει και προπονείται σε καλύτερες συνθήκες στο εξωτερικό δεν πρέπει να πανηγυρίζουμε γι’ αυτόν) είναι από την άποψη του αθλητή. Αυτό που επιχειρείται είναι η αποσύνδεση του αθλητή από την Χώρα την οποία εκπροσωπεί ούτως ώστε να μειωθεί το δικό της γόητρο. Οι ίδιοι που θεωρούν τον Τσιτσιπά 50% Ρώσο και γι’ αυτό «αρνούνται» το δικαίωμα των Ελλήνων να χαίρονται για τις επιτυχίες του είναι οι ίδιοι που θεωρούν τον Αντετοκούμπο Έλληνα επειδή γεννήθηκε στην Ελλάδα (πικάροντας όσους λόγω χρώματος δεν τον θεωρούν Έλληνα).

Από την άλλη η Μαρία Σάκκαρη (μοναχοκόρη της Αγγελικής Κανελλοπούλου) δεν έγινε αντικείμενο σχολιασμού για τις τεννιστικές της δυνατότητες. Ο λόγος για τον οποίο εσχάτως απασχολεί τους πικρόχολους των «Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης» είναι ην σχέση της με έναν Μητσοτάκη. Μια σχέση που δεδομένης της σχέσης της μάνας της με την Ν.Δ. (δημοτική σύμβουλος με τον Αβραμόπουλο) δεν είναι και τόσο τυχαία.

Κοινός παρονομαστής και των δύο περιπτώσεων (αλλά και όλων των σχετικών) είναι η τοξικότητα όσων νοιώθουν την ανάγκη να σχολιάσουν. Το κόμπλεξ που βγάζουν οι σχολιαστές, οι οποίοι υποτίθεται ότι προσεγγίζουν (για ξεκάρφωμα;) το αντικείμενο του σχολιασμού τους πολιτικά («ταξικά») προκειμένου να προσδώσουν στο σχόλιο τους αντικειμενικότητα είναι αδιαμφισβήτητο. Αν πάρουμε τοις μετρητοίς όσα γράφονται στα «Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης» και τα chat αυτό που προκύπτει αβίαστα είναι η «συλλογική ηλιθιότητα».

Ως «συλλογική ηλιθιότητα» ορίζουμε τη μειωμένη πνευματική δυνατότητα μιας ομάδας ατόμων να πάρουν τα καλύτερες δυνατές αποφάσεις. Προφανώς δύο μυαλά είναι καλύτερα από ένα. Ωστόσο, όσα περισσότερα προσθέτουμε από ένα σημείο και μετά τόσο μειώνεται η συνολική ευφυία τους. Στο κάτω-κάτω μια αλυσίδα είναι τόσο δυνατή όσο ο πιο αδύναμος κρίκος της. Είναι καλό να θυμόμαστε πως η πλειοψηφία ΔΕΝ έχει πάντα δίκιο απλώς και μόνο επειδή πλειοψηφεί. Είναι πολύ εύκολο να διαχειριστείς τα συναισθήματα του πλήθους ποντάροντας στον φθόνο τους γι’ αυτόν που είναι «πετυχημένος» (ανεξάρτητα του πως έφτασε μέχρι εκεί). Έτσι κι αλλιώς σήμερα αυτό που ονομάζουμε «κοινή γνώμη» διαμορφώνεται μέσω των «Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης» (και των Μ.Μ.Ε. που τα αναπαράγουν) είναι οι φωνές όσων ασχολούνται αποκλειστικά με αυτά (κράζοντας) διαμορφώνοντας έτσι ένα ψευδές κλίμα για το τι είναι «κοινή γνώμη».

16 Ιούνη 2021
«πουθενάς 1».

Διαβάστηκε 264 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΣΙΤΣΙΠΑ, ΤΗ ΣΑΚΚΑΡΗ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ (ΟΤΑΝ ΑΣΧΟΛΕΙΣΑΙ ΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ)