Font Size

SCREEN

Cpanel

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ: ΤΑ ΚΛΕΙΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ, Η ΝΕΑ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ & Η «ΡΥΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ» («ΒΟΥΤΗΓΜΕΝΟΙ ΣΤΑ ΣΚΑΤΑ» ΚΑΙ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΠΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΤΗΝ ΜΑΧΗ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥΣ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ: ΤΑ ΚΛΕΙΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ, Η ΝΕΑ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ & Η «ΡΥΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ»
(«ΒΟΥΤΗΓΜΕΝΟΙ ΣΤΑ ΣΚΑΤΑ» ΚΑΙ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΠΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΤΗΝ ΜΑΧΗ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥΣ)

Σίγουρα ζούμε σ’ ενδιαφέροντες καιρούς. Σε καιρούς που τώρα που ο «οικονομικός κύκλος (τροχός)» έκλεισε μια περιστροφή και ξεκινά δειλά-δειλά μια νέα όλα όσα θεωρούσαμε δεδομένα τίθενται σε αμφισβήτηση. Ζούμε σε καιρούς που οι «κατακτήσεις» δεκαετιών κινδυνεύουν με ξήλωμα. Κλειδιά για την επιβίωση στην εποχή μας είναι τόσο το σωστό «διάβασμα» της κατάστασης όσο και η σωστή προσαρμογή στα νέα δεδομένα. Στο σημερινό κείμενο σχολιάζω τρία φαινομενικά μεν, αλληλένδετα δε ζητήματα. Τρία ζητήματα που όπως καθετί άλλωστε επηρεάζουν την οικονομική δραστηριότητα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Ο Κάρλ Μάρξ ήταν εναντίον της μετανάστευσης εξαιτίας του ανταγωνισμού ως προς τους ντόπιους εργάτες. Το αποτέλεσμα κατά τον Μάρξ είναι η πτώση του μεροκάματου για όλους. Έτσι, οι μετανάστες είναι το αποτελεσματικότερο όπλο του Κεφαλαίου. Πόσους μετανάστες μπορεί να «σηκώσει» μια χώρα είναι ένα κρίσιμο ερώτημα. Ειδικά, αν και όταν αυτοί που εγκαταστάθηκαν σ’ αυτή έχουν βρει δουλειά και έχουν αρχίσει μια νέα ζωή. Αυτή τους η επιτυχία προσελκύει και άλλους που επιθυμούν να έχουν και αυτοί την ίδια τύχη. Αντίστοιχα τα προβλήματα και η κακοτυχία λειτουργούν ανασχετικά.

Η Ελλάδα δέχτηκε τα τελευταία χρόνια μια πραγματική επίθεση από πρόσφυγες αλλά και οικονομικούς παράνομους μετανάστες. Στην πορεία και οι «πρόσφυγες» είχαν στο μυαλό τους την εγκατάσταση σε μια νέα χώρα και άρα την μετατροπή τους στην πράξη σε οικονομικούς μετανάστες. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. περισσότερο για να πουλήσει εκδούλευση σε συγκεκριμένα συμφέροντα που έχουν ανάγκη τους λαθρομετανάστες και τους πρόσφυγες και ζουν από την εκμετάλλευση τους (ακόμη και νοικιάζοντας τους σπίτια) κάτω από το κάλυμμα της «ιδεολογίας» του άφησε σκόπιμα αφύλακτα (ανοιχτά) τα σύνορα. Στο «Αριστερό» μυαλό τους με τους λαθρομετανάστες (και κάποιους Σύρους πρόσφυγες για δικαιολογία) θα έλυναν από το δημογραφικό μέχρι την έλλειψη εργατικών χεριών για τις αγροτικές εργασίες. Επιπλέον, δίνοντας τους υπηκοότητα θα δημιουργούσαν και μια στρατιά ψηφοφόρων.

Απ’ ότι φαίνεται αργά αλλά σταθερά η τάση και στην Ελλάδα θα είναι τα επόμενα χρόνια η υιοθέτηση του μοντέλου της Ελβετίας (και παλαιότερα της Αργεντινή) όσον αφορά τη χρήση αλλοδαπών ως εργατικό δυναμικό. Εργατικό δυναμικό για περιορισμένο χρόνο που θ’ αποχωρεί μετά τη λήξη της σύμβασης του και φυσικά χωρίς πολιτικά δικαιώματα. Εργατικό που θα διαβιεί στα όρια του κοινωνικού περιθωρίου, σαφώς καλύτερα από τον τρόπο που οι Αραβικές χώρες αντιμετωπίζουν τους οικονομικούς μετανάστες τους.

Ωστόσο, η κατάσταση ξέφυγε από κάθε έλεγχο (αν υποθέσουμε ότι υπήρχε τέτοια πρόθεση) και ο αριθμός των λαθρομεταναστών έγινε πρόβλημα. Τώρα που στην εξουσία ήρθε η Ν.Δ. και σε συνδυασμό με τα Ελληνο-Τουρκικά δημιουργήθηκε ανάγκη να κλείσουν τα σύνορα. Φράκτης και κάμερες μπήκαν στον Έβρο και τα περάσματα έκλεισαν. Στην προσπάθεια των Τούρκων να μας «πνίξουν» στους λαθρομετανάστες η Ελλάδα απάντησε με μια αστυνομικού τύπου αντιμετώπιση της κατάστασης. Δακρυγόνα επιστρατεύτηκαν για να κόψουν τον δρόμο στους επελαύνοντες λαθραίους.

Όμως, τα δακρυγόνα και οι αντλίες νερού δημιουργούν προβλήματα και πολιτικό κόστος εξαιτίας της δημοσιότητας που παίρνουν. Επιπλέον, εύκολα καταγράφονται σε βίντεο και φωτογραφίες. Οπότε χρειαζόταν μια άλλη προσέγγιση. Έτσι, η σημερινή Κυβέρνηση αποφάσισε να κινηθεί προς δύο κατευθύνσεις. Η πρώτη ήταν πολιτικού τύπου και το μόνο που χρειαζόταν ήταν μια Κοινή Υπουργική Απόφαση. Μια Κ.Υ.Α. με την οποία η Τουρκία θα χαρακτηριζόταν «ασφαλής χώρα» για Μουσουλμάνους λαθρομετανάστες από συγκεκριμένες χώρες, οι οποίοι θα μπορούσαν φτάνοντας εκεί να ζητήσουν άσυλο (στην Τουρκία). Ένα επιπλέον αποτέλεσμα του χαρακτηρισμού της Τουρκίας ως «ασφαλούς χώρας» είναι ότι πλέον ευκολότερα μπορούν να προωθούνται σ’ αυτή όσοι λαθρομετανάστες πέρασαν μέσω Τουρκίας στη χώρα μας.

Η δεύτερη αφορά στον εκσυγχρονισμό της καταστολής∙ έναν εκσυγχρονισμό ο οποίος και χωρίς αμφιβολία θα συνεχιστεί τα επόμενα χρόνια. Η προμήθεια ενός μόνο «ηχητικού κανονιού» για τα σύνορα σίγουρα θ’ ακολουθηθεί και από τουλάχιστον ένα ακόμη. Απλά αυτή τη στιγμή είμαστε στην περίοδο της δοκιμής του προκειμένου ν’ αξιολογηθεί από τις ηγεσίες της Αστυνομίας (κυρίως) και του Στρατού. Η χρήση του αρχικά στον Έβρο εξυπηρετεί και τους δύο. Τα τελευταία χρόνια εξαιτίας του πολιτικού κόστους όταν σκοτώνεται κάποιος διαδηλωτής οι δυνάμεις καταστολής σκέφτηκαν να χρησιμοποιούν «όπλα» όπως βυτιοφόρα οχήματα που ψεκάζουν στους διαδηλωτές ουσίες που αν και θεωρητικά δεν κάνουν κακό στο περιβάλλον και την υγεία προκαλούν, ωστόσο, από αναγούλα ως και εμετό εξαιτίας της βρώμας που αναδύουν. Δηλαδή, σε λίγα χρόνια και η Ελληνική Αστυνομία θα είναι σε θέση να «πνίγει» τους διαδηλωτές στα «σκατά». Μέχρι τώρα αυτή η τεχνική χρησιμοποιείται μόνο στο Ισραήλ.

Είναι προφανές πως μια τεχνική/ανακάλυψη αφού δοκιμαστεί και αποδείξει την χρησιμότητα της γίνεται προσπάθεια να εφαρμοστεί και σε άλλα πεδία. Έτσι, η εμπειρία από την ανάγκη φύλαξης των συνόρων μπορεί ν’ αποδειχθεί χρήσιμη στην αστυνόμευση του «γενικού πληθυσμού». Η οποία αστυνόμευση του «γενικού πληθυσμού» τα προσεχή χρόνια ίσως και ν’ αναχθεί σε «ζήτημα πρώτης προτεραιότητας». Ένα από τα πεδία που θα μπορούσαν να προκαλέσουν «κοινωνική έκρηξη» είναι η «ρύθμιση της αγορά εργασίας». Το γεγονός ότι κάθε νομοθετική ρύθμιση έρχεται επί της ουσίας να επικυρώσει με την «μεγάλη του Κράτους Σφραγίδα» όσα από μόνη της η «αγορά» ήδη εφαρμόζει λίγη σημασία έχει.

Όπως επίσης λίγη σημασία έχει ότι οι Δημόσιοι Υπάλληλοι ξεσηκώνονται όχι μόνον όταν θίγονται τα «κεκτημένα» τους, αλλά και αυτά των Ιδιωτικών. Μιας και ο συνδικαλιστικός χώρος είναι το «θερμοκήπιο» όσων κομματικών στελεχών έχουν πολιτικές φιλοδοξίες είναι αυτονόητο πως καθένας τους πρέπει ν’ αποδείξει πρώτα εκεί την αξία του και μετά να διεκδικήσει την είσοδο του στο ψηφοδέλτιο του κόμματος και στη συνέχεια την Βουλή. Συνεπώς, για έναν «συνδικαλιστή» ΔΕΝ έχει σημασία ότι στην Ελλάδα η εργάσιμη εβδομάδα είναι 6ημερη συνολικής διάρκειας 40 ωρών. Το 5θήμερο είναι μια παρέκκλιση που ο νομοθέτης επέτρεψε στις επιχειρήσεις να εφαρμόσουν αν το επιθυμούν. Εξαιτίας της παρέκκλισης αυτής γεννήθηκαν μια σειρά ζητήματα όσον αφορά μισθολογικά και ασφαλιστικά ζητήματα σ’ όσους εργάζονται 5 ημέρες σε σχέση μ’ αυτούς που εργάζονται 6 όταν «επίσημη αργία» πέφτει Σάββατο (μέρα αργίας γι’ αυτούς με 5θήμερο).

Το κρίσιμο ζήτημα που τίθεται μπροστά στους Ιδιωτικούς Υπαλλήλους αυτή την περίοδο είναι αν μετά από τόσα χρόνια ταλαιπωρίας θα έχουν εργασία. Ή για να το πούμε στη «συνδικαλιστική διάλεκτο» αν θα έχουν το «δικαίωμα στην εργασία που κατοχυρώνει το άρθρο 22 του Συντάγματος». Αυτή τη στιγμή στη φάση του οικονομικού κύκλου που βρισκόμαστε η διατήρηση κάποιων «κεκτημένων» (όπως τ’ αντιλαμβάνονται οι «εργατο-πατέρες» ενδεχομένως να μην είναι δυνατή. Κοντολογίς, όπως έλεγε και μια Αμερικανίδα ηθοποιός: «Είναι κακό να σ’ εκμεταλλεύονται, αλλά είναι ακόμη χειρότερο να μη σε θεωρούν ικανό/-ή για εκμετάλλευση» (δηλαδή να μη σου δίνουν δουλειά). Οι προκλήσεις είναι ήδη εδώ την ίδια ώρα που η απόφαση είναι καθαρά ατομική υπόθεση. Το μόνο σίγουρο είναι πως πολιτικοί αρχηγοί που ΔΕΝ έχουν ούτε ένα μεροκάματο στον Ιδιωτικό Τομέα ΔΕΝ μπορούν να μιλούν για τα «εργασιακά».

Μπορεί ο Θουκυδίδης να ξεστόμισε την περίφημη φράση του: «Οι καιροί ου μενετοί» για τον πόλεμο, αλλά αυτή ισχύει και εδώ. Οι «ευκαιρίες» δεν περιμένουν και αυτό δημιουργεί πίεση σ’ όλους μας που ψάχνουμε το καλύτερο δυνατό για εμάς ατομικά και τις οικογένειες μας. Για τον λόγο αυτό και επειδή η ευθύνη για τις επιλογές μας είναι πρώτα και κύρια ατομική οι νουθεσίες των συνδικαλιστών δεν έχουν πια την πέραση που είχαν παλιά. Πλέον, όλοι μας είμαστε περισσότερο ατομιστές∙ κάτι που φάνηκε και από τη συμπεριφορά καθενός μας στην εποχή της «πανδημίας του κορονοϊού». Το συνολικό μείγμα που διαμορφώνουν τα τρία ζητήματα που σχολίασα παραπάνω σε συνδυασμό με πολλά ακόμα μικρά και μεγάλα καθιστούν την εποχή μας τόσο ενδιαφέρουσα και σχετικά ρευστή. Σχετικά, γιατί το παρελθόν είναι ικανό και αρκετό να μας δώσει μια ιδέα προς τα που πάνε τα πράγματα. Αυτή τη στιγμή και μέχρι ο οικονομικός κύκλος να δημιουργήσει εισοδήματα για αναδιανομή θα προτιμώνται οι «Νέο-Φιλελεύθερες πρακτικές». Όταν θα έρθει η ώρα της αναδιανομής της αύξησης του Α.Ε.Π., τότε θα έρθει η ώρα του Κέντρου και του Κέυνς ακόμα και αν αυτή τη στιγμή οι πολιτικές του θα διευκόλυναν και θα συντόμευαν την αύξηση του Α.Ε.Π. (και άρα του εισοδήματος για αναδιανομή). Τελικά, οι πολιτικές που εφαρμόζονται είναι απόλυτα ταιριαστές με την ψυχολογική κατάσταση του «γενικού πληθυσμού» σε κάθε φάση του «οικονομικού κύκλου» όπως η φωτεινότητα του ήλιου επηρεάζει τις σοδιές στη Γη. Το ζήτημα είναι πόσοι και ποιοι θέλουν να το καταλάβουν αυτό.

19 Ιούνη 2021
«πουθενάς 1».

Διαβάστηκε 238 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ: ΤΑ ΚΛΕΙΣΤΑ ΣΥΝΟΡΑ, Η ΝΕΑ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ & Η «ΡΥΘΜΙΣΗ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ» («ΒΟΥΤΗΓΜΕΝΟΙ ΣΤΑ ΣΚΑΤΑ» ΚΑΙ ΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΠΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΤΗΝ ΜΑΧΗ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΥΣ)